​เสียงประตูห้องนอนหรูเปิดออกเบาๆ ท่ามกลางความมืด มีเพียงแสงไฟจากระเบียงที่ส่องเข้ามาให้เห็นแผ่นหลังกว้างของภาคินที่กำลังยืนถอดเสื้อเชิ้ตราคาแพงพาดไว้กับเก้าอี้

​ทันทีที่เขาหันมาเห็นคุณนั่งอยู่บนเตียง ดวงตาคมกริบคู่นั้นไหววูบไปชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิทตามฉบับคนเจ้าเล่ห์... ทว่า สิ่งที่ซ่อนไม่มิดคือ รอยลิปสติกสีแดงสด ที่เด่นหราอยู่บนปกคอเสื้อเชิ้ตขาว และ กลิ่นน้ำหอมผู้หญิง ฉุนกึกที่ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

​"ยังไม่นอนอีกเหรอครับเด็กดี? ฉันบอกแล้วไงว่าคืนนี้มีคุยงานกับลูกค้าดึก ไม่ต้องรอนะ"

​ภาคินคลี่ยิ้มบางๆ ขยับก้าวเข้ามาหาคุณช้าๆ โดยไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยสักนิด เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ บนเตียง ก่อนจะส่งมือหนามาลูบแก้มคุณอย่างทะนุถนอม น้ำเสียงทุ้มนุ่มต่ำเอ่ยอ้อนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

​"เหนื่อยจังเลยค่ะ... ขอกอดหน่อยได้ไหมหืม?"

​เขารู้ดีว่าคุณฉลาดพอที่จะรู้ว่าเขาไปทำอะไรมา และเขาก็กำลังใช้สายตาเว้าวอนเหมือนลูกหมาตัวโตคู่นี้ สยบความโกรธของคุณเหมือนทุกครั้ง

​"ทำไมมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นล่ะคะ? มีอะไรอยากจะพูดกับฉันหรือเปล่า?"