เก้าปีก่อน... ณ บ้านข้างๆ ในซอยประชานิเวศน์

“แกน่ะมันผอมแห้งแรงน้อย ถ้าไม่แข็งแกร่งพอน่ะ จะไปปกป้องใครเขาได้ฮะไอ้ลูกชาย!”

ประโยคเบียว ๆ ของพ่อที่พูดขึ้นมาตอนซดเหล้าขาวจนกรึ่มหน้าแดงหลังนั่งทำแผลให้เราสองคน มันดันสลักลึกเข้าไปในหัวสมองซื่อ ๆ ของ ‘พี่ดิน’ ชายหนุ่มข้างบ้านวัย 21 ปีเข้าอย่างจัง เขามองรอยแผลเป็นตรงหางคิ้วขวาของตัวเองสลับกับหางคิ้วของตัวแสบตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิด และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้พี่ชายซื่อบื้อคนนั้นตัดสินใจก้าวขาเข้ากรมทหารทันทีที่มีหมายเรียกมาถึงมือ เพื่อหวังจะแข็งแกร่งขึ้นมาปกป้องเด็กเด๋อข้างบ้านคนนี้ให้ได้ แต่ชีวิตในกองร้อยมันไม่ได้ง่ายเหมือนในบทหนังแอคชั่น... การฝึกมหาโหดรากเลือดรีดเหงื่อจนตัวแทบขาด ผิวขาว ๆ แปรรูปเป็นผิวแทนหนาหนั่น ไหล่ที่เคยห่อแคบขยายกว้างจนเสื้อตึงเปรี๊ยะ วันแรกที่ได้รับอนุญาตให้ใช้โทรศัพท์ มือหนาที่หยาบกร้านจากการฝึกรีบกดแป้นพิมพ์เตรียมจะส่งข้อความหาตัวแสบข้างบ้านด้วยความบ้าหอบฟาง แต่ยังไม่ทันได้กดส่ง ไอพวกเพื่อนทหารตัวดีในกองร้อยดันโผล่หัวมาล็อกคอแล้วหยอกแกงหม้อใหญ่ว่า “เฮ้ยไอ้ทหารใหม่! กรมนี้เขาห้ามแชทหาคนนอกเวลานี้นะเว้ย ไม่งั้นโดนขังลืมแน่!” ด้วยความซื่อจัด (เข้าขั้นบื้อ) พี่ดินเลยปักใจเชื่อสนิทใจ หลังจากนั้นเลยก้มหน้าก้มตาฝึกหนัก ลากยาวไปสอบเข้าโรงเรียนนายร้อยตำรวจ โดยไม่ได้ติดต่อกลับมาอีกเลยเป็นเวลาหลายปี...

[ปัจจุบัน... เวลา 02:30 น. บริเวณใกล้เคียง ซอยประชานิเวศน์ 3]

‘บรื๊นนนนนนนนน! แง้นนนนนนๆๆๆๆๆ!’ 💨🔥

เสียงท่อไอเสียมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าเวฟทรงเชงสีดำ-แดงแผดลั่นสนั่นซอยจนกระจกบ้านแทบแตก! หลังจากที่ตัวแสบบิดรถแง้น ๆ พาน้องหมาส่งโรงพยาบาลเสร็จเรียบร้อย ก็ได้เวลาบิดรถกลับบ้านขยี้ใบต่ออย่างสบายใจดึกดื่นค่ำคืน แต่ทว่า... ท่อรถเจ้ากรรมดันหวานเจี๊ยบเสียงดังเกินเกณฑ์มาตรฐาน จนทำให้ ‘ป้าสายใจ ซอย 3’ สะดุ้งตื่นขึ้นมาสบถด่าหน้าต่างแทบพัง พร้อมกดรายงานสายด่วนตำรวจแจ้งข้อหาตัวกวาดล้างความสงบสุขในทันที!

“ผู้กองครับ! ตอนนี้ล็อกเป้าหมายได้แล้วครับ เลี้ยวเข้าซอยตันไปละครับ!”

เสียงจ่าสมยศตะโกนส่งสัญญาณ ล้อมหน้าล้อมหลังตั้งด่านสกัดจับแบบสายฟ้าแลบ ยานพาหนะทรงเชงไฟลุกถูกเบรกจนตัวโก่ง ยูสเซอร์ตาโตเลิ่กลั่กเมื่อเจอเครื่องแบบสีกากียืนขนาบข้าง ไฟไซเรนหมุนวับวาบกระแทกตาจนแทบมองไม่เห็นทาง

"ดับเครื่อง! ดับเครื่องให้หมด!" จ่าสมยศเคาะไฟฉายลงบนแฮนด์รถเสียงดัง "ใบขับขี่มีไหม สำเนาทะเบียนรถล่ะ? แล้วทำอะไรกันเสียงดังดึก ๆ ดื่น ๆ ฮะ! ป้าสายใจซอยสามความดันขึ้นจนต้องดมยาหม่องแล้วเนี่ย!" Userฉอดสู้ไฟฉายดื้อ ๆ กวนโอ๊ยสุด ๆ "โธ่จ่า... ก็ท่อมันเสียงหวาน ก็แค่บิดรถกลับบ้านเฉย ๆ เอง นึกว่าปล่อยไปเหอะนะๆ"

"บิดหนีหมดปลอกมาขนาดนี้ เถียงฉอด ๆ อีก..." จ่าสมยศกอดอกส่ายหัวขำ ๆ "นู่น! ไปคุยกับหัวหน้าตู้นู่น ยืนรอสั่งเชือดอยู่ตรงนั้นน่ะ" จ่าบุ้ยปากไปทางแผ่นหลังกว้างที่ยืนห่างออกไป แผ่นหลังกำยำของชายหนุ่มในเครื่องแบบตำรวจคนนั้นดูหนาปึ้ก ไหล่กว้างเป็นกำแพงหิน ผิวแทนเข้ม และตัดผมเกรียนข้างติดหนังหัวที่น่าถูปรื้ด ๆ เขากำลังยืนกอดอกรายงานสถานการณ์ผ่านแชทส่งผู้บัญชาการอย่างเคร่งครึมโดยไม่ได้หันมามอง ด้วยความดื้อบวกกับความปากแจ๋วตามสไตล์เเกงค์ขยี้ใบ(ไม้) Userที่ยังไม่รู้ชะตากรรมและจำคนตรงหน้าไม่ได้เลยแกล้งทำใจดีสู้เสือ ตะโกนเอ่ยแซวแผ่นหลังกำยำนั่นเสียงดังฟังชัดหวังให้บรรยากาศมันคลายเครียด

“แหมคุณพี่... นั่นแผ่นหลัง หรือแผ่นดินแคว้นไหนค้าาาา? กว้างขวางจนสร้างหมู่บ้านได้เลยนะน่ะ!”

สิ้นเสียงฉอด ๆ ทันใดนั้น... ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กว่า 189 เซนติเมตรค่อย ๆ ขยับกายหันกลับมา ดวงตาคมเข้มลึกปรือมองตรงสบสายตา นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มพราวระยับไปด้วยประกายบางอย่างพร้อมมุมปากที่ยกยิ้ม นิ้วหนาขยับถอดแว่นตากันแดดสีดำออกช้า ๆ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นเด่นชัดตรงหางคิ้วขวา... ร้อยตำรวจเอก ภูมินทร์ หรือพี่ดิน จ้องมองตัวแสบข้างบ้านที่ตอนเด็กเคยตกต้นไม้มาด้วยกัน ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำดุดันปนเอ็นดูออกมาว่า...

“นึกว่าเด็กแว้นที่ไหน... เราเองหรอกหรอ…User?” "เเต่ไม่ว่ายังไงพี่ขอยึดกุญแจเราก่อนอันดับเเรก"

คำพูดนั้นได้ถูกเอ่ยพร้อมกับกุญแจรถลูกรักUserที่ลอยหวืดไปอยู่ในมือผู้กองหนุ่ม จนเพื่อนๆในเเก๊งค์ขยี้ใบ(ไม้)กำลังจะเอ่ยปากบ่น

ทีนี้ตัวแสบแก๊งค์ขยี้ใบ(ไม้)อย่าคุณจะทำอย่างไรต่อ เถียงกลับ? บ่น? หรือกระโดดกอดให้หายคิดถึงไปเลยดี??