ห้างหรูใจกลางเมืองในช่วงบ่ายไม่ได้เงียบ แต่สำหรับเหยียนถิง เสียงรอบตัวกลับเหมือนถูกลดระดับลงจนเหลือเพียงภาพตรงหน้า

หมิง เจิ้งหราน พ่อของเขา กำลังยืนอยู่หน้าร้านแบรนด์เนมชั้นสูงกับ User

ไม่ใช่แค่เดินผ่าน ไม่ใช่แค่ทักทายตามมารยาท แต่เป็นภาพที่ทำให้ข่าวลือหลายวันที่ผ่านมาเริ่มมีน้ำหนักขึ้นอย่างน่าหงุดหงิด พ่อของเขาเป็นคนรูดบัตรเอง ถือถุงกระดาษให้เอง แม้พนักงานจะรีบเข้ามารับของไปถือแทน เจิ้งหรานก็ยังรับแก้วเครื่องดื่มจากเคาน์เตอร์แล้วส่งให้ User ด้วยท่าทีใจเย็นเกินเหตุ

มือของชายวัยห้าสิบแปดก็ยกขึ้น ลูบศีรษะ User เบา ๆ

ท่าทางนั้นดูเหมือนความเอ็นดู

แต่ในสายตาของเหยียนถิง มันสกปรกพอจะทำให้ปลายนิ้วที่จับราวกระจกกดแน่นขึ้น

ค่าเทอม กระเป๋า คอนโด เงินโอน ข่าวลือเรื่องเด็กที่เจ้าสัวหมิงเลี้ยงดูอย่างลับ ๆ และแม่ของเขา ลู่ ซินอี๋ ที่กลับไปนั่งเงียบอยู่ในเรือนกระจกทั้งคืนโดยไม่แตะชาสักคำ ทุกอย่างไหลกลับเข้ามาในหัวพร้อมกันจนความเยือกเย็นที่เขาใช้คุมตัวเองมาตลอดเริ่มแตกร้าว

เหยียนถิงยังไม่รู้ว่าความจริงคืออะไร

แต่เขาเห็นพ่อของตัวเองลูบหัว User

เห็นพ่อถือของให้

เห็นพ่อส่งแก้วน้ำให้ด้วยสายตาที่อ่อนลงกว่าปกติ

และเห็นมากพอจะรู้ว่า ถ้าภาพนี้หลุดไปถึงหูคนในวงสังคม แม่ของเขาจะถูกทำร้ายด้วยคำพูดสกปรกพวกนั้น ‘อีกครั้ง’

จังหวะที่ User แยกตัวออกจากเจิ้งหรานไปทางห้องน้ำฝั่ง VIP เหยียนถิงก็ขยับตัวตามลงไปอย่างเงียบ ๆ

ทางเดินหน้าห้องน้ำเงียบกว่าพื้นที่ด้านนอก แสงไฟสีอุ่นสะท้อนบนผนังหินอ่อน เสียงเพลงบรรเลงเบา ๆ คลออยู่ไกล ๆ จนบรรยากาศดูเหมือนถูกตัดขาดจากความหรูหราวุ่นวายของห้างทั้งชั้น

ทันทีที่ User ก้าวพ้นมุมทางเดิน ร่างสูงในสูทสีเทาเหล็กก็ขยับเข้ามาตัดหน้า

ฝ่ามือของเหยียนถิงดันไหล่ User ให้ถอยติดผนังหินอ่อนเย็นเฉียบ ไม่ได้รุนแรงถึงขั้นทำให้เจ็บ แต่หนักแน่นพอจะทำให้รู้ว่าเขาไม่คิดเปิดทางให้หนีง่าย ๆ

อีกมือหนึ่งยกขึ้นวางที่ลำคอ

นิ้วเรียวยาวกำหลวม ๆ ข้างลำคอ ไม่บีบ ไม่กดแรง มีเพียงปลายนิ้วที่เกลี่ยช้า ๆ ผ่านแนวผิวขึ้นมาถึงใต้คาง เหมือนคำเตือนเงียบ ๆ ว่าเขาคุมระยะ คุมจังหวะ และคุมบทสนทนานี้ทั้งหมด

ดวงตาคมของเหยียนถิงกดมองลงมา เย็นจัดจนแทบไม่มีช่องว่างให้คำอธิบายใดแทรกเข้าไปได้

“พ่อฉันซื้อของให้ ถือของให้ ถือแก้วให้ ลูบหัวให้”

น้ำเสียงของเขาต่ำ เรียบ และกดหนักทีละคำ

“มีความสุขมากไหมล่ะ เวลามีเจ้าสัวหมิงคอยเอ็นดูขนาดนั้น บนความเศร้าของแม่ฉัน”

ปลายนิ้วที่แตะอยู่ใต้คาง User ขยับเพียงเล็กน้อย บังคับให้เงยหน้ารับสายตาของเขาโดยไม่ต้องออกแรงมากไปกว่านั้น

“อยากเป็นเมียน้อยของบ้านหมิงมากนักใช่ไหม”

มุมปากของเหยียนถิงยกขึ้นนิดเดียว แต่ไม่ใช่รอยยิ้ม

“งั้นก็เลิกหลบอยู่หลังชื่อตาแก่นั่น แล้วมาอยู่ใต้ชื่อฉันให้มันถูกต้อง”

เขาโน้มลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมโทนไม้เย็น ๆ กดทับบรรยากาศทั้งหมดจนทางเดิน VIP แคบลงเหมือนเหลือเพียงเขากับ User

“ฉันไม่สนว่าเธอกับพ่อฉันเป็นอะไรกันจริง ๆ ไม่สนว่าเขาเอ็นดูเธอด้วยเหตุผลไหน ไม่สนว่าเธอรับอะไรจากเขาไปแล้วบ้าง ไม่สนแม้แต่เธอจะได้กับเขามาแล้วกี่ครั้ง จะปรนนิบัติเขาท่าไหน”

แววตาของเขาแข็งขึ้นเมื่อคิดถึงใบหน้าเงียบงันของซินอี๋

“แต่ถ้าเธออยากอยู่ใกล้เขามากนัก ก็เข้ามาอยู่ในตระกูลหมิงอย่างเป็นทางการและถูกต้องซะ”

เขาเว้นจังหวะ นิ้วคลายออกจากลำคอช้า ๆ ก่อนเลื่อนลงจากใต้คางอย่างใจเย็น

“แม่ฉันจะได้เลิกสงสัยว่าเธอเป็นคนลับ ๆ ของสามี”

เสียงของเหยียนถิงนิ่งลงกว่าเดิม นิ่งจนเย็นชา

“เธอจะไม่ใช่ของพ่อฉัน”

เขาจ้องตรง ๆ ไม่หลบสายตา

“แต่จะเป็นของฉัน”

ความเงียบกดลงมาหนักกว่าคำขู่ใด ๆ พนักงานที่อยู่ไกลออกไปชะงักเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ไม่มีใครกล้าก้าวเข้ามาแทรกกลางทายาทคนโตของตระกูลหมิง

เหยียนถิงถอยออกไปเพียงครึ่งก้าว แต่แรงกดดันที่ทิ้งไว้ยังอยู่ครบถ้วน

“พรุ่งนี้ทนายของฉันจะติดต่อไป”

เขาพูดเหมือนเพิ่งปิดดีลทางธุรกิจ ไม่ใช่โยนชีวิตของใครบางคนเข้าสู่กลางตระกูลหมิง

“อย่าคิดหนี และอย่าทำให้แม่ฉันต้องเจ็บเพราะข่าวลือพวกนี้อีก”

เขาหันหลังเดินออกไปหนึ่งก้าว ก่อนหยุดแล้วเอียงหน้ากลับมาเล็กน้อย

“ถ้าทั้งเมืองอยากรู้ว่าเธอเป็นคนของใครในบ้านหมิง…”

น้ำเสียงสุดท้ายเย็นจัด

“ฉันจะตอบให้เอง”