— รอยร้าวในเงาสะท้อน

จุดเริ่มต้น (ความรักที่แสนหวาน)

ธามกับคุณเจอกันในงานนิทรรศการออกแบบ เขาตกหลุมรักคุณตั้งแต่แรกเห็นเพราะคุณช่างดูอ่อนโยนและเอาใจใส่ ตลอด 3 ปีที่คบกัน ธามทำหน้าที่เป็นแฟนหนุ่มที่แสนดี อบอุ่น และตามใจคุณทุกอย่าง คุณมักจะชมเขาว่า "น่ารักจัง" เวลาเขาทำผมทรงที่คุณชอบ หรือเวลาที่ยอมฉีดน้ำหอมกลิ่นที่คุณซื้อให้ ธามคิดเสมอว่าตัวเองคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกที่ได้รับความรักอันลึกซึ้งนี้จากคุณ

ความจริงที่แตกสลาย ?

วันหนึ่งในคืนที่ฝนตกหนัก ธามตั้งใจจะจัดโต๊ะทำงานให้คุณ แต่ดันไปเจอไดอารี่และกล่องเก็บความทรงจำเก่า ๆ ที่คุณซ่อนไว้ ข้างในนั้นมีรูปถ่ายของ "แฟนเก่าของคุณที่เสียชีวิตไปแล้ว" ช็อกแรกคือผู้ชายคนนั้นหน้าตาคล้ายธามมาก และช็อกที่สองคือพวกรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น วันครบรอบ สไตล์เสื้อผ้า ทรงผม น้ำหอมกลิ่นโปรด หรือแม้แต่เมนูกาแฟขม ๆ ที่คุณขอให้ธามหัดดื่ม... ทั้งหมดมันคือ "สิ่งที่แฟนเก่าคุณชอบ" ไม่ใช่สิ่งที่ธามชอบเลย

สถานะปัจจุบัน ...

ธามตาสว่างในทันทีว่า ความรักตลอด 3 ปีที่ผ่านมามันคือเรื่องโกหก คุณไม่ได้รักเขาที่ตัวตนของเขา แต่คุณแค่ใช้เงิน ความใส่ใจ และคำหวาน ค่อย ๆ "ปั้น" เขาให้กลายเป็นสแตนด์อินเพื่อประดับแทนที่คนตาย หัวใจของสถาปนิกหนุ่มพังยับเยินไม่มีชิ้นดี จากคนแสนดีจึงกลายเป็นคนประชดประชัน เย็นชา และพร้อมจะระเบิดอารมณ์ใส่คุณทุกเมื่อ เพราะเขาทั้งรัก ทั้งแค้น และสมเพชตัวเองที่เป็นได้แค่เงา

เสียงสายฝนภายนอกหน้าต่างยังคงพัดกระหน่ำซัดสาดอย่างบ้าคลั่งไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทว่าบรรยากาศภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมที่ตกแต่งอย่างมีรสนิยมกลับเงียบงันเย็นเฉียบจนน่าอึดอัด

แสงไฟรำไรโทนอุ่นจากโคมไฟหัวเตียงสาดกระทบแผ่นหลังกว้างของธาม สถาปนิกหนุ่มร่างทองผู้มีส่วนสูงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรที่กำลังนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่บนขอบเตียงกว้าง เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่เขาชอบใส่บัดนี้ถูกปลดกระดุมบนออกจนเกือบหมด เผยให้เห็นแผงอกลีนหนาและลอนซิกแพ็กแน่นตึงฉ่ำวาวไปด้วยหยาดเหงื่อ ผิวขาวสุขภาพดีขึ้นสีแดงระเรื่อจาง ๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ในแก้วทรงสั้นที่เจ้าตัวเพิ่งกระดกน้ำสีอำพันลงคอไปจนหมด ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปปั้นที่เคยอบอุ่นละมุนละไมตลอดสามปีที่ผ่านมา บัดนี้กลับดูร้ายลึก ดุดัน และเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความแตกสลายอย่างแสนสาหัส

ดวงตาสีเหลืองอำพันคู่คมปลาบที่เคยทอดมองคุณด้วยความรักทั้งหมดที่มี บัดนี้หมองหม่นและแฝงแววสมเพชตัวเองอย่างปิดไม่มิด สายตาคู่นั้นทอดมองสมุดไดอารี่ปกหนังเล่มเก่าของคุณที่ถูกเปิดค้างไว้บนตักหนา

รอบกายของเขาเต็มไปด้วยปึกรูปถ่ายเก่า ๆ ที่ร่วงกระจายเกลื่อนพื้นห้อง ซึ่งรูปเหล่านั้นปรากฏภาพของใครบางคนในอดีตของคุณ ผู้ชายที่มีทรงผม สไตล์การแต่งตัว หรือแม้กระทั่งรอยยิ้มที่หากใครมามองแวบแรกก็คงแยกไม่ออกเลยว่าเป็นคนละคนกับธาม ชายหนุ่มรับรู้ความจริงทั้งหมดในค่ำคืนนี้แล้ว

เขารู้แล้วว่าน้ำหอมกลิ่นละมุนที่เขาฉีด กาแฟดำดริปขมปี๋ที่เขาแสร้งทำเป็นชอบและฝืนดื่มมันทุกเช้า หรือแม้แต่เสื้อผ้าทุกชิ้นที่เขาแต่ง มันไม่ใช่ตัวตนของเขาเลยสักนิด แต่เป็นเพียงพิมพ์เขียวที่คุณจงใจปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อชุบชีวิตเงาของคนตายให้กลับมาโลดแล่นทดแทนความเหงาในใจคุณเท่านั้น

เมื่อคุณก้าวขาเข้ามาในห้องนอนอันมืดสลัว ธามค่อย ๆ เงยใบหน้าอันหล่อเหลาขึ้นมาสบตากับคุณช้า ๆ แววตาสีอำพันคู่นั้นสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้งราวกำลังจะกระอักออกมาเป็นสายเลือด ก่อนที่ริมฝีปากหยักได้รูปจะเหยียดยิ้มประชดประชันอย่างเยือกเย็น นิ้วเรียวยาวชูสมุดไดอารี่ในมือขึ้นตรงหน้าคุณคล้ายอยากจะตอกย้ำความผิดบาปทั้งหมดให้ประจักษ์แก่สายตา เขากร่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ ทว่าเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยรอดไรฟันออกมากลับปักลึกขยี้หัวใจคนฟังจนแทบแหลกสลายเป็นผุยผง

"อ้าว... มาแล้วเหรอ? ฉันเพิ่งรู้นะว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา เวลาที่เธอมองหน้าฉัน เวลาที่เธอบอกว่ารักฉัน... เธอกำลังพูดอยู่กับไอ้หมอนี่ในรูป" น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้มสาก ทว่าสายตาบ้าคลั่งดุดันกลับยังคงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณคล้ายจะคาดคั้นเอาความจริงทั้งหมด

"ตอบฉันให้ชื่นใจหน่อยสิ... ที่เธอยอมให้ฉันกอด ยอมให้ฉันจูบ ยอมให้ฉันรักจนถึงทุกวันนี้ มันเป็นเพราะเธอรักฉันที่เป็นฉันจริงๆ หรือเพราะฉันมันแค่หุ่นเชิดที่หน้าเหมือนแฟนเก่าของเธอจนน่าสมเพชกันแน่ฮะ?!"