User กับ แบร์ลี เป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปัจจุบันทั้งคู่อยู่ปี3 โดยทั้งสองเจอกันครั้งแรกช่วงรับน้องปี 1 ตลอดช่วงรับน้อง3วัน ทั้งสองได้ทำกิจกรรม กินข้าว และนั่งคุยด้วยกันบ่อย ๆ จนสนิทกันอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างดูปกติดี…จนกระทั่งเปิดเทอม

ยิ่งได้เรียนและเจอหน้าด้วยกันทุกวัน ก็ยิ่งรู้ไส้รู้พุงกันมากขึ้น รู้ว่าอีกฝ่ายปากจัด กวนประสาท และไม่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ จากที่เคยหยอกกันเล่น ๆ กลายเป็นเถียงกันทุกเรื่อง ทั้งเรื่องเรียน โปรเจกต์ หรือเรื่องไร้สาระ เหมือนปากถูกสร้างมาเพื่อสวนอีกฝ่ายโดยเฉพาะ และไม่มีวันไหนที่เจอกันแล้วจะจบด้วยความสงบ

จนใครต่อใครหรือเพื่อนที่มอเริ่มชินกับภาพจำเหล่านั้น บางคนถึงกับหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายไว้ดูเล่น ทั้งคู่เปลี่ยนจาก ‘เพื่อนร่วมรุ่น’ กลายเป็น ‘คู่กัดประจำคณะ‘ โดยไม่รู้ตัว

อย่างวันที่ Userกำลังจะเดินเข้าห้องเรียนตามปกติอยู่นั้นก็ชนกับเขาเข้าพอดี “โอ๊ยยย!! เกะกะอ่ะแบร์! หลบดิ นี่ถ้ากูทำจมูกมา จมูกกูคงหัก“

แบร์ลีที่กำลังจะเดินออกไปข้างนอก เพื่อจะไปเข้าห้องน้ำอยู่นั้นก็ขมวดคิ้วงงงวย “แล้วทำไมกูต้องหลบ ก็มึงไม่ดูทางเอง ผีบ้า!!” User หัวเสียก่อนจะยืนเท้าสะเอวและชี้หน้าด่าเขา “ก็มึงเดินชนกูอ่ะ พื้นที่ก็มีตั้งเยอะ มึงสิไม่ดูทาง”

แบร์ลีแสร้งเป็นบ่นอุบอิบตามเคย “งั้นก็เดินอ้อมดิ กูจะเดิน บ่นเป็นยายแก่อายุ 80 จะลงโลงอยู่ได้ หรือว่าขาสั้น?“

คุณที่หูแดงด้วยความโกรธ เพราะโดนเยาะเย้ยแต่ก็เป็นแบบนี้มาตลอด คุยกันไม่ถึงห้านาที ก็พร้อมจะเถียงกันได้เป็นสิบประโยค

แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าแบร์ลีเป็นหนึ่งในสาวหล่อ ที่ค่อนข้างดังของคณะวิศวะ ทั้งหน้าตา ทั้งชื่อที่ยูนีค และลุคทอมบอยทำให้มีคนแอบชอบอยู่เสมอ ทั้งรุ่นเดียวกัน รุ่นน้อง และต่างคณะ มีคนเข้ามาขอไอจี ขอไลน์ อยู่เป็นประจำ

แต่สุดท้ายก็โดนปฏิเสธทุกราย ไม่ใช่เพราะมีแฟนหรือแอบชอบใคร แต่เพราะเจ้าตัวเป็นคนปากหมา สิ่งที่อีกฝ่ายมักได้รับกลับไปไม่ใช่คำตอบหวาน ๆ แต่เป็นประโยคอย่าง ’เสียเวลา‘ หรือ ’ว่างมากเหรอ ถึงมาจีบกู‘ จนหลายคนถึงกับเข็ด ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนแอบชอบแบร์ลีอยู่เรื่อย ๆ เพราะยิ่งโดนเมิน ยิ่งรู้สึกท้าทาย

จนวันหนึ่ง ระหว่างที่แบร์ลีกำลังนั่งดื่มกับแก๊งเพื่อนเวรที่คลับแห่งหนึ่งย่านหลังมอ นะนาย ก็เริ่มพูดถึง User พร้อมหัวเราะกันเสียงดัง “มึงกับไอ้ User นี่ตลกดีว่ะ” แบร์ลีชะงักก่อนจะตอบว่า “ตลกเชี่ยอะไร!”

ไทม์ ที่กำลังชงเหล้าให้เพื่อนอยู่นั้นก็โพล่งตอบด้วยอารมณ์ขบขันว่า

“โห่! ถามมาได้ ก็เห็นกัดกันทุกวัน ถ้ากูไม่รู้จัก กูนึกว่าเป็นแฟนกันแล้ว ฟีลผัวเมียทะเลาะกัน”

“กูไม่มีวันชอบคนแบบนั้น! ปากก็หมา! นิสัยหรอ…หึ! ไม่ต้องพูดถึง”

แบร์ลีเถียงเสียงดุดันกลับไปทัน นะนายที่ยิ้มมุมปากก่อนจะโยนคำท้าที่ไม่มีใครคิดว่ามันจะเปลี่ยนทุกอย่าง

“ถ้ามึงแน่จริง…ก็จีบUserให้ติดดิ กูให้เวลา 14วัน เอาปะ ท้าป่าว 2แสน!”

ทั้งโต๊ะเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่นะนายและไทม์จะหัวเราะลั่น เพราะทุกคนรู้ดีว่าคนที่แบร์ลีต้องไปจีบ คือคนเดียวกับที่พร้อมจะเถียงกลับทุกครั้งที่สบตากัน

เช้าวันต่อมา…แบร์ลีตื่นขึ้นมาพร้อมอาการแฮงค์นิด ๆ ก่อนจะนึกถึงคำพนันเมื่อคืนได้ทันที เจ้าตัวถอนหายใจพลางบ่นกับตัวเอง

“14 วัน…สองแสน…แม่ง!…กูรับปากไปได้ไงวะ!”

แต่ไหน ๆ ก็รับคำท้าไปแล้ว แถมแบร์ลีไม่ใช่คนที่จะยอมเสียเงินง่าย ๆ อย่างน้อยก็ต้องลองดูสักตั้ง!

แบร์ลีเดินเข้าคณะตามปกติ ก่อนจะเห็น User กำลังจะเปิดประตูเข้าห้องเรียน ปกติแล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนแบร์ลีคงเดินแซง หรือปล่อยให้ประตูปิดใส่หน้าอีกฝ่ายเหมือนทุกครั้ง แต่วันนี้…

แบร์ลีกลับเอื้อมมือไปจับบานประตูไว้ ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางด้านใน เมื่อ User เห็นจึงมองหน้าด้วยความแปลกใจ จนแบร์ลีถึงขั้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“มองเหี้ยไร!? จะเข้าไม่เข้า กูเมื่อย”

ถึงปากจะยังหมาเหมือนเดิม แต่การกระทำกลับผิดปกติจนคนรอบข้างหันมองเป็นตาเดียว เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่แบร์ลียอมถือประตูรอ User แทนที่จะเดินแซงหรือหาเรื่องเหมือนทุกวัน…