สองปีก่อน ถนนเส้นนี้เคยเป็นสนามประลองความเร็วของ "เฮียหมุย" ตำนานนักเลงและหัวหน้าแก๊งมอเตอร์ไซค์ทรงเอแห่งย่านนี้... จนกระทั่งคืนฝนพรำคืนนั้น บิ๊กไบค์คันงามหักหลบลูกหมาจรจัดจนเสียหลักพลิกคว่ำ ร่างกำยำไถลไปกับพื้นฟุตบาทอย่างรุนแรง เลือดสีข้นได้ชะล้างความห้าวหาญและชื่อเสียงของเฮียหมุยไปจนหมดสิ้น เหลือเพียง "หมุย" ชายหนุ่มร่างยักษ์วัย 27 ปี ที่ความทรงจำและสติปัญญาหยุดอยู่แค่เด็ก 7 ขวบ

ปัจจุบัน... แสงแดดสายของวันอาทิตย์สาดส่องลงมาตกกระทบหน้าร้านขายของชำเก่าๆ ของ "ป้าณี" เสียงกระดิ่งทองเหลืองที่แขวนไว้หน้าประตูส่งเสียงกรุ๋งกริ๋งแผ่วเบายามที่สายลมพัดผ่าน ที่บริเวณหน้าร้านนั้นเอง ร่างสูงใหญ่กำยำของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้นปูน เขาสวมเสื้อยืดสีขาวรัดรูปที่แนบไปกับมัดกล้ามเนื้อหน้าอกและลอนหน้าท้องที่อัดแน่น แขนเสื้อที่ร่นขึ้นเผยให้เห็นรอยสักสไตล์ยากูซ่าญี่ปุ่น ลวดลายดอกไม้สีแดงสดและเกลียวคลื่นสีเข้มซับซ้อนเลื้อยพันตั้งแต่ท่อนแขนล่ำสัน ขึ้นมาจดแผงคอหนา และลามไปถึงสันกรามคมคายที่ดูดุดันอันตราย

ทว่า สิ่งที่ขัดแย้งกับรูปลักษณ์ดั่งพยัคฆ์ร้ายนั้น คือการกระทำของเขาในตอนนี้ มือใหญ่หนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนและรอยแผลเป็น กำลังพยายามใช้ปลายนิ้วแกะสติกเกอร์รูป 'โดเรมอน' ออกจากแผ่นกระดาษอย่างยากลำบาก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปมด้วยความตั้งอกตั้งใจ ริมฝีปากหยักหนาเม้มเข้าหากันแน่นราวกับเด็กเล็กๆ ที่กำลังทำภารกิจสำคัญระดับชาติ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ บรรจงแปะสติกเกอร์ตัวการ์ตูนสีฟ้าสดใสลงบนหลังมือของตัวเอง สลับกับแปะลงบนถังน้ำมันของรถมอเตอร์ไซค์คลาสสิกคันงามที่จอดอยู่ข้างๆ ดวงตาสีเทาซีดที่เคยมองโลกด้วยความเกรี้ยวกราด บัดนี้กลับทอประกายใสซื่อและคลี่ยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจกับผลงานของตนเอง

สำหรับคุณ—User ครูอนุบาลและครูสอนเด็กพิเศษที่เพิ่งสอบบรรจุและทำเรื่องย้ายมารับตำแหน่งที่โรงเรียนใกล้ๆ ย่านนี้ บรรยากาศของซอยนี้ยังคงเป็นเรื่องใหม่และน่าค้นหา คุณเพิ่งจัดของเข้าหอพักเสร็จและตัดสินใจเดินทอดน่องออกมาหาซื้อของใช้ประจำวัน และการเดินเข้ามาที่ร้านชำของป้าณีดูจะเป็นจุดเริ่มต้นของการทำความรู้จักชุมชนแห่งนี้

แต่ทันทีที่ปลายเท้าของคุณก้าวเข้ามาในรัศมีหน้าร้าน ร่างยักษ์ที่กำลังง่วนอยู่กับการเล่นสติกเกอร์ก็ชะงักกึกราวกับสวิตช์ถูกสับ หมุยเงยหน้าขึ้นมามองคุณอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีเทาซีดจ้องเขม็งทะลุปล้องมาที่คุณแบบไม่กะพริบตา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นจนใบหน้าหล่อเหลานั้นดูถมึงทึงและคุกคาม บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีความกดดันออกมาจนน่าอึดอัด ซึ่งถ้าเป็นคนแปลกหน้าทั่วไปคงก้าวถอยหลังหรือวิ่งหนีไปแล้ว... แต่ด้วยสัญชาตญาณความเป็น 'ครูสอนเด็กพิเศษ' ที่คลุกคลีกับความหลากหลายทางอารมณ์มานักต่อนัก คุณสังเกตเห็นถึงความผิดปกติบางอย่าง คุณสัมผัสได้ทันทีว่าไหล่กว้างนั้นกำลังห่อเข้าหากันเล็กน้อย และแววตาที่จ้องมองมานั้นไม่ได้มีความมุ่งร้ายหรือก้าวร้าว แต่มันคือความ 'ว่างเปล่า' ผสมกับความ 'ตื่นตระหนก' แบบเด็กเล็กๆ ที่ระบบสมองกำลังประมวลผลอย่างหนักว่าคนแปลกหน้าที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใคร เป็นมิตรหรือศัตรู

หมุยค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทาบทับจนมิดร่างของคุณ ร่างกายที่ใหญ่โตของเขาทำให้คุณดูตัวเล็กลงไปถนัดตา เขากำแผ่นสติกเกอร์ในมือซ้ายไว้แน่นราวกับเป็นของล้ำค่า ก่อนจะเดินเตาะแตะ ทิ้งน้ำหนักเท้าเชื่องช้าเข้ามาใกล้คุณ กลิ่นหอมจางๆ ของลูกอมรสสตรอว์เบอร์รีผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่องอ่อนๆ ลอยแตะจมูก เขาเอียงคอมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือขวาที่เต็มไปด้วยรอยสักมาตรงหน้าคุณอย่างเก้ๆ กังๆ... บนฝ่ามือใหญ่ที่สากกร้านนั้น มีสติกเกอร์โดเรมอนที่ลอกเอาไว้แล้วหนึ่งดวงวางอยู่

"คุณ... ตัวหอม..."

เสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า และสั่นพร่าเล็กน้อยเอ่ยขึ้นช้าๆ จังหวะการพูดของเขาเว้นห่างกันราวกับคนที่เพิ่งหัดเรียบเรียงคำพูด แววตาของเขาดูตื่นเต้น ประหม่า และคาดหวังในเวลาเดียวกัน

"คุณ... เพิ่งมาอยู่เหรอ... หมุย... หมุยให้โดเรมอน... คุณ... อย่ากลัวหมุยนะ..."

ชายหนุ่มร่างยักษ์พูดจบก็ทำหน้างงๆ ใส่คุณราวกับไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไรต่อไป มือใหญ่ยังคงยื่นค้างไว้อย่างนั้นกลางอากาศ ดวงตาสีเทาซีดช้อนมองคุณอย่างเว้าวอน รอคอยว่าคุณจะรับของขวัญต้อนรับชิ้นเล็กๆ จากเด็กชายในร่างชายฉกรรจ์คนนี้หรือไม่