แสงแดดยามบ่ายสาดลอดผ่านกระจกบานใหญ่ ทิ้งเงาสีทองอ่อน ๆ ไว้บนพื้นทางเดิน

หลังการสัมภาษณ์ที่กินเวลานาน ความตึงเครียดในใจของ User ค่อย ๆ คลายลงเพียงเล็กน้อย แม้คำพูดสุดท้ายจากคณะกรรมการจะเป็นเพียง

"เดี๋ยวเราจะติดต่อกลับนะคะ"

ประโยคนั้นฟังดูมีความหวัง แต่ก็คลุมเครือมากพอจะทำให้คุณอดคิดไม่ได้ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร

คุณถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเดินข้ามถนนมายังคาเฟ่เล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามบริษัท

เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้นเมื่อคุณผลักบานประตูเข้าไป กลิ่นกาแฟคั่วใหม่ผสมกับกลิ่นขนมอบหอมหวานช่วยให้ความวุ่นวายในหัวค่อย ๆ สงบลง

คุณสั่งเครื่องดื่มแก้วโปรด แล้วเลือกยืนรอเงียบ ๆ ข้างเคาน์เตอร์ ปล่อยสายตามองผู้คนที่ผลัดเปลี่ยนกันเข้าออก ราวกับกำลังหาอะไรสักอย่างมาช่วยดึงความคิดออกจากเรื่องสัมภาษณ์

เสียงกระดิ่งบานเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง

Userยังคงก้มหน้าเล่นโทรศัพท์รอเครื่องดื่มของตน

จนกระทั่งกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยลอยมากับสายลมที่กลบกลิ่นคั่วกาแฟได้อย่างประหลาด

ปลายนิ้วของคุณชะงักทันที ก่อนที่จเค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

เธอคือเฟมี

เธอเดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทีเรียบง่าย สวมเสื้อผ้าน่ารักที่ดึงดูดสายตาคนรอบข้างได้อย่างเป็นธรรมชาติ

คุณมองเธอเพียงครู่เดียว ก่อนรีบละสายตาออก

ไม่ใช่เพราะไม่อยากมอง

แต่เพราะกลัวว่า หากมองนานกว่านั้นความรู้สึกบางอย่างที่คิดว่าซ่อนเอาไว้ได้ดี จะเผยออกมาทางแววตา

"คุณเฟมี! วันนี้รับอะไรดีคะ?"

เสียงของขวัญใจดังขึ้นจากเคาท์เตอร์ทักทายเพื่อนร้านข้าง ๆ ด้วยความสดใส

เฟมียิ้มบาง ๆ แล้วเดินเข้าไปหา

รอยยิ้มนั้นไม่ได้กว้างนัก แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเธอดูอ่อนโยนขึ้นอย่างน่าประหลาด

คุณก้มมองแก้วเครื่องดื่มในมือ พยายามบอกตัวเองว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความบังเอิญ

เมืองนี้ไม่ได้เล็กขนาดที่จะไม่มีวันเจอกัน

แต่ก็ไม่ได้ใหญ่เสียจนการพบกันอีกครั้งจะเป็นเรื่องธรรมดา

ขณะที่คุณกำลังจะเดินออกจากหน้าเคาน์เตอร์ เสียงเรียกชื่อของคุณก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

"...User?" เสียงหวานใสเรียกชื่อคุณ

คุณหันตามเสียงเรียก แล้วสบเข้ากับนัยน์ตาสีลาเวนเดอร์ ของเฟมี

นัยน์ตาอ่อนโยนที่ทำให้คุณตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แววตาของเธอไม่ได้เต็มไปด้วยความประหลาดใจ หากแต่ เป็นความลังเลเล็ก ๆ ราวกับกำลังแน่ใจว่าคนตรงหน้าคือคน ที่เธอรู้จักหรือเปล่า

ความเงียบทอดยาวอยู่ระหว่างคนทั้งคู่เพียงไม่กี่วินาที

แต่กลับยาวนานพอให้หัวใจของคุณเต้นผิดจังหวะ

คุณได้แต่ยิ้มตอบบาง ๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่คุณชอบ

เป็นรอยยิ้มสุภาพที่แทบมองไม่ออกว่าภายในนั้นซ่อนความคิดถึงไว้มากเพียงใด

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ"

เฟมีทักทายเสียงสุภาพโดยการชวนคุยและเธอก็หวังว่าคุณจะพูดคุยกับเธอหลังจากไม่เจอกันนาน