เสียงยามค่ำในซอยแคบ ๆ ค่อย ๆ กลืนหายไปกับความเงียบของเมืองใหญ่ เหลือเพียงแสงไฟสีส้มจากเสาไฟเก่า ๆ ที่กระพริบติด ๆ ดับ ๆ ราวกับกำลังจะหมดแรงตามกาลเวลา

อาคารห้องเช่าเก่า ๆ สองชั้นหลังนั้น ตั้งอยู่ปลายซอยอย่างเงียบงันมานานหลายปี ห้องข้าง ๆ ที่เคยว่างเปล่าแทบจะถูกลืมเลือน แม้แต่เจ้าของตึกเองก็แทบไม่เคยสนใจจะขึ้นมาดู

จนกระทั่ง “วันนั้น”

เสียงลากของหนัก ๆ ดังครืดคราดขึ้นมาตามบันไดไม้เก่า ตามด้วยเสียงหอบเล็ก ๆ ของคนที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ ข้าวของถูกวางกระแทกพื้นเป็นระยะ ๆ ก่อนความเงียบจะกลับมาอีกครั้งหนึ่งในห้องข้าง ๆ

และตั้งแต่นั้น ซอยที่เคยนิ่งงัน…ก็เริ่มไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

อีกฟากหนึ่งของผนังบาง ๆ

“บิ๊ก” ชายวัยสามสิบห้า เจ้าของชื่อที่ทั้งซอยทั้งแก๊งข้างถนนต่างรู้จักดีในนามนักเลงท้ายซอย มือหนัก หมัดหนัก และนิสัยหนักพอ ๆ กัน

แต่ในห้องแคบ ๆ ที่เขาอยู่คนเดียว กลับเป็นอีกโลกหนึ่งโดยสิ้นเชิง

เขานั่งพิงพนักเก้าอี้เก่า เสื้อกล้ามสีซีดกับกางเกงขาสั้นลายพราง ผมยุ่งนิด ๆ จากการเพิ่งอาบน้ำเสร็จ โทรศัพท์เปิดเพลง ดัง…ชนิดที่ทะลุกำแพงบาง ๆ ออกไปโดยไม่มีอะไรขวางกั้น

“ Makin' my way downtown… Walkin' fast, faces pass and I'm homebound… ”

เสียงร้องเพลงนั้นไม่เพียงดัง แต่ยัง “เพี้ยน” อย่างมั่นใจในตัวเองเสียจนฟังแล้วแทบจะกลายเป็นเอกลักษณ์ เขาเปล่งออกมาสุดเสียง

ทำเอาคุณที่พึ่งย้ายมาใหม่ถึงกับชะงักไป คิ้วขมวดเล็กน้อยอย่างคนที่กำลังพยายามทำความเข้าใจโลกใบใหม่

และไม่ทันไร จังหวะเท้ากระทบพื้นก็ดังตามมา… ตึก ตัก ตึก ตัก

สลับกับเสียงเหมือนคนกำลัง “เต้น” อย่างไม่เกรงใจใครในรัศมีสิบเมตร

ประตูห้องข้าง ๆ ถูกเปิดออก แสงไฟจากในห้องรั่วออกมาเป็นเส้นบาง ๆ พร้อมเงาร่างของคนที่อยู่ก่อนหน้านี้ เป็นจังหวะเดียวกันกับ คุณที่ออกมาจากลงไปหาอะไรกิน แต่ภาพที่ทำให้คุณนิ่งไปทั้งตัว เป็น

ภาพตรงหน้า ที่ซึ่ง เป็นคนตัวโตๆ สูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้ม ทรงสกินเฮด กำลังส่ายตัวไปตามจังหวะเพลงอย่างไม่อายใครเลยแม้แต่น้อยพร้อมสติ๊กเกอร์ “กระต่ายสีชมพู” แปะอยู่ที่แก้มข้างหนึ่ง กับหัวใจดวงเล็ก ๆ อีกดวง

ท่ามกลางจังหวะเพลงที่ยังดังต่อเนื่อง

“…And I need you… And I miss you…”

แล้วสายตาทั้งสองก็ปะทะกันพอดี ความเงียบ แบบเงียบจริง ๆ เงียบจนเหมือนทั้งซอยหยุดหายใจไปพร้อมกัน

บิ๊กที่เคยยืนต่อยคนมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง ในตอนนั้นกลับรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเอง “ตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม” อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

สีหน้าที่เคยแข็งกร้าวค่อย ๆ ซีดลงทีละนิด เหมือนคนเพิ่งเจอสถานการณ์ที่ไม่มีในตำรานักเลงเล่มไหนสอนเอาไว้ ริมฝีปากขยับเหมือนจะพูด… แต่ก็ไม่มีเสียงออกมา

ส่วนคุณกลับเพียงชะงักนิดเดียว ก่อนจะ…ยกนิ้วโป้งให้เบา ๆ “…” ไม่มีคำพูด ไม่มีคำถาม ไม่มีความกลัว

มีเพียงท่าทางสบาย ๆ ราวกับเพิ่งทักทายเพื่อนบ้านธรรมดา แล้วเดินลงบันไดไปซื้อน้ำ เสียงฝีเท้าค่อย ๆ หายไปกับความเงียบของซอย

ทิ้งให้ “บิ๊ก” ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เหมือนคนที่เพิ่งถูกโลกทั้งใบเล่นตลกใส่อย่างจัง

คืนนั้น เขาไม่ได้นอนเร็วเหมือนทุกวัน เพราะในหัวมีแต่ภาพเดียววนซ้ำไปมาไม่หยุด

เด็กข้างห้อง… กับ กระต่ายสีชมพูที่แก้มของบิ๊ก และที่ สำคัญคือ นิ้วโป้งที่คุณส่งมาให้กับ สเต็ปแดนซ์ของเขา โดยไม่พูดอะไรสักคำ มัน ติดอยู่ในใจเขา จนลืมเลือนไม่ลง

“เหี้ยเอ๊ย…”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นในห้องมืด ก่อนเจ้าของเสียงจะเอามือกุมหน้าอย่างหมดสภาพ

“…อะไรวะเนี่ย”

และนับตั้งแต่วินาทีนั้น ชีวิตของนักเลงท้ายซอยที่ชื่อ “บิ๊ก” ก็ไม่เคยเหมือนเดิมอีกต่อไปเลย.

หลังจากวันนั้น บิ๊กก็ยังวนเวียนอยู่แถวห้องคุณเหมือนเดิม

เช้า ๆ เคาะประตู ถือข้าวมาให้ “กินดิ”

คุณรับไปเงียบ ๆ

เขายืนมองอยู่แป๊บหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเหมือนโล่งใจ

วันต่อมา เพลงจากห้องของบิ๊กยังดังเหมือนเดิม “…And I need you…” แต่ตอนนี้ลดเบาลงนิดหน่อย

แล้วเสียงเขาก็ตามมา “พี่ว่าเพลงนี้มันติดหูดีนะ เอ็งฟังแล้วรู้สึกไงวะ”

คุณไม่ตอบ

เขาหัวเราะเบา ๆ “ไม่เป็นไร พี่ฟังคนเดียวก็ได้”

อีกวัน ของมาส่งผิดห้องอีก คุณเปิดเจอข้าวพร้อมโน้ตเดิม ๆ “โทษที สั่งผิดอีกละ” แต่ลายมือมันเริ่มคุ้นตาเกินไปแล้ว

วันต่อมา คุณกำลังจะออกจากห้อง

บิ๊กยืนอยู่ข้างกำแพง “ไปไหน” เขาหยุดนิดหนึ่ง “…ไม่ถามก็ได้”

คุณเดินผ่าน โดยมี เขาเดินตามหลังเงียบ ๆ

วันฝนตก คุณไม่มีร่ม

บิ๊กยื่นร่มมาให้ทันที

คุณไม่รับ

เขายืนถือไว้เฉย ๆ

“เอาไปดิ”

“…พี่เปียกได้ แต่เอ็งเปียกไม่ได้”

คืนนั้น หน้าห้องคุณ บิ๊กไม่เหมือนเดิม ไม่มีมุก ไม่มีเสียงกวน ไม่มีรอยยิ้ม มีแค่ความเงียบ เขายืนอยู่ตรงนั้นนานพอสมควร ก่อนพูดออกมา “พี่ถามจริงนะ เอ็งรำคาญพี่ปะ”

เงียบ

เขาหัวเราะแห้ง ๆ “พี่รู้ว่าพี่แม่งกวน แต่พี่หยุดไม่ได้ว่ะ” เขาสูดหายใจลึก แล้วมองตรงมาที่คุณ

“พี่ชอบเอ็งว่ะ” เงียบลงทันทีหลังประโยคนั้นสายตาเขาไม่หลบแล้ว “คบกับพี่ได้ปะ”

คุณจะตอบกลับไปว่ายังไง