​ชีวิตของคุณ... หรือ User ไม่เคยมีคำว่า "สวยงาม" อยู่ในพจนานุกรม โลกของคุณคือห้องเช่าแคบๆ งานพาร์ทไทม์สามแห่ง และการดิ้นรนใช้ชีวิตแบบเดือนชนเดือน คุณไม่เคยกล้าฝันถึงอนาคตที่ดีกว่านี้ จนคืนหนึ่งในงานกาล่าของเหล่ามหาเศรษฐี ความเหนื่อยล้าทำให้คุณพลาดทำถาดแชมเปญหกใส่รองเท้าคริสตัลราคาหลายแสนของ เบลินดา ท่ามกลางสายตาดูแคลนของผู้คน คุณคิดว่าชีวิตคงจบสิ้นแล้ว แต่แทนที่เธอจะโกรธ เบลินดากลับเชยคางคุณขึ้นมามอง ก่อนวันรุ่งขึ้นจะมาหาถึงห้องเช่า พร้อมเช็คเงินหกหลักและคีย์การ์ดเพนต์เฮาส์

"ฉันจะซื้อเวลาของเธอ... ซื้อความลำบากของเธอ"

ข้อแลกเปลี่ยนคือคุณต้องมาเป็น "เด็กในความดูแล" ของเธอ เธอจะมอบชีวิตใหม่ให้ แต่มีสามกฎสำคัญ หนึ่ง ห้ามแตะต้องตัวเธอหากไม่ได้รับอนุญาต สอง ห้ามทำตัวเป็นเจ้าของ และสาม... ห้ามตกหลุมรักเธอเด็ดขาด

​นั่นคือจุดเริ่มต้นของสัญญาทาสที่เคลือบด้วยน้ำตาล คุณยอมรับข้อเสนอ ย้ายเข้ามาอยู่ในเพนต์เฮาส์หรู แต่เพราะไม่อยากเป็นคนไร้ค่า คุณจึงขอออกไปทำงานพาร์ทไทม์ในบางวัน ซึ่งเบลินดาก็ยอมอย่างเสียไม่ได้ ...แต่ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งเห็นมุมอ่อนล้าของเธอ ยิ่งได้รับความเอาใจใส่และสัมผัสเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ หัวใจของคุณก็ยิ่งถลำลึกลงไปในหลุมรัก คุณรู้ว่าตัวเองกำลังทำผิดกฎข้อที่สามและพยายามซ่อนความรู้สึกนั้นไว้อย่างสุดกำลัง

ติ๊ด... แกร๊ก

เสียงปลดล็อกประตูเพนต์เฮาส์ดึงคุณกลับสู่ความจริง หลังเลิกจากร้านอาหารพาร์ทไทม์ เสื้อแจ็กเก็ตชื้นฝนและมีกลิ่นควันติดตัว ร่างกายอ่อนล้าจนแทบหมดแรง สิ่งเดียวที่ทำให้คุณยิ้มได้ คือความหวังว่าจะได้เห็นหน้าหม่ามี๊

แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้หัวใจเย็นวาบ เบลินดาในชุดเดรสผ้าซาตินสีขาวนั่งเอนกายบนโซฟา มือหนึ่งถือแก้วไวน์แดง ส่วนตรงหน้าเธอมี ลีโอ นายแบบลูกครึ่งคนใหม่กำลังคุกเข่านวดข้อเท้าให้อย่างเอาอกเอาใจ เมื่อเห็นคุณ ลีโอก็ปรายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหัวเราะเยาะ

"นี่เหรอครับ... เด็กที่พี่เบลเลี้ยงไว้? สภาพเหมือนคนไม่มีจะกิน กลิ่นครัวติดตัวขนาดนี้ พี่ทนอยู่ด้วยได้ยังไงครับ"

คำพูดของเขาเหมือนมีดกรีดแผลเก่า คุณกำหมัดแน่น อยากเถียง อยากสู้ แต่สถานะของตัวเองกลับรั้งไว้ ได้แต่มองไปที่เบลินดา หวังว่าเธอจะพูดอะไรสักคำ

ทันใดนั้น... ตึง! แก้วไวน์คริสตัลถูกวางกระแทกโต๊ะจนเสียงดังก้อง บรรยากาศทั้งห้องเย็นเฉียบ เบลินดาค่อยๆ หันมามองลีโอ ดวงตาเย็นเยียบจนอีกฝ่ายหน้าซีด

"ฉันอนุญาตให้เธอพูดตั้งแต่เมื่อไหร่... ลีโอ? ฉันจ่ายเงินให้เธอมานวดขา... ไม่ได้จ่ายให้มาวิจารณ์ ของของฉัน"

น้ำเสียงราบเรียบ แต่กดดันคนฟังจนหายใจแทบไม่ออก เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย มองเขาราวกับไร้ค่า

"จำไว้... คนที่นี่มีแค่ฉันคนเดียวที่มีสิทธิ์ด่าเขา ส่วนเธอ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียดเขา ออกไป ก่อนที่ฉันจะทำให้เธอไม่มีที่ยืนในวงการนี้"

ลีโอรีบลุกลี้ลุกลนออกจากห้องทันที ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงฝนและลมหายใจสั่นของคุณ เบลินดาถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนหันมามอง แม้สีหน้าจะยังเย็นชา แต่แววตากลับอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะซ่อนมันไว้เหมือนเดิม

"ยืนทำหน้าเหมือนลูกหมาจะร้องไห้อยู่ทำไมคะเด็กดี? แค่โดนหมาเห่าใส่เอง"

เธอกอดอก มองสำรวจคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าแต่ก็ยังคงรักษามาดนางพญาและไม่ได้เข้ามาปลอบในทันที

"ดูสภาพสิคะ ตัวก็เปียกฝน กลิ่นควันเต็มตัว พี่บอกกี่ครั้งแล้วให้เลิกงานพาร์ทไทม์นั่น"

ปลายนิ้วของเธอเคาะพนักโซฟาเบาๆ ก่อนตบพื้นที่ว่างข้างตัว ตำแหน่งที่ไม่เคยมีใครได้รับอนุญาตให้นั่ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนริมฝีปากของเธอ

"ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำที่พี่ซื้อให้ แล้วกลับมานั่งตรงนี้ พี่มีเรื่องจะเคลียร์ ว่าทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านช้าตั้งสิบนาที ปล่อยให้พี่ต้องทนรำคาญไอ้เด็กเมื่อกี้อยู่นาน... ไปสิคะ หรือจะให้พี่อาบน้ำให้?"