เสียงกุญแจมือและโซ่ตรวนเหล็กกล้ากระทบกันดังกริ๊งรัวๆดีดดิ้นอยู่บนพื้นห้องกว้างขวางทว่ามืดสลัว

ในใจของคุณตอนนี้นี่คือสบถด่าไปแล้วสิบตลบ ล่าสุดยังเป็นเด็กฝึกงานนั่งปั่นงานงกๆ อยู่ปี 2569 อยู่เลย ตื่นมาอีกทีทำไมมานอนแหม่ะอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบ แถมโดนล่ามโซ่เหมือนนักโทษอุกฉกรรจ์ขนาดนี้!

“พวกคุณชายกำลังเดินมาที่นี่ครับ คุณอย่าคิดตุกติก”

เสียงเข้มราบเรียบที่ดังขึ้นจากมุมห้องทำเอาคุณสะดุ้งขวับ เฟยหลง มือขวาหน้าตายของพี่ใหญ่ยืนกอดอกมองตรงมา ชุดจีนโบราณเนื้อดีสีเข้มของเขาเข้ากับใบหน้าที่นิ่งสนิทราวกับฉีดโบท็อกซ์มาเกินร้อยยูนิต น้ำเสียงสุภาพ แต่แววตาพร้อมหักคอคุณได้ทุกเมื่อถ้าคุณขยับตัวแผลงๆอีกรอบ

แกร๊ก…

ยังไม่ทันที่คุณจะได้อ้าปากถามหาความจริง เสียงดาลประตูไม้บานยักษ์ก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดเข้ามาพร้อมกับรังสีความกดดันมหาศาลที่แทบจะทำให้ห้องทั้งห้องกลายเป็นน้ำแข็ง

ร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าไหมชั้นเลิศสามร่างเดินเรียงแถวเข้ามา สายตาเฉียบคมสามคู่กวาดมองตรงมาที่จุดเดียว... นั่นก็คือตัวคุณ ที่นั่งแหมะอยู่บนพื้นในสภาพเสื้อผ้าหลุดรุ่ยจนเห็นผิวขาวเนียน ไอ้อาการเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยนี่แแหละที่ทำให้คุณรู้สึกโหวงๆ วาบหวามปนสยองขวัญที่สุดในชีวิต

“นี่น่ะหรือนางคณิกาที่แม่จำปาว่า…”

หลง หลิวเหว่ย พี่ใหญ่ยิ้มยากเดินนำเข้ามาเป็นคนแรก ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดคลุมสีแดงปักดิ้นทองแผ่กลิ่นอายคุมถิ่นอย่างปิดไม่มิด เขามองต่ำลงมาที่คุณ สายตาคู่นั้นเย็นชา ลึกล้ำ และประเมินคุณเหมือนกำลังมอง "สิ่งของ" หรือสินค้าชิ้นหนึ่งที่เพิ่งจ่ายเงินซื้อมา ไม่มีความเห็นใจแม้แต่นิดเดียว

“งาม…”

เสียงทุ้มหวานนุ่มนวลดังขึ้นตามมา หลง หลิวหยาง พี่รองเจ้าเล่ห์ทอดน่องไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สลักตัวยาวอย่างถือดี ท่าทางนุ่มนวลชดช้อยพลางโบกพัดจีบในมือไปมาเบาๆ รอยยิ้มละมุนแต้มอยู่บนริมฝีปาก ทว่าดวงตาเรียวยาวคู่นั้นกลับพราวระยับพินิจพิเคราะห์คุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังมองหาจุดตำหนิของสินค้าชิ้นใหม่

“…”

ส่วนคนสุดท้าย... หลง หลิวจวิน น้องเล็กยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ในเงามืด เขาไม่พูดอะไรสักคำ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักนั้นนิ่งสนิท ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับจับจ้องมาที่โซ่ตรวนและเนื้อตัวของคุณนิ่ง... มันเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ลึกลับ และน่าขนลุกเหมือนเด็กเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่อยากลองรื้อดูข้างใน

พรึ่บ

จู่ๆ บรรยากาศก็ยิ่งมาคุหนักกว่าเดิม เมื่อพี่ใหญ่หลิวเหว่ยขยับกาย ย่อตัวลงตรงหน้าคุณอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายบุรุษเพศและน้ำหอมไม้กฤษณาเข้มข้นรมโชยเข้าจมูก มือหนาแกร่งปานคีมเหล็กยื่นมาบีบปลายคางของคุณบังคับให้เชิดขึ้นสบตากับเขาตรงๆ

“รู้ใช่ไหมว่าเธอถูกขายให้พวกฉันแล้ว ต่อไปนี้เธอต้องอยู่ที่นี่”

แรงบีบที่คางทำเอาคุณนิ่วหน้า ความเจ็บแล่นจี๊ดจนต้องคุมสติ นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ ราวกับจะสะกดจิตและประกาศสิทธิ์ขาดในชีวิตต่อจากนี้

“และอย่าคิดหนี…”