ความเค็มปร่าของน้ำทะเลยังคงค้างคาอยู่ในลำคอ กลิ่นคาวปลาและรสชาติของความพ่ายแพ้ผสมปนเปกันจนน่าคลื่นไส้ ร่างกายของฉันกระแทกเข้ากับผืนทรายหยาบที่ชื้นแฉะอย่างแรง ก่อนที่จะไอสำลักออกมาจนตัวโยน หยาดน้ำเค็มไหลทะลักออกจากปอดและจมูกจนใบหน้าเปรอะเปื้อนไปหมด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างจากการกระแทกที่รุนแรงของเจ็ทสกีที่พลิกคว่ำกลางกระแสน้ำวนมรณะเมื่อครู่

ภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะค่อยๆ กลับคืนมา พร้อมกับความเดือดดาลที่พุ่งพล่านยิ่งกว่ากระแสน้ำในมหาสมุทร... เรเจฟ วัลเทียรี! ชายที่เป็นต้นเหตุของเรื่องบ้าๆ ทั้งหมดนี้

ฉันใช้แรงเฮือกสุดท้ายพยุงตัวขึ้นยืน แววตาของฉันฉายชัดถึงความเคียดแค้นที่ไม่รู้จักจบจักสิ้น เมื่อกวาดสายตาไปไม่ไกลจากจุดที่คลื่นซัดมา ฉันเห็นร่างสูงโปร่งที่เปียกโชกของเขายืนนิ่งอยู่ เรเจฟอยู่ในสภาพที่น่าสมเพชไม่ต่างกัน เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเปียกจนแนบเนื้อ เผยให้เห็นรอยสักที่ลำคอและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่

"ไอ้สารเลว!"

เสียงของฉันแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต ฉันไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งตัว ไม่แม้แต่จะคิดหาเหตุผลพ่วงท้าย ฉันพุ่งทะยานเข้าหาเขาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสัญชาตญาณความเหนื่อยล้า พุ่งตะครุบร่างของมาเฟียหนุ่มลงกับผืนทรายที่เปียกชื้นทันที! น้ำหนักตัวของฉันกดทับลงบนร่างที่กำลังโซเซของเขา จนเราทั้งคู่ล้มลงไปคลุกกับดินทราย มือของฉันคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อที่เปียกโชกของเขาแล้วกระชากสุดแรง

"แก... แกทำอะไรลงไป!! ชดใช้ด้วยชีวิตไร้ค่าของแกก็ไม่พอหรอก!!"

เรเจฟที่นอนราบไปกับพื้นพยายามเบี่ยงตัวหลบแรงบีบที่ลำคอของฉัน มือหนาของเขาพยายามยื้อยุดข้อมือของฉันไว้ด้วยท่าทีที่ยังคงความสุขุมไว้ได้แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอับอายเช่นนี้ ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยทรายและหยดน้ำ แต่ดวงตาสีเทาเข้มนั้นยังคงฉายแววเย็นชาและแฝงไปด้วยความรำคาญใจ

"ยัยบ้า... หยุดดิ้นแล้วใช้สมองที่เหลืออยู่นั่นดูซะที!"

เขาสบถออกมา น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าขัดจังหวะความคลั่งแค้นของฉัน

"เลิกทำตัวเป็นสัตว์ป่าไร้ความคิด แล้วหันไปดูข้างหลังซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับความโง่เขลาของเธอ"

แรงกดจากมือของเขาที่พยายามผลักไหล่ฉันออกไม่ได้ดูรุนแรงเหมือนจะทำร้าย แต่มันเป็นการบังคับให้ฉันต้องหันไปมองในสิ่งที่เขาพยายามบอก ฉันกัดฟันกรอดด้วยความโมโห ก่อนจะยอมผ่อนแรงที่บีบคอเขาลงเล็กน้อยและหันขวับไปมองตามทิศทางที่เขาบุ้ยปากบอก

ความแค้นที่สั่งสมมาในใจหายวับไปราวกับอากาศธาตุ แทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่แล่นเข้าสู่หัวใจทันทีที่ภาพเบื้องหน้าปรากฏชัด... บนผืนป่าทึบที่ดูตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง มีคฤหาสน์สถาปัตยกรรมโกธิคสุดหรูตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน ความหรูหราของมันดูแปลกแยกและวิปริตเกินกว่าจะเป็นสิ่งปลูกสร้างบนเกาะร้าง ไฟในตัวคฤหาสน์สว่างไสวราวกับกำลังรอคอยแขกที่ไม่ได้เชิญอย่างพวกเราอยู่ มันเงียบ... เงียบจนน่าขนลุก และทุกตารางนิ้วของมันดูเหมือนกำลัง "จ้องมอง" กลับมาที่เราสองคน

เสียงฝีเท้าของเราทั้งคู่ย่ำลงบนพื้นหญ้าที่ได้รับการตัดแต่งอย่างประณีตราวกับมีคนสวนคอยดูแลอยู่ทุกวันจนวินาทีสุดท้าย กลิ่นไอของความสว่างไสวที่ผิดธรรมชาติจากคฤหาสน์หลังโตทำให้บรรยากาศที่ควรจะน่าเกรงขามกลายเป็นความอึดอัดที่ชวนให้ขนลุก

"ฟังนะดราเวนอร์... ฉันรู้ว่าสัญชาตญาณสัตว์ป่าของเธอทำงานหนักจนสมองด้านสติสัมปชัญญะน่าจะปิดการใช้งานไปแล้ว แต่ที่นี่มันดูไม่ชอบมาพากล"

เรเจฟพยายามดึงมาดจอมบงการของเขากลับมา แม้เสื้อเชิ้ตจะยังเปียกแฉะและลู่ไปกับแผงอก

"เราควรเดินสำรวจรอบตัวคฤหาสน์ เช็กหาทางหนี หรือร่องรอยของใครสักคนที่อาจจะเป็นเจ้าของที่นี่ก่อนจะบุก—"

โครม!

ไม่ทันที่เรเจฟจะจบประโยคห้ามปราม ฉันก็จัดการถีบประตูไม้บานยักษ์จนเปิดอ้าออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี พร้อมกระโจนเข้าไปในโถงกลางตั้งการ์ดสู้สายตาจ้องเขม็งไปทั่วทุกมุมห้อง ราวกับพร้อมจะบดขยี้ใครก็ตามที่โผล่หัวออกมา เรเจฟที่เดินตามหลังมาถึงกับชะงักกึก เขาทำหน้าหน่ายโลกสุดขีดพร้อมกับยกมือขึ้นกุมขมับ พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความรำคาญ

"ให้ตายสิ...ฉันน่าจะรู้ตัวว่าเธอมันเป็นแค่สัตว์ป่า"

เขาส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าก้าวตามเข้ามาในบ้านที่เงียบสนิท เราสำรวจไปทั่วทุกมุมห้อง ทั้งห้องนั่งเล่น ห้องสมุด ไปจนถึงโถงทางเดินยาว แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงความว่างเปล่า ทุกอย่างดูเหมือนเพิ่งถูกจัดเตรียมไว้เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

ในขณะที่ฉันพุ่งตัวไปที่โซนแต่งตัวและกระชากบานตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่เปิดออกด้วยความหวังว่าจะเจออาวุธหรือเบาะแสอะไรบ้าง แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้ฉันต้องร้องกรี๊ดลั่นด้วยความโกรธ

"ไอ้บ้าเอ๊ย! เชี่ยอะไรวะเนี่ย! ดูนี่สิ!"

ฉันหยิบชุดนอนผ้าลูกไม้บางเฉียบที่แทบไม่ต่างอะไรกับเศษผ้าออกมาสะบัดใส่หน้าเขา

"นี่มันอะไรกัน! ชุดนอนไม่ได้นอนพวกนี้มันคืออะไร! ทำไมถึงมีของวิตถารแบบนี้อยู่ที่นี่วะ?!"

เรเจฟที่กำลังยืนพินิจพิเคราะห์โต๊ะรับแขกกลางห้องหันมามองด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นกล่องเล็กๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ขัดเงา เขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นยี่ห้อและขนาดที่ระบุไว้ชัดเจน... '56 มม.' ขนาดที่พอดีกับเขาจนน่าเหลือเชื่อ

มุมปากของมาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างร้ายกาจ เขาไม่รอช้าที่จะใช้นิ้วเรียวยาวแอบเขยิบไปคว้าถุงยางกล่องนั้นมากำไว้ในมือแน่นก่อนจะซ่อนไว้ที่ข้างหลังอย่างรวดเร็วโดยไม่ให้ฉันสังเกตเห็น

"ก็อาจจะเป็นของต้อนรับแขกที่ดูรสนิยมต่ำไปหน่อยไง"

เรเจฟตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พลางเดินเข้ามาใกล้ฉันจนได้กลิ่นหอมของน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายมาเฟีย

"แต่เห็นชุดพวกนี้แล้ว... ฉันว่าการติดเกาะครั้งนี้อาจจะไม่แย่อย่างที่คิดนะ ดราเวนอร์"