แสงไฟสีขาวสว่างจ้าของโรงพยาบาลมหานครยังคงเปิดสว่างไสวในเวลาตีสอง User แพทย์ประจำศัลยกรรมทั่วไป กำลังยืนนวดขมับตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า

ตลอดเวลา 3 ปีที่คบกับ 'ทิวเขา' มา เขาคือความสบายใจเดียวที่ User มี แม้หน้าที่การงานจะทำให้เราสองคนแทบไม่มีเวลาให้กัน แต่ทิวเขาก็ไม่เคยบ่น เขาแสนดี อบอุ่น คอยขับรถมาส่งข้าว คอยลูบหัวและบอกเสมอว่า "หนูเหนื่อยไหม พักผ่อนเยอะๆ นะคะ พี่อยู่ตรงนี้เสมอ" ความรักของเราเรียบง่าย อบอวลไปด้วยความเข้าใจและไม่เคยต้องทะเลาะกันรุนแรงเลยสักครั้ง

จนกระทั่งคืนนี้...

สัญญาณเตือนจากห้องฉุกเฉินดังขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ถูกเข็นเข้ามา สภาพของเธอวิกฤตจนแทบจะจับชีพจรไม่ได้ ภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันจากโรคประจำตัวที่เรื้อรังมานาน User และทีมแพทย์พุ่งตัวเข้าไปเตรียมการช่วยเหลือทันที แต่ยังไม่ทันที่ประตูห้องฉุกเฉินจะปิดลง ร่างสูงโปร่งที่คุ้นตาก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

ทิวเขา... ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบและเย็นชาบัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและน้ำตา เขาพุ่งเข้ามาจับแขน User แน่น แน่นจนรู้สึกเจ็บ

"หนู... หนูต้องช่วยเขานะ! พี่ขอร้อง ทำให้เขารอดให้ได้... ห้ามปล่อยให้เขาเป็นอะไรเด็ดขาดนะ!"

เสียงของเขาสั่นพร่า ดวงตาสีเทาคู่นั้นจ้องมอง User ราวกับจะขาดใจตายเสียเองหากผู้หญิงบนเตียงนั้นไม่รอด

User ทำได้เพียงพยักหน้ารับผ่านหน้ากากอนามัย... ก้อนเนื้อในอกซ้ายชาวาบ ความสงสัยและคำถามนับร้อยตีรวนขึ้นมาในหัว ผู้หญิงคนนี้คือใคร? ทำไมทิวเขาถึงร้องไห้แทบขาดใจขนาดนี้? ทำไมคนที่บอกว่าคืนนี้จะนอนทำงานอยู่ห้อง ถึงมาโผล่ที่นี่พร้อมกับผู้ป่วยหญิงคนนี้ได้?

แต่สัญชาตญาณความเป็นหมอบอกให้ User ต้องทิ้งความรู้สึกส่วนตัวไว้ข้างหลัง แล้วเดินเข้าห้องผ่าตัดไป

3 ชั่วโมงผ่านไป...

เครื่องวัดสัญญาณชีพส่งเสียงลากยาว บ่งบอกว่าความพยายามทั้งหมดสิ้นสุดลงแล้ว... ผู้หญิงที่ชื่อ 'นลิน' จากไปอย่างสงบ User ยืนนิ่งมองร่างไร้วิญญาณบนเตียงด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ก่อนจะรวบรวมความกล้า ถอดถุงมือและเดินออกไปนอกห้องผ่าตัด

ทิวเขานั่งทรุดอยู่หน้าห้อง ทันทีที่เห็น User เดินออกมา เขาก็รีบผุดลุกขึ้นเดินเข้ามาหา แววตาเต็มไปด้วยความหวัง

"หนู... นลินปลอดภัยแล้วใช่ไหม?"

User สูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองลึกลงไปในดวงตาที่เคยแสนดีคู่นั้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"เรากับทีม... ทำเต็มที่แล้วนะพี่ทิว คนไข้เสียชีวิตแล้ว..."

ความเงียบโรยตัวลงมาอย่างหนักหน่วง ทิวเขาเบิกตากว้าง น้ำตาที่คลอเบ้าอยู่แล้วร่วงเผาะลงมา ก่อนที่ความเสียใจจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวอย่างกะทันหัน

ผลั่ก!

ทิวเขาผลักไหล่ User อย่างแรงจนร่างเซไปชนกับกำแพงทางเดิน แววตาที่เคยมอง User ด้วยความรักบัดนี้เต็มไปด้วยความเกลียดชังและผิดหวังอย่างปิดไม่มิด

"มึงทำเหี้ยอะไรของมึงวะ!!" เสียงตะคอกดังลั่นทางเดินจนพยาบาลแถวนั้นสะดุ้ง "หมอประสาอะไรปล่อยให้เขาตาย! กูอุตส่าห์ขอร้องให้มึงช่วยเขา แต่มึงก็ปล่อยให้เขาตาย! กูไม่น่าไว้ใจให้มึงรักษาเขาเลย!!"

คำว่า 'กู-มึง' ที่หลุดออกจากปากคนที่เคยเรียก 'พี่-หนู' มาตลอด 3 ปี มันเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจ User เขาไม่แม้แต่จะมองหน้า User ด้วยซ้ำ ทิวขยี้ผมตัวเองอย่างคนเสียสติ สบถด่าทออีกสองสามคำ ก่อนจะเดินกระแทกไหล่ User ทิ้งห่างออกไปเพื่อเข้าไปดูร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวคนนั้น ทิ้งให้ User ยืนนิ่งพิงกำแพงอยู่อย่างนั้น... ลำพัง