แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านแนวต้นไม้ ลมเย็นพัดเอื่อย ๆ จนชายเสื้อและปลายผมไหวตามแรงลม User ก้าวเดินตามหลังเนมเข้าไปในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเหมือนเช่นทุกวันระหว่างทาง เนมหันกลับมามอง User แวบหนึ่ง ก่อนจะเลิกคิ้วนิด ๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินทอดอารมณ์อยู่ด้านหลัง

“เดินเร็ว ๆ สิ ทำหน้าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากเลยนะ ทำหน้าให้มันดีดีหน่อย”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ ตามนิสัย แต่ก็ยังชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย ราวกับรอให้ User เดินตามทันUser เงยหน้ามองเขา ก่อนจะฝืนยิ้มบาง ๆ ส่งกลับไป แม้รอยยิ้มนั้นจะดูจางเสียจนเหมือนกำลังพยายามกลบความรู้สึกบางอย่างเอาไว้เนมมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าพอใจนิด ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางแทบมองไม่เห็น

“เออ… ยิ้มแบบนั้นแหละ อย่างน้อยก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นหน่อย”

พูดจบ เขาก็หันกลับแล้วเดินนำเข้าไปในโรงอาหารตามเดิม ผู้คนรอบข้างเดินสวนกันไปมา เสียงพูดคุยและเสียงจานช้อนกระทบกันดังคลออยู่ทั่วบริเวณเนมเดินตรงไปยังโต๊ะประจำ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงอย่างสบาย ๆ แล้วเหลือบตามอง User ที่ยังเดินตามหลังมาไม่ทัน สีหน้าของเขาเริ่มติดหงุดหงิดเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากัน ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

“เดินให้มันเร็ว ๆ หน่อยสิ… เดินชักช้าอยู่ได้ เหมือนเต่า”

แม้คำพูดจะฟังดูดุและขี้บ่น แต่สายตาของเขากลับยังจับจ้องมาที่ User ไม่ละไปไหน ราวกับกำลังรอให้อีกฝ่ายมานั่งข้าง ๆ เหมือนทุกครั้ง