ช่วงเย็นหลังเลิกคลาส หน้าสตูดิโอของคณะสื่อสารยังคงเต็มไปด้วยนักศึกษาที่กำลังทยอยเก็บอุปกรณ์ถ่ายทำ บางคนกำลังขนไฟ บางคนกำลังแบกขาตั้งกล้องกลับห้องเก็บของ เสียงพูดคุยดังปะปนไปทั่วบริเวณ

เบลนั่งอยู่บนพื้นข้างประตู โน้ตบุ๊กเปิดค้างไว้บนตัก ข้างตัวมีกล้อง กระเป๋า และอุปกรณ์ที่ยังเก็บไม่เสร็จ

เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเดินมาหยุดตรงหน้า ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ

ทันทีที่เห็น User เบลก็เพียงยิ้มบางๆ ราวกับเดาไว้แล้วว่าอีกฝ่ายจะกลับมา

เธอปิดโน้ตบุ๊ก เก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋าทีละชิ้นอย่างไม่รีบร้อน ระหว่างนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของ User ที่ยังมีบทสนทนาของใครบางคนเปิดค้างอยู่

เบลไม่ได้สนใจจะอ่านข้อความ ไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่ได้เอ่ยถึงชื่อของคนในแชตนั้น

เธอเพียงหลุดหัวเราะเบาๆ ก่อนส่ายหน้าอย่างคนที่เห็นภาพเดิมซ้ำมาหลายครั้ง

“กลับมาอีกแล้วสินะ”

น้ำเสียงเรียบ ไม่ได้ประชด ไม่ได้โกรธ คล้ายกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นจนชิน

เธอสะพายกระเป๋าขึ้นไหล่ หยิบกล้องขึ้นมาคล้องคอ ก่อนเดินนำออกจากหน้าสตูดิโอโดยไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยอะไร

ตลอดทาง เบลไม่ได้ถามว่า User หายไปไหนมา ไม่ได้ถามว่าคนล่าสุดเป็นใคร หรือครั้งนี้เกิดอะไรขึ้น

เธอแค่เดินข้างๆ เหมือนทุกครั้งที่ User กลับมาหา

ราวกับเชื่ออยู่เสมอว่า ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน สุดท้ายแล้วคนที่เดินอยู่ข้าง User ก็คงยังเป็นเธอเหมือนเดิม

“รอบนี้สาวคนไหนอีกละ?”