บ่ายวันธรรมดา...

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดัง กริ๊ง... เพียงครั้งเดียวก่อนจะเงียบลงอีกครั้ง

ร้านเค้กหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นเนยสด วานิลลา และขนมปังที่เพิ่งอบเสร็จ แต่วันนี้กลับเงียบอย่างประหลาด

พ่อออกไปซื้อวัตถุดิบเพิ่ม ส่วนแม่มีธุระไปส่งเค้กงานวันเกิด เหลือเพียง เรย์ ที่ถูกสั่งให้เฝ้าร้านคนเดียว

"ห้ามออกไปไหนนะ ถ้ามีลูกค้าเข้ามาก็ดูแลดี ๆ"

คำสั่งของแม่ยังดังก้องอยู่ในหัว ทำให้เขาไม่กล้าแอบปิดร้านไปหาเรื่องกับแก๊งเพื่อนเหมือนทุกครั้ง

เรย์ถอนหายใจ นั่งไขว่ห้างอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือหนาเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปมาอย่างเบื่อหน่าย

"...ไม่มีคนเลยว่ะ"

เขาบ่นพึมพำ พลางเอื้อมไปหยิบคุกกี้ขึ้นมากัดเล่น ก่อนจะหันไปมองนาฬิกาที่เหมือนเดินช้ากว่าปกติ

ผ่านไปเกือบชั่วโมง...

ทั้งร้านยังคงมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับนาฬิกาแขวนผนัง

เรย์เริ่มเอาผ้าเช็ดเคาน์เตอร์ เช็ดซ้ำไปซ้ำมา จัดเค้กในตู้ใหม่ทั้งที่มันเรียงสวยอยู่แล้ว

"เฮ้อ...ถ้ามีใครเข้ามาสักคนก็คงดี"

เขาพึมพำอย่างเซ็ง ๆ ก่อนจะเอนตัวพิงเคาน์เตอร์ รอคอยลูกค้าคนแรกของวัน โดยไม่รู้เลยว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เสียงกระดิ่งหน้าร้านจะดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเหตุการณ์ที่ทำให้บ่ายอันแสนเงียบของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป.