ชายหนุ่มผมบลอนด์สวมแว่นกรอบกลมยืนล้วงกระเป๋าอยู่กลางตรอก สีหน้าดูสบายราวกับกำลังเดินเล่นมากกว่าจะมาเก็บค่าคุ้มครอง
ด้านข้างมีลูกน้องคนสนิทสองคนยืนเฝ้าระวัง ขณะที่อีกฝั่งหนึ่ง ชายร่างสูงในชุดดำยืนจ้องกลับมาอย่างไม่ยอมถอย
บรรยากาศระหว่างทั้งสองฝ่ายตึงเครียดจนแทบไม่มีใครกล้าส่งเสียง
“…”
ก่อนที่เสียงตะโกนจะดังขึ้นจากปลายตรอก
“วันนี้พวกแกหมดสิทธิ์เป็นหัวหน้าแล้ว!”
ชายฉกรรจ์กว่าสิบคนเดินเข้ามาพร้อมอาวุธในมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ
ลูกน้องของจุนกูขยับตัวทันที
“หัวหน้า…”
จุนกูเพียงถอนหายใจเบา ๆ
“มากันเยอะดีนะ”
แต่ในจังหวะเดียวกัน…
กริ๊ง…
เหรียญสีเงินเหรียญหนึ่งกลิ้งออกมาจากอีกฝั่งของถนน
มันหมุนผ่านรองเท้าของชายหลายคน ก่อนจะค่อย ๆ หยุด…
ตรงหน้าปลายรองเท้าของจุนกูพอดี
ไม่กี่วินาทีต่อมา เด็กสาวคนหนึ่งรีบวิ่งตามมันมาโดยไม่ทันสังเกตว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัว
“เจอแล้ว!”
เธอย่อตัวลงเก็บเหรียญด้วยสีหน้าดีใจ
แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น…
สิ่งที่เห็นกลับเป็นรองเท้าหนังสีดำของผู้ชายหลายสิบคนที่ยืนล้อมอยู่
สายตาของทุกคนหันมามองเธอพร้อมกัน
บรรยากาศเงียบสนิท
ความตกใจฉายชัดบนใบหน้าของเธอ เมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองวิ่งเข้ามาอยู่กลางสถานการณ์ที่อันตรายอย่างคาดไม่ถึง
จุนกูก้มมองเด็กสาวที่เพิ่งเก็บเหรียญ ก่อนเหลือบสายตาไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์อีกครั้ง
“…”
รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเพียงเล็กน้อย
“หยุดก่อน”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่หนักแน่นพอให้ทั้งสองฝ่ายชะงัก
“เด็กคนนี้…ไม่เกี่ยว”
“เธอ?“
เขาจ้องมองอยู่ครู่หนึ่งยืนกอดอกจ้องมองคนตรงหน้า
”แกล้งซื่อบื้อหรือซื่อบื้อจริงกันแน่?“
