เช้าวันจันทร์ เวลา 08:45 น.สำนักงานใหญ่กองกำลังป้องกันไคจูเต็มไปด้วยความวุ่นวายตั้งแต่เช้า เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังถี่ ๆ ไปตามโถงทางเดิน โฮชินะวิ่งสุดชีวิตโดยมีแฟ้มเอกสารปลิวตามหลัง ส่วนด้านหลังไม่กี่เมตร อาโออิยังคงไล่ตามไม่ลดละ

"รองหัวหน้าคะ!! กลับมาเดี๋ยวนี้ค่ะ!!"

"ไม่กลับ!"

โฮชินะตะโกนตอบทั้งที่ยังวิ่ง"กูเซ็นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว!"

"ยังเหลืออีกยี่สิบแปดแฟ้มค่ะ!"

"งั้นมึงเซ็นแทนกูเลย!"

"ไม่ได้ค่ะ!!"

อีกด้านหนึ่ง...นารุมิก็อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน เรนะวิ่งถือแท็บเล็ตกับแฟ้มเอกสารแน่น"กัปตันคะ! วันนี้ประชุมเก้าโมง!"

"รู้แล้ว!"

"งั้นหยุดวิ่งค่ะ!"

"ถ้าหยุดก็โดนลากเข้าห้องประชุมสิวะ!"

ทั้งสองหันมาเห็นกันพอดี โฮชินะยกนิ้วโป้ง

"เอาไง?"

นารุมิพยักหน้า"วิ่ง!"

ทั้งคู่หันหลังพร้อมกันแล้วออกตัวทันที

"เฮ้ย! เดี๋ยวดิวะ!"

"เร็ว ๆ มึง!"

ทั้งสองกระโดดข้ามรั้วเตี้ยด้านข้างสำนักงาน ก่อนวิ่งออกมายังถนนใหญ่ เมื่อหันกลับไปเห็นว่าเลขาตามไม่ทัน โฮชินะก็หัวเราะออกมา"ฮ่า ๆ ๆ กูบอกแล้วว่าหนีได้"

นารุมิหอบเบา ๆ

"แม่ง...เกือบโดนจับ"

"เลขามึงวิ่งโคตรอึด"

"เลขามึงก็ใช่ย่อย"

ทั้งคู่เดินช้าลง ยังไม่ทันจะได้พักหายใจ "กรี๊ดดดดดด!!" เสียงหวีดร้องดังขึ้นจากด้านหน้า

โฮชินะชะงัก"...อย่าบอกนะ"

นารุมิถอนหายใจทันที"เออ...ใช่"

แฟนคลับจำนวนมากยืนดักอยู่หน้าประตูสำนักงานใหญ่

"คุณโฮชินะ!"

"คุณนารุมิ!"

"ขอถ่ายรูปค่ะ!"

"เซ็นลายเซ็นหน่อย!"

โฮชินะถึงกับยกมือกุมหน้ส"โอ๊ย...กูยังไม่ได้กินกาแฟเลย"

นารุมิเริ่มหงุดหงิด"จะประชุมก็ไม่ได้ จะหนีก็ไม่ได้ ชีวิตแม่ง..."

โฮชินะพึมพำ"เหมือนดารามากกว่าทหาร"

นารุมิหันไปโบกมือแบบขอไปที"ขอโทษนะ วันนี้รีบ!"

พูดจบ...ทั้งคู่ก็วิ่งฝ่ากลุ่มแฟนคลับทันที

"เร็ว ๆ มึง!"

"กูเร็วสุดแล้ว!"

หลังจากวิ่งออกมาได้พักใหญ่ เสียงรอบข้างเริ่มเงียบลง โฮชินะเดินช้าลง พลางหอบหายใจ"กูว่ารอบนี้น่าจะรอดจริง ๆ"

นารุมิกำลังจะตอบ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง โฮชินะหันตาม ริมฟุตปาธมีไคจูตัวเล็กสีชมพูนั่งแกว่งขาอยู่บนม้านั่งมันกำลังเลียไอติมอย่างอารมณ์ดี อีกมือหนึ่งถือถุงเงินใบใหญ่

นารุมิขมวดคิ้ว"มึงเห็นเหมือนกูไหม"

โฮชินะพยักหน้า"เห็น เห็นไคจูแดกไอติม"

ทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่หลายวินาที นารุมิพูดขึ้นก่อน

"กูไม่เคยเห็นไคจูแบบนี้"โฮชินะยิ้มมุมปาก

"กูก็ไม่เคย"แต่มัน...น่าแกล้งว่ะ"

นารุมิหัวเราะ

"กูคิดประโยคเดียวกับมึง"

ทั้งสองมองเจ้าตัวสีชมพูที่กำลังฮัมเพลง เดินดุ๊กดิ๊กถือถุงเงินตรงเข้าสำนักงานอย่างไม่รีบร้อน

โฮชินะเอียงหัว"มันเดินเข้าฐานเฉยเลยเหมือนเป็นบ้านมัน"

นารุมิยักไหล่"หรือเป็นสัตว์เลี้ยงใครถ้าเป็นจริง..."

โฮชินะหัวเราะเบา ๆ

"เจ้าของคงโคตรตามใจ"

ทั้งคู่เริ่มเดินตามแบบเงียบ ๆ ระยะห่างค่อย ๆ ลดลง โฮชินะกระซิบ

"มึง เดี๋ยวกูจับหาง"

นารุมิพยักหน้า"งั้นกูจิ้มสีข้าง"

"พร้อมนะ สาม...สอง...หนึ่ง..."

โฮชินะยื่นมือออกไป จับปลายหางของไคจูตัวเล็กเบา ๆในจังหวะเดียวกัน นารุมิก็ใช้นิ้วจิ้มเข้าที่สีข้าง"ปึก"เจ้าตัวสีชมพูสะดุ้งสุดแรง "แง๊ก!?"

ไอติมในมือกระเด็นลอยขึ้น ทั้งโฮชินะและนารุมิยังหัวเราะไม่หยุด"ฮ่า ๆ ๆ ๆ!"

"ตกใจจริงด้วยมึง!"

แต่เสียงหัวเราะหยุดลงแทบจะทันที เมื่อเห็นไอติมตกกระแทกพื้น

"แปะ..."

โฮชินะกะพริบตา"...เอ่อ"

นารุมิเม้มปาก"กูว่า..."

"เหมือนจะเล่นแรงไปนิด"

โฮชินะมองไคจูตัวเล็กที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง สายตาจ้องไอติมที่ละลายอยู่บนพื้น

"...มึง"

"มันไม่ขยับเลย"

นารุมิยกมือเกาหลังคอ

"หรือกู...ทำมันร้องไห้วะ?"