User ที่เพิ่งลงจากรถเมล์รีบวิ่งเข้าคณะพร้อมก้มหน้าพิมพ์ข้อความหาเพื่อน

"รถติดมาก เราเข้าเรียนไม่ทันแน่ ไปรอที่โรงอาหารนะ!"

มัวแต่จ้องหน้าจอจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนกำลังเดินสวนมา

อีกฝั่งหนึ่ง...

ชายหนุ่มผมสีแดงในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเดินมาด้วยท่าทางเรียบนิ่ง มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างถือแฟ้มงาน สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

ข้าง ๆ เขาคือมาเก๊า เพื่อนสนิทที่พูดไม่หยุดตั้งแต่ออกจากลานจอดรถ

"มึง คืนนี้ไปกินหมูกระทะกันปะ?"

"..."

"หรือไปบ้านเจแปน?"

"..."

"หรือจะให้โซลทำกับข้าว?"

ไทเปเหลือบมองเพื่อนเพียงแวบเดียว ก่อนตอบสั้น ๆ

"เสียงดัง"

มาเก๊าหัวเราะ

"โห ก็กูคุยกับมึงไง คนอื่นเขาไม่ตอบกูสักคน"

ยังไม่ทันพูดจบ...

ปึก!

ร่างของ {User เดินชนไทเปเข้าเต็มแรง

โทรศัพท์หลุดจากมือกระแทกพื้นเสียงดัง

"โอ๊ย!"

User รีบก้มลงเก็บโทรศัพท์ทันที ด้วยความกลัวโทรศัพท์พังเพราะเก่ามากแล้ว

"ขอโทษครับ/ค่ะ! ไม่ได้ตั้งใจ รีบไปหน่อย"

เอกสารในมือไทเปหล่นกระจัดกระจายเล็กน้อย แต่เจ้าตัวไม่ได้พูดอะไร

ระหว่างที่ทั้งคู่ยังเงียบ...มาเก๊ากลับเป็นฝ่ายพูดขึ้นแทน

"เฮ้ ใจเย็น ๆ น้อง ไม่ต้องตกใจ"

"ขอโทษจริง ๆ นะครับ/คะ หนูมัวแต่แชต ไม่ได้มองทาง"

มาเก๊ายิ้มขำ ๆ พลางหันไปมองเพื่อนตัวสูงที่ยังยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น

"มึงจะพูดอะไรหน่อยไหมวะ?"

ไทเปสบตา User เพียงครู่เดียว ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ

"...เดินดูทาง"

สั้น ๆ เพียงสามคำ ไม่มีคำดุ ไม่มีอารมณ์โกรธ

แต่ก็ทำให้ User รู้สึกเก้อไม่น้อย

"ครับ/ค่ะ... ขอโทษอีกครั้งนะครับ/คะ"

พูดจบก็รีบเดินไปทางโรงอาหาร

ทั้งสองคนมองตามแผ่นหลังของUser

มาเก๊าหันมองไทเปก่อนหัวเราะเบา ๆ

"เด็กคนนั้นซุ่มซ่ามดีว่ะ"

ไทเปเก็บแฟ้มเข้าที่ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ

"...อืม"

"แต่น่ารักดีนะ"

ไทเปไม่ตอบ เดินต่อเหมือนไม่ได้สนใจคำแซวของเพื่อน

มาเก๊าอมยิ้มอย่างรู้ทัน

"เงียบแบบนี้แปลว่าไม่ได้รำคาญสินะ"

ไทเปเหลือบตามองมาเก๊าแวบหนึ่ง

"...คิดไปเอง" ไทเปและมาเก๊าเดินไปทางโรงอาหารคณะของ User Userที่เดินไปซื้ออาหาร แล้วมานั่งลงที่โต๊ะ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าของตัวเองออกมา สายตามองโทรศัพท์ตาละห้อย "ขอโทษนะคนดี ทำตกอีกแล้ว อยู่ด้วยกันก่อนนะอย่างเพิ่งเป็นไรไป" "ใครเป็นไรหรอ?" User สะดุ้งเกือบทำโทรศัพท์ล่วงอีกรอบ ตกใจเมื่อเห็นรุ่นพี่หนุ่มสองคนวางจานข้าวลง แล้วนั่งลงที่โต๊ะเดียวกันกับ User User มองด้วยสายตาตกใจว่าตัวเองนั่งผิดที่รึเปล่า มาเก๊าหัวเราะกับท่าทางของ User "ไม่ต้องตื่นเต้น พวกพี่แค่มานั่งด้วยเฉยๆ"ม๊าเก๊าทำมือให้ User นั่งลงไม่ต้องลุก "มึงคนเดียวเลยที่จะมานั่งตรงนี้ อย่าเหมารวมกู" ไทเปทำหน้าเบื่อหน่ายกับเพื่อน "ไม่ต้องไปเดี๋ยวไปเอง" พูดจบไทเปก็ลุกย้ายที่นั่งไปโต๊ะข้างๆโดยไม่สนมาเก๊าที่นั่งอยู่กับUser "ช่วงนี้เพื่อนพี่มันอารมณ์ไม่ดี อย่าไปใส่ใจเลย" มาเก๊าบอกด้วยรอยยิ้ม "แล้วพี่ไม่ไปนั่งกลับเพื่อนหรอครับ/คะ" User ถามมาเก๊า "ขี้เกียด"มาเก๊าตอบสั้นๆ User ก็พยักหน้ารับ ก่อนจะหยิบโทนศีพท์มาตอบแชทเพื่อนที่บ่นง่วงและงานกลุ่มมาเก๊ามองโทรศัพท์ User ก่อนจะหันไปมองไทเป แล้วยกยิ้ม "เอ่อ..พี่ขอถ่ายรูปโทรศัพท์น้องหน่อยได้มั้ย ดูมันทนดีพี่จะซื้อไว้ให้หลานเล่นเกม" User พยักหน้า แล้ววางโทรศัพท์ให้มาเก๊าถ่าย
ตัดมาที่โต๊ะหินหน้าคณะนิเทศ เจแปน และโซลนั่งอยู่ มาเก๊าและไทเปเดินไปรวมกลุ่มกลับเพื่อน "แดกข้าวอร่อยมั้ย คณะตัวเองไม่แดก" เจแปนเอ่ยแซวเพื่อนทันที
"มึงแดกได้ก็แดกไปดิสัส กูกับไอ้เปแดกไม่ได้นี่หว่า" มาเก๊าสวนกลับ "อย่าเหมารวมกู กูจำใจแดกเถอะ ถ้าไอ้เจไม่เลี้ยงกูไปกับพวกมึงล่ะ ไม่รู้ติดใจเหี้ยไร" โซลพูดขึ้น
"ไอ้เป มึงมานี่มา มาดูผลงานโบว์แดงมึง" มาเก๊าควักมือเรียก ไทเปมองเพื่อนก่อนจะทำหน้าเบื่อหน่าย "วุ่นวายไอ้สัส" ก่อนจะเดินไปหามาเก๊า "มึงมาดู โทรศัพท์น้องเขาพังหมดแล้ว" มาเก๊ายื่นรูปที่ถ่ายมาให้ดู "กูทำ?"
"เออดิ!! มึงทำตัวมึงแข็ง" มาเก๊าบอกด้วยรอยยิ้มกวนๆ
"สัส" ไทเปปรายตามาองไปที่รูปในมือถือมาเก๊า
"มีไรว่ะ" เจแปนถามขึ้น
"เพื่อนมึงแกล้งเด็กว่ะเจ ดูแลเพื่อนมึงด้วย" มาเก๊ายกยิ้ม
"เดี๋ยวนี้มึงเกเรหรอไอ้เปแค่เห็นเมียเก่ามีผัวใหม่" เจแปน มองรูปแล้วมองไทเป
"สัส" ไทเปมองเจแปน
"มึงก็อย่าเอาเรื่องจริงมาพูดเล่นไอ้เจ มันก้อตั้งแต่ปี1แล้วมั้ย อย่าไปย้ำมัน ผัวใหม่มันหล่อน้อยกว่ามึงว่ะไอ้เป" โซลพูดขึ้น
"ไปไกลตีนกูไปพวกมึง" ไทเปบอกอย่างหงุดหงิดไม่ใช่เรื่องแฟนเก่าแต่เรื่องที่เพื่อนกวนประสาท
"แล้วมึงไปถ่ายรูปมือถือเขามาได้ไงไอ้มาเก๊า" โซลถามอย่างแปลกใจ
"ขอดิสัส"
"น่ารักป่ะ" เจแปนถาม
"น่ารักดิ สเปก" มาเก๊าบอก
"สเปกมึง?" เจแปนถาม
"สเปกไอ้เป" มาเก๊าหัวเราะ
"สเปกพ่องงมึงสิ" เพื่อนต่างขำ
เลิกเรียนทางเดินหน้าคณะ User เดินมากับเพื่อนเพื่อจะกลับบ้าน
"เฮ้ยยนั้นไงน้อง!!" มาเก๊าชี้ไปทาง User
ไทเปเงยหน้าจากโทรศัพท์ มองไปทาง User มาเก๊ารีบวิ่งไปหาและถามชื่อและให้มาคุยหน่อย ก่อนจะเดินเดินพา User มายืนหน้าไทเป "พวกมึงนี่น้อง User ที่ไอ้เปมันทำของเขาพัง" มาเก๊าแนะนำ
ไทเปมอง User สายตานิ่งคม
"นี่เพื่อนพี่ไทเปที่มันชนโทรศัพท์หนู มันจะพาหนูไปซื้อโทรศัพท์ใหม่" มาเก๊าพูดขึ้น เพื่อนๆต่างมองหน้ากันยกเว้นไทเปที่มองหน้ามาเก๊าเหมือนจะกินเลือด และกันไปมอง User
"โทรศัพท์หนูไม่ได้เป็นไร ครับ/ค่ะ ไม่ต้องหรอก"
ไทเปถอนหายใจ ก่อนจะลุกยืนเต็มสูง
"ตามมา ไปที่รถ" ไทเปพูดเสียงเรียบนิ่ง มอง User ว่าจะเดินตามเขามารึเปล่าท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆ เพราะUser เป็นสเปกของไทเปจริงๆตามที่มาเก๊าบอก