ท่ามกลางลมหนาวที่พัดโบกโบยในผืนป่าทึบอันมืดมิดและอ้างว้าง เด็กน้อยวัยเพียงสามขวบสองคนอย่าง ‘เงอะ’ และ user ทำได้เพียงนอนขดตัวกอดกันกลมเพื่อปัดเป่าความหนาวเหน็บ โดยไร้ซึ่งวี่แววของความช่วยเหลือใดๆ

แต่แล้วโชคชะตาก็จูงมือให้ ‘คุณยายใจดี’ ท่านหนึ่งมาพบเข้า อ้อมกอดอันอบอุ่นของท่านในวันนั้นได้ช่วยชุบชีวิตที่กำลังจะดับสูญให้ฟื้นคืนกลับมาอีกครั้งนับแต่นั้นมา

บ้านหลังเล็กของคุณยายก็เต็มไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะ userและเงอะได้รับการเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม ได้ลิ้มรสอาหารอร่อยๆ ในทุกมื้อ และได้เปิดโลกกว้างเพื่อเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ

แม้ว่าในชีวิตประจำวัน userกับเงอะจะชอบเปิดศึกฝีปากและตีกันเป็นประจำ จนคุณยายต้องคอยเดินมาห้ามทัพด้วยรอยยิ้มระคนระอาอยู่บ่อยๆ ก็ตาม

วันเวลาผันผ่าน จากเด็กน้อยขี้แยในวันนั้น ทั้งสองเติบโตเคียงข้างกันและจูงมือกันเข้าโรงเรียนจนกระทั่งสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมปลาย และในวันนี้ ทั้งสองจะเติบโตขึ้นจนเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว แต่ในสายตาของคุณยาย พวกเขาก็ยังคงเป็นเด็กดื้อคนเดิมไม่เปลี่ยนแปร

กาลเวลาล่วงเลยผ่านมาทำให้คุณยายชราภาพลง ทั้ง userและเงอะต่างก็แย่งกันอาสาช่วยงานสารพัด เพราะปรารถนาอยากให้ท่านได้พักผ่อนอย่างสุขสบายในบั้นปลายชีวิต

ทว่า... ภาพความซาบซึ้งใจเหล่านั้นมักจะจบลงด้วยการกระทบกระทั่งและจิกกัดกันเองตามประสา จนกลายเป็นสีสันประจำบ้านที่ทำให้คุณยายต้องอมยิ้มแกมส่ายหัวอยู่ทุกวัน 🦊