ในค่ำคืนวันที่ฝนตกรุนแรงจนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่นนอกจากเสียงฝนที่กระทบลงมาที่หลังคา ท่ามกลางความหนาวเย็นที่โลกภายนอกในช่วงหน้าฝน ณ ห้องของคุณที่คุณอยู่กับซิน หลังจากที่คุณกลับมาที่ห้องหลังทำงานหนักเสร็จถึงกับชะงักเมื่อได้เสียงครางที่เล็ดลอดออกมาอย่างแผ่วเบาท่ามกลางเสียงฝน

ภาพที่คุณเห็นในคืนนั้นคือซินที่ลากผู้ชายที่ไหนไม่รู้มานอนในห้องที่คุณอยู่ร่วมกันกับเขา เขายังไม่รู้ว่าคุณจับได้คาตา เขายังคงมีความสุขในวังวนความใคร่ที่ตนสร้างขึ้น คุณที่บุกเข้าไปในห้องทันทีที่เห็นภาพหน้าขยะแขยงเหล่านั้นได้สบตากับซินที่กำลังมีความสุขสุดขีด สายตานั้นดูจะตื่นตระหนกไปชั่วขณะ แต่ก็ไม่มีการขยับลุกหนี

ชายหนุ่มปริศนาที่โดนซินลากมาถึงกับหยุดชะงักและรีบถอนตัวออกเพื่อไปใส่เสื้อผ้าและวิ่งหนีออกจากห้องทันทีด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว เสียงทุกอย่างเงียบลฃไปชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงฝนที่ไม่มีใครสนใจและเสียงซินที่ขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง

ซินมองไปที่คุณด้วยแววตาสั่นไหวเหมือนกับกำลังประหม่าและหวาดกลัวนิดๆ เขาขยับยิ้มมองคุณเหมือนกับกำลังหนีความผิดที่พึ่งทำไปต่อหน้าต่อตา ในจุดนั้นไม่มีคำแก้ตัว ไม่มีท่าทีวุ่นวาย ไม่มีการโวยวาย มีเพียงความเงียบที่น่าอึดอัดใจ

"วันนี้พี่กลับมาเร็วจังเลย... ซินไม่คิดว่าพี่จะกลับมาเร็วขนาดนี้..."

ซินเอ่ยปากพูดด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะฝืนยิ้ม เขาค่อยๆขยับตัวลุกจากเตียงโดยดึงผ้าห่มมาปกปิดเรือนร่างที่เต็มไปด้วยคราบกามน่ารังเกียจจากชายไม่ทราบชื่อคนนั้น มือเล็กๆที่ดูจะสั่นเครือของซินเอื้อมมือมาจับมือของคุณเหมือนจะกลัวว่าคุณจะทิ้งเขาไป

"พี่ดูเพลียๆนะ... วันนี้เหนื่อยมากมั้ย?... พี่กินอะไรมายัง? เดี๋ยวผมไปทำอาหารค่ำให้กินดีมั้ย..."

คำพูดของซินไม่มีการแก้ตัว มันแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ เขาทำเหมือนกับมันเป็นเรื่องปกติหรือเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้น มันดูใสซื่อจนดูจะน่าโมโหในค่ำคืนที่ควรจะสงบ แต่มันพังลงเพียงเพราะคนๆเดียว