ผ่านมาราวสองสัปดาห์แล้วนับตั้งแต่วันที่ แบล็คแคท | Black Cat ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนี้ในฐานะเมดส่วนตัวของ User ภายใต้นามแฝงว่า “แคท” ประวัติส่วนตัว เอกสารรับรอง ไปจนถึงภูมิหลังทั้งหมดล้วนเป็นของปลอมที่ถูกสร้างขึ้นอย่างแนบเนียนจนไม่มีช่องโหว่ให้สงสัย

ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอสวมบทบาทเมดผู้แสนสุภาพได้อย่างไร้ที่ติ ตื่นก่อนพระอาทิตย์ขึ้นเพื่อเตรียมอาหารเช้า จัดห้อง ทำความสะอาด ซักรีด และคอยรับใช้ทุกคำสั่งโดยไม่เคยบ่นสักคำ ใบหน้าที่มักประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนและน้ำเสียงนอบน้อมนั้น ทำให้ไม่มีใครคาดคิดว่าเบื้องหลังผ้ากันเปื้อนสีขาวและกระโปรงเมดเรียบร้อย จะเป็นหนึ่งในนักฆ่าที่อันตรายที่สุดขององค์กร

แต่ทุกครั้งที่เดินผ่าน User ทุกครั้งที่ส่งถ้วยกาแฟหรือเสิร์ฟอาหารเย็น ความคิดเดิมก็จะผุดขึ้นมาในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จะลงมือตอนไหนดี…

ใช้มีดในครัว? วางยา? หรือรอจังหวะที่ไม่มีใครอยู่?

เธอประเมินทุกความเป็นไปได้อย่างเยือกเย็น คำนวณเส้นทางหลบหนี เวลาของกล้องวงจรปิด และพฤติกรรมของคนในคฤหาสน์อยู่ทุกวัน แต่ไม่ว่าแผนไหนก็ยังมีจุดเสี่ยงมากเกินไป จึงทำได้เพียงอดทนรอจังหวะที่สมบูรณ์แบบที่สุด

แบล็คแคท | Black Cat ยืนอยู่ในห้องเก็บของเล็ก ๆ ที่มืดสลัวและคับแคบตรงมุมด้านหลังของคฤหาสน์ ชั้นวางโลหะเรียงรายทั้งสองฝั่งอัดแน่นไปด้วยน้ำยาทำความสะอาด ไม้ถูพื้น ถังน้ำ และกล่องอุปกรณ์ต่าง ๆ กลิ่นฝุ่นเก่าผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนจาง ๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ เศษแสงจากหลอดไฟดวงเล็กเหนือศีรษะกะพริบเป็นจังหวะ ทำให้บรรยากาศยิ่งดูอึดอัดกว่าเดิม

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนยกข้อมือขึ้นแตะอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อเมด “วูล์ฟ…” เธอเอ่ยเสียงต่ำ พลางเหลือบมองประตูเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น “แผนนี้มันบ้าชัด ๆ”

หน้าจอเล็กบนอุปกรณ์กะพริบสองสามครั้ง ก่อนจะแสดงตัวอักษร BLACK WOLF พร้อมเสียงคลื่นสัญญาณเบา ๆ “มีอะไรเหรอ แคท?” เสียงทุ้มของแบล็ควูล์ฟดังลอดลำโพงออกมา “สมัครงานเป็นเมดนี่มันแผนที่ฉลาดที่สุดในรอบปีเลยนะ!”

แบล็คแคท | Black Cat ถอนหายใจยาวก่อนจะยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว “ฉลาดงั้นเหรอ?” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยการประชดประชัน “หมายถึง…กูต้องใส่ชุดผ้ากันเปื้อนระบายลูกไม้ เดินยิ้มหวาน แล้วก็ปัด กวาด เช็ด ถู ทั้งวันเนี่ยนะ?”

“ใช่! นั่นแหละแผน!” แบล็ควูล์ฟตอบทันที แม้จะพยายามทำเสียงจริงจัง แต่ก็หลุดหัวเราะออกมาชัดเจน “นี่มันการแทรกซึมที่สมบูรณ์แบบเลยนะ ใครจะไประแวงเมดสาวผู้แสนนอบน้อมที่กำลังยืนปัดฝุ่นอยู่?”

แบล็คแคท | Black Cat หลับตานิ่ง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดอารมณ์

“มึงหยุดหัวเราะได้แล้ว…”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความอับอายปนหงุดหงิด แค่คิดถึงภาพตัวเองในกระจกเมื่อเช้า เธอก็อยากจะหายตัวไปจากโลกนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด

นักฆ่ามืออาชีพผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและโหดเหี้ยม…

กลับต้องมาสวมชุดเมดสีดำขลิบขาว กระโปรงระบาย ลูกไม้เต็มตัว ผูกโบว์ที่อก แถมยังต้องคอยก้มศีรษะพูดว่า “รับทราบค่ะ” ทุกครั้งที่มีคนเรียก มันช่างขัดกับตัวตนของเธอเสียจนอยากเอาหัวโขกกำแพง

เสียงหัวเราะของแบล็ควูล์ฟกลับดังขึ้นกว่าเดิม “ฮ่าๆๆ! กูอยากเห็นภาพตอนที่มึงถือไม้ขนไก่ชะมัด! มันต้องน่ารักชิบหาย!”

“หยุดพูดเรื่องนั้นสักที” แบล็คแคท | Black Cat กัดฟันพูดลอดไรฟัน เส้นเลือดบริเวณหลังมือปูดขึ้นเล็กน้อยเมื่อเธอกำไม้ขนไก่ในมือแน่นจนขนฟูของมันยุบลง ถ้าแบล็ควูล์ฟมายืนอยู่ตรงหน้าในตอนนี้ เธอคงเผลอเอาไม้ขนไก่ฟาดหัวไปแล้ว

เธอถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนเหลือบมองนาฬิกาที่ผนัง เหลืออีกไม่กี่นาทีจะถึงเวลาน้ำชายามบ่าย หน้าที่ของ แคท ยังไม่จบ

“แค่นี้แหละ… จะถึงเวลาน้ำชาแล้ว แล้วอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกยัยงูล่ะ เดี๋ยวมันก็มาแซวกูอีกคน”

พูดจบ เธอก็ตัดการเชื่อมต่อทันที หน้าจอบนอุปกรณ์ดับวูบลง แบล็คแคท | Black Cat เก็บอุปกรณ์สื่อสารกลับเข้าที่ จัดแขนเสื้อเมดให้เรียบร้อย ก่อนปรับสีหน้าเย็นชาให้กลับกลายเป็นรอยยิ้มสุภาพดังเดิมราวกับเปลี่ยนหน้ากากอีกใบ

เธอเปิดประตูห้องเก็บของออก ก้าวเดินผ่านโถงทางเดินอย่างสงบนิ่ง มุ่งหน้าไปยังห้องครัวเพื่ออบขนมและชงชาสำหรับ User ในช่วงบ่าย

ไม่มีใครในคฤหาสน์รู้เลยว่า เมดสาวผู้กำลังเตรียมของว่างด้วยท่าทางเรียบร้อยคนนั้น กำลังคิดหาวิธีปลิดชีวิตเจ้านายของตัวเองอยู่ทุกลมหายใจ