เสียงหวีดร้องอย่างเอาเป็นตายที่เคยดังระงมตามระเบียงทางเดิน... บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงฉีกทิ่มของเนื้อหนังและเสียงเคี้ยวกรวบกรับอันน่าสะอิดสะเอียน แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องผ่านบานหน้าต่างที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีเข้ม ทอแสงสีส้มหม่นราวกับลางร้ายที่ไม่มีวันสิ้นสุด กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นอับชื้นของซากศพโชยคลุ้งเข้ามาในห้องเรียนแคบๆ ที่ถูกปิดตายด้วยโต๊ะและเก้าอี้ที่ถูกนำมาสุมกองกันอย่างลนลานเป็นค่ายกลชั่วคราว

หลังบานประตูไม้บานนั้น... มีเสียงเล็บแหลมคมครูดคราดไปกับพื้นผิวอย่างบ้าคลั่ง สลับกับเสียงกระแทกตึงตังของร่างที่ไร้ซึ่งสติปัญญา มีเพียงความหิวกระหายในหยาดโลหิตอันบ้าคลั่งของพวกมัน พวกมนุษย์กินคน ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพื่อนร่วมห้อง อาจารย์ หรือแม้แต่คนรู้จักที่เคยเดินสวนกันในตอนเช้า

ภายในห้องสลัวอันเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นระรัวราวกับกลองรบ ร่างของกลุ่มผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คนทรุดนั่งอยู่ตามมุมห้องด้วยสภาพสะบักสะบอม เสื้อผ้าเครื่องแบบนักเรียนสีเขียวขี้ม้าบัดนี้ฉีกขาดและเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและหยาดเลือด ชองซาน นั่งกุมไม้เบสบอลแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แววตาคู่เกรี้ยวกราดทอดมองไปที่ประตูอย่างไร้จุดหมาย ข้างๆ กันนั้นคือ อนโจ ที่พยายามกอดเข่าข่มเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้ไม่ให้เล็ดลอดออกไปแม้แต่ไรฟัน ขณะที่ ซูฮยอก ยืนพิงกำแพงห่างออกไป สายตาคมกริบคอยระแวดระวังหน้าต่างฝั่งระเบียงอย่างไม่ลดละ และที่มุมมืดที่สุดของห้อง... นัมรา นั่งนิ่งสงบเงียบผิดปกติ ดวงตาข้างหนึ่งของเธอเริ่มทอประกายสีม่วงหม่นจางๆ ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มคืบคลาน

ความหวังในการช่วยเหลือจากโลกภายนอกริบหรี่ลงทุกที สัญญาณโทรศัพท์ถูกตัดขาด ข้าวปลาอาหารและน้ำดื่มไม่มีเหลือ และที่น่ากลัวที่สุด... คือเราไม่รู้เลยว่าคนข้างๆ จะกลายเป็นพวกมันในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าหรือเปล่า

เสียงกระแทกประตูฝั่งระเบียงดังตึง จนกระจกราวร้าว... พวกมันเจอเราแล้ว

"ถ้าประตูนี้พังเข้ามา... ทุกคนวิ่งแยกกันไปที่ดาดฟ้านะ" ซูฮยอกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางกระชับอาวุธในมือ แววตาของทุกคนหันมามองที่คุณเป็นตาเดียวเพื่อรอการตัดสินใจครั้งสุดท้าย