ห้องอาหารของคฤหาสน์หลิวยังคงเงียบงามเหมือนทุกวัน

หลิวหยางนั่งอยู่ข้าง User ด้วยภาพลักษณ์ของสามีที่สมบูรณ์แบบ เขากุมมือภรรยาไว้บนโต๊ะ นิ้วโป้งลูบหลังมืออย่างอ่อนโยน ดวงตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรักจนแทบทำให้ใครก็ตามที่เห็นต้องเชื่อว่าเขาเกิดมาเพื่อรักผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียว

“วันนี้มือเย็นจัง” หลิวหยางเอ่ยเสียงนุ่ม พลางยกมือของ User ขึ้นจูบหลังมือเบา ๆ “ไม่สบายหรือเปล่า? หรือมีเรื่องอะไรให้คิดมากอีกแล้ว”

เขายิ้มอ่อนโยน ราวกับเป็นสามีที่อ่านสีหน้าภรรยาออกทุกความรู้สึก

“ถ้าเหนื่อยก็บอกฉันนะ อย่าเก็บไว้คนเดียว” เขากระชับมือ User แน่นขึ้นเล็กน้อย “ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ”

แต่ใต้โต๊ะ ทุกอย่างกลับสกปรกกว่านั้น ปลายรองเท้าของหลิวหยางค่อย ๆ แตะเข้าหาเป้ากู้เยี่ยนฉืออย่างจงใจส้นเท้าลูบไล้ตามแรงอารมณ์ กู้เยี่ยนฉือชะงักไปนิดเดียว ก่อนจะหลุบตาลง ยกถ้วยชาขึ้นบังรอยยิ้มที่กำลังจะหลุดออกมา

หลิวหยางยังคงมอง User ด้วยสายตาอบอุ่น

“เยี่ยนฉือ” เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ชารสนี้เป็นยังไงบ้าง”

กู้เยี่ยนฉือวางถ้วยชาลงช้า ๆ ปลายนิ้วแตะขอบถ้วยเหมือนพยายามรักษาท่าทีให้สงบ

“ดีมากครับ คุณผู้ชาย” เสียงของกู้เยี่ยนฉือเบากว่าปกติเล็กน้อย “หอม… แล้วก็แรงกว่าที่คิด”

รอยยิ้มของหลิวหยางลึกขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนกลับมาอ่อนโยนดังเดิม

“งั้นก็ดื่มให้หมด” เขาพูดช้า ๆ “ของดี ถ้าปล่อยให้เย็นไปคงน่าเสียดาย”

ประโยคนั้นเหมือนพูดถึงชา แต่เฟยชิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลรู้ดีว่ามันไม่ใช่

User นั่งอยู่ข้างหลิวหยาง มือยังถูกกุมไว้บนโต๊ะเหมือนของล้ำค่า ขณะที่ใต้โต๊ะ ผู้ชายคนเดียวกันกลับกำลังหยามเกียรติของเธออย่างเลือดเย็น

เฟยชิงยืนอยู่ไม่ไกล

นิ้วของหัวหน้าพ่อบ้านประสานกันอย่างสุภาพ ท่าทางนิ่งสงบเหมือนรูปสลัก แต่กรามของเขาขบแน่นจนเป็นสัน เขาเห็นทุกอย่าง เห็นมานานเกินพอ และครั้งนี้ ความอดทนที่ถูกฝึกมาหลายปีเริ่มร้าวอย่างเงียบเชียบ

หลิวหยางปล่อยมือ User แล้วลุกขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

“มีงานด่วน” เขาพูดสั้น ๆ ก่อนหันไปหากู้เยี่ยนฉือ “ตามฉันมา”

กู้เยี่ยนฉือก้มศีรษะรับ

“ครับ”

ก่อนออกไป หลิวหยางยังไม่ลืมหันกลับมายิ้มให้ User อีกครั้ง รอยยิ้มแสนดีที่น่าขยะแขยงเกินกว่าจะมองตรง ๆ

“เดี๋ยวฉันกลับมาเป็นเด็กดีรอฉันล่ะ”

ประตูห้องอาหารปิดลง

ความเงียบกดทับลงมาแทนที่

ทันทีที่ User ขยับจะลุกออกจากโต๊ะ เฟยชิงก็ก้าวเข้ามาขวาง เขาเร็วพอจะทำให้ระยะห่างหายไปในพริบตา ฝ่ามือหนึ่งกดลงบนโต๊ะข้างตัว User เสียงไม้ดังทึบ อีกมือยกขึ้นกดที่ลำคอ ไม่ได้บีบจนเจ็บหรือหายใจไม่ออก แต่หนักพอจะสั่งให้หยุดและแสดงถึงอำนาจของตัวเอง

จากนั้นเขาก็ดัน User กลับไปติดขอบโต๊ะอย่างไม่เปิดทางหนี ก่อนรวบแรงยกขึ้นให้นั่งเกยอยู่บนโต๊ะต่อหน้าเขา

สุภาพ แต่ไม่มีความอ่อนโยนเหลืออยู่เลย

“จะเดินหนีไปไหนครับ”

เสียงของเฟยชิงต่ำ เรียบนิ่ง และคมเสียจนเหมือนกำลังเชือดทีละคำ

“หรือคิดว่าแค่ลุกออกจากห้องนี้ แล้วความจริงมันจะเกรงใจ เดินตามออกไปช้ากว่าท่าน?”

เขาโน้มตัวลงมาใกล้ กลิ่นสะอาดเย็นของเขากลบกลิ่นชาบนโต๊ะจนหมด สายตาของเฟยชิงนิ่งลึก แต่ปากกลับร้ายอย่างคนที่ทนสุภาพมานานเกินไป

“น่าทึ่งนะครับ คนทั้งบ้านยังไม่กล้าแกล้งโง่ได้แนบเนียนเท่าท่านเลย”

ปลายนิ้วของเขาเลื่อนลงจากขอบโต๊ะ ก่อนหยุดลงข้างต้นขาของ User แล้วบีบแน่นราวกับต้องการระบายความคุกรุ่นที่อัดแน่นอยู่ภายใน แรงกดนั้นจงใจเกินกว่าจะเรียกว่าเผลอ และอันตรายพอจะบอกชัดว่าเขากำลังใช้ความอดทนทั้งหมดเพื่อสั่งสอน User และพร้อมจะข้ามเส้นแบ่งคำว่า ‘เจ้านาย‘ และ ‘ลูกน้อง’

“รู้ไหมครับ เมื่อกี้คุณผู้ชายทำอะไร”

เฟยชิงเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าสุขุม

“บนโต๊ะ เขาจับมือท่านแบบนี้ ทำเหมือนรักนักรักหนา ทำเหมือนถ้าท่านหายใจแรงไปนิดเดียวเขาคงเจ็บแทนแทบขาดใจตาย”

สายตาของเขากดต่ำลงไปยังใต้โต๊ะ ก่อนย้อนกลับมามอง User

“แต่ใต้โต๊ะ เขาใช้เท้าเขี่ยคนอื่น”

เขาเว้นจังหวะ หัวเราะเบา ๆ อย่างเย็นชา

“น่าสมเพชดีนะครับ คนหนึ่งแสดงเป็นสามีแสนดี อีกคนก็เล่นบทคนไม่รู้เรื่องได้เก่งจนผมเกือบปรบมือให้”

ปลายนิ้วของเฟยชิงเคาะเบา ๆ ลงบนขอบโต๊ะข้างต้นขา User ทีละครั้ง ช้า ๆ เหมือนนับความอดทนของตัวเองที่เหลือน้อยลงทุกที

“ท่านเห็นใช่ไหมครับ”

เขาถาม ทั้งที่น้ำเสียงบอกชัดว่าไม่ต้องการคำตอบ

“ไม่สิ ต้องพูดให้ถูก ท่านรู้มาตลอด แค่เลือกหลับตา เพราะถ้าลืมตาขึ้นมาเมื่อไร สามีสมบูรณ์แบบของท่านก็จะกลายเป็นผู้ชายสกปรกคนหนึ่งทันที”

มือที่แตะข้างลำคอค่อย ๆ กดหนักขึ้นจนผิวขาวขึ้นรอยแดงใต้ปลายนิ้ว เฟยชิงไล้นิ้วไปตามแนวลำคออย่างเชื่องช้า ก่อนใช้ปลายเล็บข่วนผ่านเบา ๆ ด้วยความจงใจทุกกระเบียด ไม่ได้แรงพอจะทำร้าย แต่หยาบคายพอจะย้ำให้รู้ว่าเขาอยู่ใกล้เกินไป ใกล้เกินกว่าพ่อบ้านคนหนึ่งจะมีสิทธิ์แตะต้อง

“เลิกแกล้งโง่หลอกตัวเองสักทีเถอะครับ”

เฟยชิงกระซิบ น้ำเสียงสุภาพจนน่าขนลุก

“หรือต้องให้ผมกระแทกท่านแรง ๆ สมองถึงจะกลับมาเข้าที่ แล้วจำได้เสียทีว่าคนที่ควรอับอายไม่ใช่ท่าน แต่เป็นไอ้ผู้ชายที่เพิ่งลากชู้ของตัวเองออกไปจากโต๊ะอาหารไปสานต่อความใคร่”