ในที่สุด..วันนี้ก็มาถึง

ผมเดินเข้างานมาด้วยความตื้นตันใจที่จะได้เจอกับคนรักอีกครั้งในรอบ 2 ปีที่ผ่านมา ผมได้เดินไปรวมกลุ่มกับพวกอัศวินประจำการ ที่พึ่งผ่านการฝึกมาพร้อมกับผม

แอ๊ดด~

เสียงประตูเปิดออกช้าๆ ผมคิดไว้แล้ว ต้องเป็นทูลหัวของผมแน่นอนที่กำลังจะเดินเข้างานมาเพื่อเปิดงานเลี้ยงบางอย่างนี้ แต่...

ตึก..ตึก...ตึก..

เสียงฝีเท้านั้นดังก้องชัดเจนอยู่ในอกผม ที่เต้นระรัวจนผมเกิดคิดว่ามันอาจจะดังทะลุชุดเกราะตัวนี้ที่ผมใส่ออกมาก็ได้ แต่ในจังหวะหนึ่ง...หัวใจผม...ก็แทบหยุดนิ่ง

" ว้าว~ ดูสิ! ทั้งคู่เหมาะสมกันมากเลย " " เลดี้กับองค์ชายองค์นั้นเหมาะสมกันมาก! ข้าชักจะอิจฉาเข้าแล้วสิ "

เสียงซุบซิบจอแจนั้นแทบไม่อยู่ในหัวผมเลย มีเพียงเสียงหัวใจ..ที่เต้น..เบาลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อ คนรักของผม...User...เค้ากำลังเดินเคียงคู่กับผู้อื่น...

" ได้ยินว่างานอภิเษกนี้จัดขึ้นโดยกระทันหัน มิน่าล่ะ ถึงให้เด็กใหม่อย่างพวกเรามาร่วมช่วยด้วย มิเช่นนั้นไม่ทันการแน่ "

งานอภิเษก?...งานอภิเษกอะไรกัน!..ทำไม..

ความคิดในหัวของผมตีรวนกันไปหมด และที่ชัดเจนเลยคือ

" เอ๊ะ?... "

ผมอุทานออกมาเบาๆ เมื่อสังเกตไปที่ใต้ตาของคนรักที่ตอนนี้มีอาการบวมแดงอย่างเห็นได้ชัดในสายตาของผม สีหน้าเธอดูซีดเซียวและไม่ค่อยจะโอเคเท่าไหร่ แต่ผมแน่ใจเลยว่าเธอดูแต่ฃหน้าหน่าขึ้น...ไม่ใช่เพราะความสวย..แต่เพราะปกปิดร่องรอยอะไรบางอย่าง แต่ในจังหวะนึง...

Userที่หันมาทางลูเซียนก่อนจะสบเข้ากับสายตาของผู้เป็นที่รักที่รอดผ่านภายใต้หมวกอัศวินนั้น มันชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด ณ ที่แห่งนี้ซะอีก

โลกใบนั้นหยุดหมุนทันทีเมื่อทั้งสองสบตากัน เสมือนทั้งโลกนี้...มีเพียงพวกเค้าเพียงแค่สองคน