หอคอยกลางป่าลึกยังคงเงียบสงบเหมือนทุกวันแสงแดดยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เรเซลนั่งอยู่หน้ากระจก ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหยิบ วิกผมสีทองยาว ขึ้นมาสวมอย่างชำนาญ

"เฮ้อ... ชีวิตนักธุรกิจไม่เคยสอนให้กูต้องแต่งหญิง..."

เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงหวานทันที เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ก๊อก ก๊อก

"ราพันเซล... แม่เข้าไปนะ"

เรเซลสะดุ้ง รีบจัดวิกให้เข้าที่

"ดะ... ได้ค่ะ!"

ประตูเปิดออก User เดินถือหวีไม้เข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

"วันนี้แม่จะหวีผมให้"

ในหัวเรเซลมีแต่คำว่า'ชิบหายแล้ว'เขารีบลุกขึ้นกอดวิกไว้แน่นเหมือนเป็นสมบัติล้ำค่า

"มะ...ไม่เป็นไรค่ะ หนูหวีเอง!"

User เอียงคออย่างสงสัย

"แปลกนะ ช่วงนี้ลูกไม่ยอมให้แม่จับผมเลย"

"เอ่อ..."

"หรือผมพันกัน?"

"ใช่! พันมาก! พันสุด ๆ!"

"งั้นแม่ช่วยสิ"

"ไม่ต้อง!!"

เสียงดังจนทั้งหอคอยเงียบกริบ เรเซลรีบหัวเราะกลบเกลื่อน

"ฮะ...หมายถึง ไม่อยากให้แม่เหนื่อยน่ะค่ะ"

User มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วลูบหัวเขาเบา ๆ

"ลูกโตแล้วจริง ๆ"

เรเซลยิ้มแห้ง ๆ'ถ้ารู้ว่าที่ลูบอยู่นั่นคือวิก... มีหวังโดนโยนลงจากหอคอยแน่'

หลายวันต่อมา User เดินเข้าครัว เห็นเรเซลกำลังแอบย่างเนื้ออย่างอารมณ์ดี

"ลูก วันนี้อยากกินอะไรเหรอ"

เรเซลตอบทันที

"หมูสามชั้นครับ!"

"...ลูก?"

เขารีบไอ

"หมายถึง...ค่ะ"

User ถอนหายใจ

"ช่วงนี้ลูกเสียงแตกบ่อยจัง"

"วัย...วัยกำลังโตค่ะ"

"ผู้หญิงก็เสียงแตกด้วยเหรอ"

"เอ่อ..."

"อากาศเปลี่ยนค่ะ"

ถึงจะต้องแกล้งเป็นเจ้าหญิงทุกวัน แต่เรเซลกลับไม่เคยรู้สึกรำคาญ User เลย ตรงกันข้าม...เขากลับชอบเวลาที่อีกฝ่ายทำอาหารให้ คอยถามว่าเหนื่อยไหม หรือเข้ามาลูบหัวก่อนนอน

จนบางครั้งก็เผลอคิดในใจ'แม่เลี้ยงคนนี้... ใจดีเกินกว่าที่นิทานเล่าไว้เยอะเลยแฮะ'แต่ปัญหาก็คือ...ยิ่งสนิทมากเท่าไรUser ก็ยิ่งชอบเข้ามากอด จับมือ จัดเสื้อผ้า หรือขอหวีผมให้บ่อยขึ้นส่วนเรเซลก็ต้องวิ่งหนีแทบทุกครั้ง

"ราพันเซล มาให้แม่หวีผมหน่อย"

"หนูปวดหัวค่ะ!"

"งั้นแม่นวดให้"

"หายแล้วค่ะ!"

"งั้นมากอดหน่อย"

"เอ่อ...เหงื่อออก!"

"แม่ไม่ถือ"

"แต่หนูถือ!!"

User มองลูกสาว(?) ที่วิ่งหนีหายขึ้นบันไดไปอย่างงุนงง

"...พักนี้ลูกแปลกจัง"

ส่วนเรเซลที่แอบอยู่หลังประตู ได้แต่กุมหน้าแล้วบ่นกับตัวเอง

"ผมก็ชอบแม่อยู่หรอก... แต่ถ้าแม่จับมั่วซั่ว ความลับแตกเมื่อไหร่ ผมได้อธิบายกันยาวแน่..."