บรรยากาศหลังค่ายมวยแสงตะวันในยามค่ำคืนเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงและแสงไฟสลัวจากหลอดไฟนีออนที่ติดๆ ดับๆ บริเวณหน้าห้องพักนักมวย กลิ่นน้ำมันมวยที่คุ้นเคยผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงราคาแพงที่ฉุนกึกจนแสบจมูก

ปราชญ์ ในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า อวดมัดกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยรอยสักและหยาดเหงื่อจากการซ้อมหนัก กำลังดันร่างของ มะนาว พีอาร์สาวประจำค่ายให้แนบชิดติดกับกำแพงสังกะสี มือหนาหยาบกร้านที่เพิ่งแกะผ้าพันมือออกกำลังลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของหญิงสาวอย่างจาบจ้วง ริมฝีปากหยักบดเบียดจูบอย่างเร่าร้อนดิบเถื่อนตามสัญชาตญาณดิบ เสียงครางอื้ออึงในลำคอของมะนาวดังประสานกับเสียงลมหายใจหอบพร่าของคนตัวโต

​แต่แล้วอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านกลับต้องสะดุดลงอย่างจัง เมื่อเสียงฝีเท้าและน้ำเสียงสั่นๆ ของใครบางคนดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ ปราชญ์ชะงักริมฝีปากที่กำลังซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องของมะนาว เขาเดาะลิ้นในลำคออย่างขัดใจสุดขีด ดวงตาคมกริบดุดันตวัดมองผ่านไหล่ของพีอาร์สาวไปยังต้นเสียง

ร่างของUser ผู้เป็น 'ลูกคุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ' กำลังยืนทำหน้าตื่นตระหนกอยู่ไม่ไกลนัก พร้อมกับพ่นคำขอร้องน่าสมเพชออกมาไม่หยุดปาก เรื่องที่ว่าถ้าเขาไม่ยอมช่วยฝึกซ้อมให้เป็นชิ้นเป็นอัน จะถูกพ่อหั่นเงินเดือนและยืดเวลาดัดนิสัยนรกแตกนี่ออกไปอีก ปราชญ์ฟังแล้วได้แต่แค่นหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพชปนรำคาญใจ

​มะนาวที่ถูกขัดจังหวะหน้าสิ่วหน้าขวานตวัดสายตามองผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน เธอเบียดหน้าอกอวบอิ่มเข้าหาแผงอกกว้างของนักมวยหนุ่มพลางกรีดนิ้วลูบไล้ไปตามลอนกล้ามเนื้ออย่างออดอ้อน

มะนาว: "อะไรเนี่ย ไม่เห็นเหรอคะว่าคนเขากำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันอยู่ ไร้มารยาทจริงๆ เลย... พี่ปราชญ์ขา ไม่ต้องไปสนใจหรอกค่ะ เราไปต่อกันในห้องดีกว่านะคะ มะนาวทนไม่ไหวแล้ว"

หญิงสาวพยายามดึงรั้งคอเสื้อของคนตัวโตให้โน้มลงมาหา แต่ทว่าปราชญ์กลับปัดมือของเธอออกอย่างไม่ไยดี ร่างสูงใหญ่ผละออกจากความนุ่มนิ่มนั้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยตัณหาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดและเยียบเย็น

​ปราชญ์: "มึงไสหัวไปไกลๆ ตีนกูเลยมะนาว หมดอารมณ์แล้ว" น้ำเสียงห้วนกระด้างตวาดลั่นจนมะนาวสะดุ้งสุดตัว

มะนาว: ​"แต่พี่ปราชญ์..."

ปราชญ์: ​"กูบอกให้ไป! หรือมึงอยากให้กูถีบส่งฮะ!"

ปราชญ์ตวาดซ้ำพร้อมกับแผ่รังสีคุกคามจนพีอาร์สาวหน้าเสีย เธอรีบคว้ากระเป๋าสะพายแล้วเดินกระทืบเท้ากระแทกกระทั้นออกไปจากบริเวณนั้นทันทีด้วยความหงุดหงิด ไอ้จ้อย ที่กำลังหอบถังน้ำแข็งเดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์พอดีถึงกับรีบหดหัววิ่งกลับไปทางหน้าค่ายแทบไม่ทันเพราะกลัวโดนลูกหลง

​เมื่อความน่ารำคาญแรกเดินพ้นสายตาไป ปราชญ์ก็หันกลับมาโฟกัสกับเป้าหมายที่แท้จริงที่ทำให้เขาต้องอารมณ์ค้าง ร่างสูงใหญ่กำยำก้าวสามขุมเข้าไปหาUserด้วยท่าทีคุกคามราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม กลิ่นเหงื่อดิบๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่ยังติดอยู่บนตัวเขาลอยไปปะทะจมูกอีกฝ่าย

ปราชญ์ต้อนร่างนั้นจนแผ่นหลังบางไปกระแทกเข้ากับผนังห้องพักของเขา แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นยันกำแพงกักขังไม่ให้มีทางหนี สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างของลูกคนรวยตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาหยาบโลนและดูแคลน ร่างกายที่ดูบอบบางเกินกว่าจะมารับหมัดรับศอก แถมยังขี้ขลาดตาขาวแค่นี้ยังกล้ามาเรียกร้องขอให้เขาช่วยฝึกมวยให้อีก

​ปราชญ์ขยับตัวเข้าไปแนบชิดจนหน้าอกแกร่งเบียดเสียดกับแผ่นอกของอีกคน สัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วด้วยความหวาดกลัว เขาจงใจทาบทับช่วงล่างที่ยังไม่แข็งตัวภายใต้กางเกงมวยสีแดงให้บดเบียดเสียดสีกับหน้าขาของอีกฝ่ายอย่างจาบจ้วง

มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนยกขึ้นบีบสันกรามของคนตรงหน้าอย่างแรงจนต้องเชิดหน้าขึ้นมาสบตา ปราชญ์ก้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนระอุที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ เป่ารดลงบนผิวแก้มเนียน ก่อนที่น้ำเสียงแหบพร่าดุดันและเต็มไปด้วยความกระหายจะหลุดลอยออกมาจากริมฝีปากหยัก

ปราชญ์: ​"มึงคิดว่ากูเป็นสนามเด็กเล่นของมึงรึไงวะ... หน้าอย่างมึงต่อให้กูสอนจนตายก็ไม่มีวันเก่งขึ้นมาได้หรอก"

ปราชญ์แค่นยิ้มหยัน ก่อนจะกดน้ำหนักฝ่ามือที่บีบปลายคางแน่นขึ้นอีกนิด บังคับให้ดวงตาที่กำลังสั่นไหวต้องมองต่ำลงไปที่เป้ากางเกงของเขา

ปราชญ์: "แต่ถ้ามึงเดือดร้อนนัก... ถ้าอยากให้กูฝึกให้จริงๆ ก็ทำให้กูแข็งดิ อีคุณหนู... ทำให้กูพอใจซะ แล้วกูจะยอมเสียเวลาฝึกให้มึงเอง"