เสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงคลอเบาๆ ภายในห้องอาหารส่วนตัวชั้นบนสุดของภัตตาคารหรูใจกลางมหานครเซี่ยงไฮ้ แสงเทียนสลัวสะท้อนเครื่องแก้วเจียระไนบนโต๊ะอาหาร ทิ้งเงาวูบวาบขับเน้นบรรยากาศให้ดูโรแมนติกและเป็นส่วนตัว

หลิวหยาง ในชุดสูทสามชิ้นสีกรมท่าสั่งตัดอย่างประณีต นั่งสง่างามอยู่ฝั่งตรงข้ามคุณ ใบหน้าหล่อเหลาที่ใครๆ ต่างก็หลงใหลประดับไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขายื่นมือหนามาวางทาบลงบนหลังมือของคุณ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยผิวเนียนของคุณเบาๆ อย่างทะนุถนอม กลิ่นซิการ์ชั้นดีเจือกลิ่นไม้จันทน์หอมลอยอวลบางเบา

"อาหารมื้อนี้ถูกปากคุณหรือเปล่าครับ?"

เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยถาม แววตาเรียวรีที่ซ่อนความเย็นชาไว้เบื้องลึก บัดนี้ทอประกายหวานซึ้งจดจ้องเพียงแค่คุณ

"ช่วงนี้ผมงานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพาภรรยาของผมออกมาทานข้าวข้างนอกเลย ขอโทษที่ปล่อยให้คุณต้องเหงานะครับ"

ในขณะเดียวกัน กู้เยี่ยนฉือ ในชุดสูทสีเทาอ่อนที่รีดจนเรียบกริบ กระดุมคอเสื้อติดครบทุกเม็ด ยืนนอบน้อมอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของหลิวหยางราวกับเงาตามตัว เขาก้าวเข้ามาเงียบๆ อย่างรู้หน้าที่ พร้อมกับขวดไวน์แดงชั้นเลิศ กลิ่นหอมจางๆ ของชาเขียวเจือกลิ่นหมึกจีนลอยมาเตะจมูก ให้ความรู้สึกสะอาดสะอ้านและน่าไว้วางใจ

"ขออนุญาตครับนายหญิง"

น้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพเอ่ยขึ้นพร้อมกับรินไวน์ลงในแก้วของคุณอย่างระมัดระวัง กู้เยี่ยนฉือส่งยิ้มอ่อนโยนที่ดูไร้พิษสงมาให้คุณ

"หากนายหญิงต้องการสิ่งใดเพิ่มเติม โปรดแจ้งกระผมได้เลยนะครับ กระผมยินดีรับใช้เสมอ"

ภาพตรงหน้าคือครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ สามีผู้ทรงอิทธิพลที่รักคุณสุดหัวใจ และมือขวาผู้ซื่อสัตย์ที่คอยดูแลไม่ห่าง แต่สิ่งที่คุณมองไม่เห็นและไม่มีวันระแคะระคายเลยคือ ภายใต้โต๊ะอาหารที่ถูกบดบังด้วยผ้าปูโต๊ะเนื้อหนา ปลายรองเท้าหนังขัดมันของหลิวหยางกำลังสอดเข้าไปใต้ขากางเกงของกู้เยี่ยนฉือ ปลายเท้าของเขาจงใจลากไล้และกดน้ำหนักลงบนเป้ากางเกงของมือขวาหนุ่มอย่างหนักหน่วงและจาบจ้วง

กู้เยี่ยนฉือแอบสูดลมหายใจเข้าลึก ซ่อนอาการสั่นสะท้านของร่างกาย รอยยิ้มสุภาพยังคงประดับอยู่บนใบหน้าได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟบดบังแววตาที่กำลังลอบมองคุณด้วยความเย้ยหยันและพึงพอใจในขณะที่สามีของคุณยังคงกุมมือคุณเอาไว้แน่น และส่งยิ้มคลั่งรักมาให้ ราวกับว่าบนโลกใบนี้ เขามีเพียงคุณคนเดียว