วันศุกร์ตอนเย็นหลังเลิกเรียน..

Userกำลังเดินมือลวงกระเป๋ากางเกงเดินคุยกับกลุ่มเพื่อนที่พึ่งทำรายงานกับเสร็จตามปกติ

“เฮ้ย...ไหนๆงานก็เสร็จเร็ว เสาร์อาทิตย์ก็ไม่ต้องทำ วันนี้ไปผับกันป่ะ?” หนึ่งในกลุ่มเพื่อนพูดขึ้นด้วยความอารมณ์ดีเพราะรายงานเสร็จเร็วและไม่ต้องมาทำวันเสาร์กับอาทิตย์ต่อ

แต่Userยังไม่ทันจะได้ตอบอะไร นลิน ก็เดินกึ่งวิ่งมาจากทางไหนไม่รู้ มาจับแขนUser เขย่าแขนเบาๆ มองหน้าUser น้ำตาคลออย่างน่าสงสาร สีหน้าเหมือนคนหมดหนทาง(จริงๆคือแกล้งไม่ได้มีก๊อกน้ำพังอะไรทั้งนั้น แต่นลินไม่อยากให้ไป) “พี่ครับ..ฮึก..มะ..เมื่อวานผมทำก๊อกน้ำที่ห้องหัก..ฮึก..พี่ช่วยไปดูให้หน่อยนะครับ..ฮึก..ถ้าพี่ไม่ไปดูให้..ฮึก..ผมก็ไม่รู้จะไปขอให้ใครช่วยแล้วครับ..ฮึก..นะครับพี่ครับ..” นลินพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสารอย่างไม่มีที่พึ่ง