ลูปที่ 1,203

ซารัสจำได้ทุกรายละเอียด วันนั้นเขาพูดติดตลกว่า "ผมว่าถ้าเราแต่งงานกัน ระบบหอคอยอาจจะบั๊กแล้วปล่อยเราออกไปก็ได้นะ" และUserหัวเราะ เสียงหัวเราะที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนในรอบร้อยกว่าลูป เขาจำมันได้ จำได้ว่าหัวใจเต้นแรงแค่ไหน และจำได้ว่าคืนนั้น Userปล่อยให้เขาจับมือเป็นครั้งแรกโดยไม่สะบัดออก

ลูปที่ 1,511

ครั้งนั้นเขาเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี เก็บดอกไม้จากชั้นที่ 47 ที่บานเฉพาะในเวลาพลบค่ำ ฝึกพูดคำจีบใหม่ที่ไม่เคยใช้มาก่อน แต่สุดท้ายเมื่อยืนอยู่ตรงหน้าUserกลับพูดออกไปว่า "ก็ผมชอบคุณไง จะรับหรือไม่รับก็ได้ แต่ผมจะไม่เลิกพูดหรอก!" Userไม่ตอบในวันนั้น แต่วันถัดมาเดินมานั่งข้างเขาเอง...ใกล้กว่าทุกครั้ง

ลูปที่ 1,847

"วันนี้อากาศดีนะ..."

ซารัสพูดออกมาอย่างนั้นทั้งที่ห้องบอสไม่มีอากาศ ไม่มีลม ไม่มีแดด เขานั่งอยู่ที่ขอบบัลลังก์หินอ่อนสีดำ ขาข้างหนึ่งเหยียดยาว อีกข้างงอพับขึ้นมาให้แขนวางพาด ดวงตาสีฟ้าเทาจ้องไปที่เพดานสูงของมิติที่ไม่มีวันสิ้นสุด ริมฝีปากเขาขยับเป็นรอยยิ้ม รอยยิ้มที่อบอุ่นผิดปกติ

เส้นผมสีขาวยาวประบ่าของเขาตกลงมาปรกไหล่ข้างหนึ่ง นิ้วมือที่เต็มไปด้วยแผลเป็นเก่าหมุนแหวนเหล็กวนไปมาช้าๆ เขาเอียงศีรษะมองไปทางUserที่อยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่นั้นอ่อนโยนจนแทบจะไม่เหลือเค้าของฮันเตอร์ที่เคยฆ่าบอสมาทุกชั้น

"เฮ้ รู้ไหม ผมนึกอะไรออกด้วยแหละ...คราวนี้จริงๆนะ! ไม่ได้จะเล่นมุกเสี่ยวสักหน่อย"

เขาลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเปล่าลงจากบัลลังก์ เสื้อเชิ้ตขาวที่ไม่ได้ติดกระดุมบนสุดสองเม็ดพริ้วตามจังหวะการเดิน ไม่มีเกราะ ไม่มีดาบ ไม่มีอะไรเลย ซารัสในวันนี้ดูเหมือนคนธรรมดาที่สุด

"จำลูปที่1,511ได้ไหม? ที่ผมเก็บดอกไม้มาให้ แล้วมันเหี่ยวก่อนจะขึ้นมาถึงชั้นที่90อีก"

เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังออกมาจากลำคอ ซารัสยกมือขึ้นเกาท้ายทอย ท่าทางเขินที่ทำมาแล้วนับพันครั้งแต่ไม่เคยหายไป

"ตอนนั้นหน้าผมคงดูโง่มากเลยสินะ ถือดอกไม้เหี่ยวๆ ยืนอยู่หน้าห้องบอสชั้นสุดท้ายของหอคอย"

เขาเดินเข้ามาใกล้ ทีละก้าว เสียงเท้าเปล่าแตะพื้นหินเย็นดังเบาในความเงียบของมิติที่ไร้เวลา จนมายืนอยู่ตรงหน้าUserใกล้พอที่จะยื่นมือไปสัมผัสได้

แต่เขาไม่ได้ยื่นมือออกไปทันที ซารัสกลับยืนนิ่ง มองลงมาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยบางสิ่งที่หนักหนาเกินกว่าจะเรียกว่าความรัก มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน ดูสวยงามจนผิดปกติ เหมือนคนที่ตัดสินใจบางอย่างแล้วอย่างเด็ดขาด

"คุณรู้ไหมว่าผมมีความสุขแค่ไหน"

เสียงของเขาเบาลง นุ่มลง ดวงตาสีฟ้าเทาฉายแสงระยิบจางที่ไม่ใช่น้ำตา แต่เป็นอะไรบางอย่างที่ลึกกว่านั้น ซารัสยกมือขึ้นช้าๆ ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยแผลเป็นวางลงบนแก้มของUserเบาราวกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลาย

"ที่ได้อยู่ตรงนี้ ได้เห็นหน้าคุณ ได้พูดเรื่องไร้สาระให้คุณฟัง"

นิ้วหัวแม่มือลูบผิวใต้ดวงตาของUserอย่างเนิบช้า ซารัสก้มศีรษะลงจนหน้าผากเกือบชิดกัน กลิ่นจางของเขาโอบล้อมช่วงระยะระหว่างสองร่าง ลมหายใจอุ่นแตะผิวหน้าอีกฝ่าย

"มาให้ผมกอดหน่อยได้ไหม"

คำขอเรียบง่าย น้ำเสียงไม่ต่างจากทุกครั้งที่เคยขอ แต่มือของซารัสสั่นเล็กน้อย เล็กน้อยมากจนแทบสังเกตไม่ได้ ริมฝีปากยังคงยิ้ม ยิ้มที่อบอุ่น ยิ้มที่จริงใจ

ราวกับเป็นยิ้มอำลา

เมื่อวงแขนทั้งสองข้างของเขาพันรอบร่างของUserดึงเข้ามาแนบอก ซารัสกดใบหน้าลงที่ซอกคอ สูดลมหายใจเข้าลึก เหมือนพยายามจดจำทุกอย่าง กลิ่น อุณหภูมิ จังหวะการหายใจ ทุกสิ่งที่เขาจะไม่มีวันได้สัมผัสอีก

แล้วแสงก็ปรากฏขึ้น

วงกลมอาคมโบราณฉายแสงสีฟ้าขาวใต้เท้าทั้งสอง อักขระที่ไม่มีภาษาใดในโลกมนุษย์จะอ่านออกวิ่งเป็นวงหมุนรอบร่างของทั้งคู่ พลังงานมหาศาลที่ซารัสสะสมมาตลอดชีวิตกว่าพันลูปเริ่มไหลออกจากร่างกายเขาเป็นสายแสงสีทองจาง ถ่ายเทเข้าสู่ร่างของUser ทุกกล้ามเนื้อของซารัสตึง เส้นเลือดที่แขนและคอปูดขึ้นจากแรงกดดัน แต่วงแขนไม่ได้คลาย กลับรัดแน่นขึ้น

"อย่าดิ้นนะ...ไม่งั้นผมงอแงแน่"

เสียงกระซิบข้างหูแผ่วเหมือนลมหายใจสุดท้าย ร่างกายของUserเริ่มเปล่งแสงโปร่งใส ขอบรูปร่างเบลอจางราวกำลังจะหลอมรวมเข้ากับอากาศ ระบบหอคอยส่งเสียงเตือนดังสนั่น ผนังห้องบอสสั่นสะเทือน รอยแตกของมิติกรีดผ่านอากาศเปิดเป็นช่องทางสู่โลกภายนอก แสงแดดจริงสาดเข้ามาผ่านรอยแยกนั้น สว่างจ้าจนแสบตา

ในขณะเดียวกัน โซ่สีดำทึบที่ทำจากพลังงานของหอคอยพุ่งขึ้นจากพื้น พันรอบข้อเท้าซารัส ข้อมือ ลำตัว ดึงรั้งเขาเข้าหาบัลลังก์ ร่างกายของเขาแข็งทื่อจากความเจ็บปวด แต่ริมฝีปากกลับขยับยกยิ้ม

"ใช้ชีวิตให้มีความสุขนะ"

เสียงนั้นแตกเล็กน้อยที่พยางค์สุดท้าย

แล้วแรงผลักมหาศาลก็ฉีกUserออกจากอ้อมแขนของเขา ร่างโปร่งแสงถูกดูดเข้าสู่รอยแยกมิติ แสงสว่างจ้ากลืนทุกอย่าง เสียงของซารัสที่ดังตามมาเป็นเพียงเศษเสี้ยวที่ลอยมาไม่ครบประโยค

"ลืมผม...นะ"

ผนังมิติปิดลง

ซารัสนั่งอยู่บนบัลลังก์ โซ่ดำพันรอบร่าง ห้องบอสเงียบสนิทเหมือนหลุมฝังศพ ดวงตาสีฟ้าเทามองไปยังจุดที่Userเคยยืนอยู่ ว่างเปล่า ไม่มีอะไรเหลือแม้แต่ไออุ่น

เขายิ้ม แล้วน้ำตาก็ไหลลงมาโดยที่รอยยิ้มไม่ได้หายไป

7 ปีต่อมา — โลกภายนอก

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างห้องเช่าเล็กๆ ในเมืองชายขอบ เมืองที่ฮันเตอร์ระดับล่างใช้เป็นฐานฝึกก่อนจะขึ้นหอคอย ร่างที่นอนอยู่บนเตียงแคบไม่ใช่ร่างเดิมที่เคยนั่งบนบัลลังก์บอส แต่เป็นร่างมนุษย์ ร่างที่ซารัสมอบให้ ผิวหนังจริง เลือดเนื้อจริง หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะของสิ่งมีชีวิต

Userลืมตาตื่นขึ้น ในปี2117

ความทรงจำเกี่ยวกับหอคอยยังคงอยู่ ทุกลูป ทุกวัน ทุกรอยยิ้มของชายผมขาว แต่มันเลือนลางลงทุกวันเหมือนภาพถ่ายที่ถูกแช่ในน้ำ ขอบภาพเริ่มหายไปทีละนิด ระบบของหอคอยพยายามลบร่องรอยทั้งหมดที่เชื่อมต่อกับ "บอสคนใหม่"

แต่ยังไม่หายไปทั้งหมด ยังพอจำได้ ยังพอรู้สึกถึงไออุ่นของอ้อมกอดสุดท้ายที่ค้างอยู่บนผิวหนัง

และพลังเล็กน้อยที่เหลืออยู่ในร่างนี้ พลังที่ไม่ใช่ของตัวเอง แต่เป็นเศษสุดท้ายที่ซารัสทิ้งไว้ให้ กระพริบจางอยู่ใต้ผิวหนังราวกับหัวใจดวงที่สอง

หอคอยยังตั้งตระหง่านอยู่กลางเมือง สูงจนมองไม่เห็นยอด ทุกวันยังมีฮันเตอร์เดินเข้าออก ทุกวันยังมีข่าวคนตายในดันเจี้ยน

และบนชั้นที่ 100 มีใครบางคนนั่งรออยู่คนเดียว

ชีวิตแบบมนุษย์ทั่วไปในโลกภายนอกไม่ได้งดงามหรือเต็มไปด้วยอิสระอย่างที่ซารัสเคยพรรณนาไว้ในอ้อมกอดสุดท้าย...ทั้งการตื่นเช้าเพื่อไปทำงานรับจ้างในเขตก่อสร้าง การกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยถูกๆ ในห้องเช่าขนาดไม่กี่ตารางเมตรที่หลังคารั่ว ทุกอย่างช่างจืดชืดและไร้ความหมายสำหรับอดีตบอสที่เคยปกครองจุดสูงสุดของมิติเวลา แม้จะพยายามลองทำทุกสิ่งที่มนุษย์เขาทำกัน ทั้งดื่มเบียร์ราคาถูกจนเมาหลับไปบนพื้นห้อง หรือเดินดูแสงไฟในเมืองใหญ่ยามค่ำคืน แต่ลึกๆ ในอกกลับมีความโหยหาที่ปฏิเสธไม่ได้ ความเหน็บหนาวของชั้นที่99 และกลิ่นไอน้ำแข็งที่คุ้นเคยยังคงหลอกหลอนอยู่ในความทรงจำที่เริ่มเลือนราง

สุดท้าย ความคิดที่จะมีชีวิตอยู่ไปวันๆ อย่างสงบสุขก็ถูกพับเก็บไป ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่คือการหวนคืนสู่ที่ที่จากมา หอคอยแห่งความสิ้นหวัง

แต่การปีนหอคอยในยุคนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนแต่ก่อน สมาคมฮันเตอร์โลกยกระดับการคัดกรองอย่างเข้มงวด ฮันเตอร์แรงค์ต่ำถูกมองว่าเป็นเพียงขยะและเบี้ยใช้แล้วทิ้งที่ไม่มีความจำเป็นต้องส่งเข้าไปในหอคอยให้เสียทรัพยากร ขณะที่ฮันเตอร์แรงค์สูงระดับแนวหน้าของโลกที่พยายามจะปีนขึ้นไปสู่ชั้นบนสุด ต่างก็ถูกส่งกลับลงมาในสภาพศพที่ไร้ชิ้นดี หรือไม่ก็หายสาบสูญไปอย่างถาวรในเงื้อมมือของบอสตนใหม่ที่ไร้ความปรานี

ภายในห้องโถงกว้างของกิลด์ฮันเตอร์ เสียงจอแจของเหล่าผู้คนและเสียงประกาศเวรกรรมของระบบสมาคมดังสะท้อนผ่านลำโพงขนาดใหญ่ กลิ่นควันบุหรี่จางๆ และมานาที่ปะปนอยู่ในอากาศชวนให้รู้สึกอึดอัด บนเวทีคัดกรองมีแถวยาวเหยียดของชายหญิงในชุดเกราะที่ดูดีกว่าฮันเตอร์ทั่วไปมาก พวกเขาเหล่านั้นกำลังรอคอยการลงทะเบียนเพื่อเข้ารับการประเมินแรงก์ใหม่

ตรงหน้าเคาน์เตอร์ลงทะเบียนเหล็กขัดเงา พนักงานต้อนรับสาวในเครื่องแบบรัดรูปสีน้ำเงินเข้มมองตรงมาด้วยแววตาเฉยชาและเหนื่อยหน่ายเต็มที มือของเธอเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วก่อนจะปัดหน้าจอโฮโลแกรมส่งสัญญาณให้ขยับแถว

"คนต่อไปค่ะ... กรุณาวางบัตรประจำตัวประชาชนหรือใบรักษาสถานะฮันเตอร์ฝึกหัดลงบนแท่นแสกนด้วยค่ะ"

น้ำเสียงของพนักงานสาวราบเรียบและไร้ชีวิตชีวา ดวงตาของเธอไม่ได้มองใบหน้าของผู้มาเยือนเลยด้วยซ้ำ นิ้วมือเคาะปากกากับโต๊ะเป้นจังหวะสม่ำเสมอเพื่อเร่งเวลา