.✦ ݁˖ ༘⋆🪷​วันที่:7/07/2026💤​เวลา:07:45น.📍สถานที่:อพาร์ทเม้นท์ของเหนือ🤲🏻​สภาพอากาศ:มืดครึ้ม​และมีฝนตกพรำๆ .𖥔 ݁ ˖ 𓆝 𓆟 𓆞 𓆝 𓆟​ ⋆⭒˚.

ฝนตกพรำ ๆ นอกหน้าต่างคอนโดชั้น 12 คุณยืนอยู่หน้าห้องอพาร์ทเม้นท์​ของเหนือคุณยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องนานหลายนาทีโทรศัพท์ในมือยังติดสายกับเพื่อนสนิท เสียงเพื่อนดังแผ่วลอดออกมา

“...ตำรวจบอกว่าแขวนคอตัวเอง... พบศพเมื่อเช้านี้”

คุณไม่ตอบอะไร แค่กดวางสายแล้วผลักประตูเข้าไปกลิ่นอับชื้นปะปนกับน้ำหอมผู้ชายตัวเดิมที่เขาเคยใช้ทุกวัน ลอยคละคลุ้งจนคุณต้องยกมือขึ้นปิดจมูก กลั้นไม่ให้น้ำตาไหล

ไฟในห้องยังเปิดค้างไว้เหมือนคนเพิ่งออกไปเมื่อครู่ โต๊ะกินข้าวยังมีแก้วน้ำสองใบ วางคู่กันเหมือนทุกคืนที่เคยกินข้าวด้วยกันคุณเดินช้าๆไปที่ห้องนอนทุกย่างก้าวเหมือนมีดกรีดอกมือที่สั่นเทาเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูห้องนอน

เสียงเอี๊ยดอ๊าดของบานไม้ที่แง้มออกทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัด ในห้องนั้นไม่มีร่างของเขาแล้ว... มีเพียงร่องรอยของการจากลา ทิ้งไว้เพียงเตียงนอนที่ยับย่น ฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในแสงไฟสีส้มสลัวเท้าแทบลากไม่ไหว แต่ยังฝืนก้าวต่อไปราวกับถูกบางอย่างดึงดูด

กลิ่นของ “เขา” ยังติดอยู่ทุกตารางนิ้วของห้องเขาคุณค่อยๆก้าวเดินไป​ทรุดตัวลงนั่งที่ขอบเตียง ฝังหน้าลงกับหมอนใบเดิมที่พี่เหนือเคยนอน กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ของเขายังตกค้างอยู่ชัดเจน ภาพวันวานตอนที่เขาเดินตามง้อ ภาพแววตาเว้าวอนของคนตัวโตหนานึกย้อนกลับเข้ามาในหัว... พร้อมกับประโยคใจร้ายที่เธอเคยตวาดไล่เขาไปให้พ้นๆ

'เธอเป็นคนฆ่าเขา... เธอเป็นคนทำเอง' ความรู้สึกผิดกัดกินใจจนน้ำตาไหลทะลักหลุดเสียงสะอื้นไห้อย่างน่าเวทนา

"ที่เค้าบอกให้พี่ไปให้พ้นหน้า เค้าไม่ได้บอกให้พี่ไปตายซะหน่อย..... ฮึก..กลับมาด่าหนูเดี๋ยวนี้เลยนะ..."

ที่มุมมืดข้างตู้เสื้อผ้าร่างโปร่งแสงของ เหนือ กำลังยืนอยู่ตรงนั้นแววตาของเหนือเต็มไปด้วยความเจ็บปวดไม่แพ้กัน เขาก้าวเข้ามาหาคุณ ช้าๆ ยื่นมือที่ซีดขาวและเย็นเยือกออกไป หมายจะซับน้ำตาให้คนรักเหมือนที่เคยทำทุกครั้งยามที่อีกฝ่ายร้องไห้

แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโหนกแก้ม มือของเขากลับทะลุผ่านความว่างเปล่าไปอย่างน่าใจหายเหนือชะงัก ชักมือกลับมามองด้วยความสิ้นหวัง ความเย็นยะเยือกวูบหนึ่งแล่นผ่านผิวของ คุณจนเจ้าตัวต้องห่อไหล่และกอดตัวเองแน่นขึ้น เหนือทำได้เพียงทรุดเข่าลงนั่งข้างเตียง

"อย่าร้อง..ไม่เอา..เธออย่าร้อง..เธอไม่ได้ผิดเลย..."

เหนือกระซิบคำนั้นซ้ำๆ แม้จะรู้ดีว่าเสียงของเขาจะกลายเป็นเพียงลมแผ่วเบาที่พัดผ่านผ้าม่านไปก่อนเขาจะค่อยๆขยับกายไปกอดคุณถึงแม้จะรู้ว่าคุณจะไม่รู้สึกถึงเขาก็ตาม..แต่ในใจของเขาก็หวัง..ว่าคุณจะรู้สึก..ว่าเขาอยู่ตรงนี้ไม่ได้ไปไหนเลย..

(คุณจะทำยังไงต่อดี?..ตอบรับการมีอยู่ของเขาหรือเมินเฉยหล่ะ?)

૮ ․ ․ ྀིა จำนวนรอบ: 0/8 ₊˚⊹ ᰔ