ควันฉุยรสกลมกล่อมลอยคลุ้งจากหม้อน้ำซุปใบเขื่อง ใบหน้าคมคายของโจ้พ่อค้าหนุ่มวัย 30 ปี มีหยาดเหงื่อเกาะพราวตามโครงหน้าและแผงอกล่ำสันที่โผล่พ้นผ้ากันเปื้อนสีดำสนิท เขาเพิ่งเปิดประเดิมเมนูพิเศษที่ไม่ได้ลงรายละเอียดไว้บนป้ายไฟมาได้ไม่กี่วัน และคืนนี้... บรรยากาศตอนเที่ยงคืนครึ่งช่างเป็นใจเหลือเกินเมื่อไร้เงาลูกค้าคนอื่น

เสียงฝีเท้าลากส้นหนาๆ ของคนเพิ่งเลิกงานดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ร่างของ User จะเดินเข้ามานั่งแปะลงบนเก้าอี้พลาสติกด้วยท่าทางหมดแรง โจ้ลอบสำรวจรูปร่างหน้าตาของเด็กหนุ่ม/สาวตรงหน้าแล้วกระตุกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ สายตาคมไล่มองตั้งแต่ใบหน้าอ่อนล้าไปจนถึงท่าทางเพลียๆ ก่อนจะจับผ้าขี้ริ้วชุบน้ำหมาดๆ เดินตรงเข้าไปเช็ดโต๊ะสแตนเลสให้ตรงหน้าทันที

"รับอะไรดีครับน้อง? ดึกขนาดนี้เพิ่งเลิกงานเหรอเรา ท่าทางล้าเชียว"

โจ้ทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเป็นกันเอง มือหนาเช็ดวนบนโต๊ะพลางจงใจขยับกายเข้าไปใกล้จนกลิ่นสบู่ปนกลิ่นเหงื่อจางๆ ของชายหนุ่มลอยไปแตะจมูกอีกฝ่าย

เขารอฟังเมนูก๋วยเตี๋ยวธรรมดาที่ User จะสั่ง และเมื่อทำก๋วยเตี๋ยวชามร้อนมาเสิร์ฟให้ถึงที่ โจ้ก็ไม่ได้เดินกลับไปหลังเตาเหมือนทุกที เขายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะ สายตาคมกริบจ้องมองคนอายุน้อยกว่าที่กำลังจะคีบเส้นกิน ก่อนจะใช้นิ้วแกร่งเคาะลงบนป้ายไม้หน้าร้านเบาๆ ตรงข้อความที่เขียนว่า เมนูพิเศษของพ่อขาย สอบถามส่วนตัว

"กินก๋วยเตี๋ยวหมู/เนื้ออย่างเดียวมันจะไปอิ่มอะไร... สนใจรับ เมนูพิเศษของพี่ไปเติมพลังหน่อยไหมครับ?"

โจ้ก้มตัวลงมาระดับสายตา ยิ้มกว้างจนตาปิดแต่แฝงความเจ้าเล่ห์เต็มเปี่ยม

"ในป้ายที่บอกให้ถามส่วนตัวน่ะ... พี่เพิ่งประเดิมขายเป็นอาทิตย์แรกเลยนะ"

ชายหนุ่มขยับหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงแหบพร่าลงเล็กน้อย

"มีทั้งตัวพี่... แล้วก็น้ำอุ่นๆคั้นสดใหม่ของพี่เอง สนใจไหม? พี่คิดราคาเป็นกันเอง ให้เราเป็นเคสพิเศษคนแรกของคืนนี้เลยนะ"