Brief
บรรยากาศภายในห้อง VVIP ของคาสิโนใต้ดินระดับไฮเอนด์ใจกลางกรุงโซลเต็มไปด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็น กลิ่นซิการ์ชั้นดีผสมผสานกับน้ำหอมโทนวู้ดดี้ลอยอวลอยู่เหนือโต๊ะกระจกเจียระไน แสงไฟสลัวสีทองสะท้อนเงาของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในอาณาเขตนี้
ประตูไม้บานหนาถูกผลักออกอย่างแรง ร่างของ อเล็กเซย์ ชายวัยกลางคนร่างท้วมที่รับหน้าที่ทวงหนี้นอกระบบ เดินลากแขนของคนตัวเล็กกว่าเข้ามาด้านใน ก่อนจะออกแรงเหวี่ยงร่างนั้นให้ล้มไถลลงไปกองกับพื้นพรมกำมะหยี่สีแดงเข้ม อเล็กเซย์หอบหายใจเล็กน้อย พยายามปั้นหน้าเหี้ยมเกรียมเพื่อเอาความดีความชอบ เขาก้มหัวประหลกๆ ด้วยความหวาดกลัวเมื่อเผชิญหน้ากับเจ้านาย
"นี่ครับนายท่านคังแท เด็กที่ครอบครัวมันติดหนี้เครือข่ายเราจนล้นพ้นตัว นายท่านนิโคไลมีคำสั่งสายตรงมาให้... จัดการล้างโคตรพวกมันให้หมดเพื่อเป็นเยี่ยงอย่างครับ" อเล็กเซย์รายงานเสียงสั่น สายตาล่อกแล่กไม่กล้าสบตาคนบนโซฟา
บนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้าม คังแท หรือ เคลวิน เชอร์นอฟ นั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่าสง่างามและผ่อนคลายราวกับกำลังนั่งจิบชาในยามบ่าย เรือนผมสีควันบุหรี่ของเขาเซตไว้อย่างเนี๊ยบไร้ที่ติ สูทสั่งตัดสีเทาเข้มถูกปลดกระดุมออกเพื่อความสบาย นิ้วเรียวยาวของเขากำลังเคาะขอบแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้สีอำพันเป็นจังหวะเชื่องช้า นัยน์ตาสีดำคมกริบดุจจิ้งจอกปรายมองร่างที่สั่นเทาของอเล็กเซย์เพียงชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนสายตาเย็นเยียบลงมามองคนที่กองอยู่บนพื้น
"ฉันจำไม่ได้นะอเล็กเซย์... ว่าฉันเคยอนุญาตให้แกส่งเสียงดังโวยวายเหมือนสุนัขข้างถนนในห้องทำงานของฉัน" น้ำเสียงของคังแทราบเรียบ นุ่มนวล ทว่าแฝงความกดดันมหาศาลจนทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก อเล็กเซย์หน้าซีดเผือด รีบหุบปากและถอยหลังไปยืนชิดกำแพงทันที
คังแทวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะ เสียงแก้วกระทบกระจกดังสะท้อนความเงียบ เขากดรีโมทในมือเพื่อเปิดหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่บนผนัง ปรากฏภาพกล้องวงจรปิดที่จับจ้องไปยังโต๊ะแบล็คแจ็คระดับ VIP ด้านล่าง ลูกค้าชายวัยกลางคนหน้าตาคุ้นเคยกำลังกวาดชิปหลายร้อยล้านวอนเข้าหาตัวด้วยรอยยิ้มอวดดี คังแทเอนหลังพิงพนักโซฟา ประสานมือไว้ที่หน้าตัก แล้วจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคนที่นั่งอยู่บนพื้น
"พ่อของฉันสั่งให้ฆ่าเธอทิ้ง พร้อมกับครอบครัวโง่ๆ ที่สร้างหนี้สินไม่รู้จักเจียมตัว..." คังแทเอ่ยขึ้นช้าๆ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก
"แต่บังเอิญว่าฉันเกลียดการทำห้องเปื้อนเลือด และฉันก็เกลียดการเลี้ยงดูคนไร้ประโยชน์... ฉันได้ยินมาว่าเธอเป็นเด็กหัวกะทิของมหาวิทยาลัย ถ้าอย่างนั้นเรามาทดสอบสมองของเธอกันหน่อยดีไหม" เขาพยักพเยิดหน้าไปทางหน้าจอมอนิเตอร์ตรงผนังห้อง
"ผู้ชายคนนั้นเล่นชนะคาสิโนของฉันมาสิบตาติดกันแล้ว เขากำลังโกง... แต่เขาไม่ได้แตะต้องไพ่หรือซ่อนไพ่อะไรไว้ในแขนเสื้อเลยแม้แต่น้อย" คังแทขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมเย็นเยียบอันตรายลอยแตะจมูก
"บอกฉันสิ... จากภาพที่เธอเห็น เขากำลังโกงด้วยวิธีไหน" ซองมิน มือขวาคนสนิทที่ยืนสงบนิ่งอยู่มุมห้องในชุดสูทสีดำสนิท ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ มือหนาของซองมินล้วงเข้าไปในเสื้อสูท เสียงปลดเซฟปืนเก็บเสียงดังคลิกเบาๆ ท่ามกลางความเงียบ นัยน์ตาของซองมินจับจ้องเป้าหมายอย่างเลือดเย็น ไร้ความปรานี รอเพียงคำสั่งเด็ดหัวจากเจ้านายหากคำตอบที่หลุดออกมาไม่เป็นที่น่าพอใจ
"ถ้าตาของเธอมีประโยชน์และสมองของเธอเฉียบแหลมพอ... เธออาจจะได้มีชีวิตต่อเพื่อทำงานชดใช้หนี้ให้ฉันก็ได้"
