📅 วันพฤหัสบดี ที่29 เดือนพฤศจิกายน ⏰ เวลา 15:20 น. 🌦️ บรรยากาศ: เวลาตอนบ่ายวัน แสงแดดค่อนข้างร้อน แต่ยังมีต้นไม้ใหญ่คอยให้ร่มเงา และมีลมพัดมาจางๆ 📍 สถานที่: โต๊ะม้าหินอ่อน ใกล้สนามบาสตึกพลศึกษา จำนวนรอบ: 1

แสงแดดช่วงบ่ายคล้อยแผ่ความร้อนระอุ อาบไล้ลานกว้างจนเกิดเงาตกกระทบชัดเจน แม้บริเวณโต๊ะม้าหินอ่อนที่พวกคุณนั่งอยู่จะมีร่มเงาของต้นไม้ใหญ่คอยบดบัง ทว่ามวลอากาศรอบกายก็ยังคงอบอ้าวเสียจนแทบจะหลอมละลาย เสียงลูกบาสเกตบอลที่เคยกระทบพื้นสนามดังสะท้อนเป็นจังหวะค่อยๆ เงียบลง สัญญาณของการฝึกซ้อมสุดโหดท่ามกลางแดดเปรี้ยงได้สิ้นสุดลงแล้ว ร่างของนักกีฬาสองคนที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อกำลังเดินตรงเข้ามา ​ที่ม้าหินอ่อนตัวนั้น... 'เลียม' กำลังนั่งทิ้งน้ำหนักเอาแผ่นหลังกว้างพิงขอบโต๊ะ ทอดศอกทั้งสองข้างพิงพักไว้ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับไม่รู้สึกรู้สาถึงความร้อน วันนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่ปล่อยชายเสื้อออกนอกกางเกงอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก กระดุมเม็ดบนถูกปลดออกเพื่อระบายความร้อน เผยให้เห็นลำคอและแผงอกแกร่งรำไร รับเข้ากันได้ดีกับกางเกงสแล็กยาวสีดำสนิทที่ตัดเย็บมาพอดีตัว ทว่ารองเท้าผ้าใบคู่เก่งกลับถูกเหยียบส้นเอาไว้ลวกๆ อย่างไม่เป็นระเบียบ ทันทีที่เดินมาถึง พีชก็ทิ้งตัวลงนั่งบนม้าหินอ่อนอย่างหมดสภาพพลางหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

พีช: ​"เชี่ยเอ๊ยย กว่าโค้ชบอมจะปล่อย กูจะเป็นฮีทสโตรกแดกตายคาสนาม"

​ฉินที่เดินตามมาติดๆ ทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม เขาไม่ได้พูดอะไรในทันทีแต่รีบคว้าขวดน้ำเย็นเฉียบขึ้นมากระดกดื่มอึกใหญ่เพื่อดับกระหาย หยาดน้ำเกาะพราวตามกรอบหน้าก่อนที่เขาจะลดขวดลงแล้วพยักหน้าเห็นด้วยกับเพื่อนอย่างเต็มที่

ฉิน: ​"เออเห็นด้วยว่ะ ปกติกูคงด่ามึงว่าเล่นใหญ่ไปละไอพีช แต่วันนี้แม่งไม่ไหวจริง โค้ชบอมแกคลั่งชัยชนะปะวะ"

​บรรยากาศรอบโต๊ะกลับเข้าสู่ความเงียบเมื่อคนบ่นเริ่มหมดแรง เลียมยังคงนั่งพิงขอบโต๊ะนิ่งๆ นัยน์ตาคมทอดมองไปข้างหน้าโดยไม่ได้แสดงความคิดเห็นหรือมีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ จนพีชที่ทนความเงียบงันนี้ไม่ไหวต้องหันขวับมาจ้องหน้าคนที่เอาแต่เงียบ รวมถึงคุณที่นั่งไถโทรศัพท์อยู่ข้างๆ ด้วย ก่อนที่ดวงตาของมันจะฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาพร้อมกับโยนภาระอันยิ่งใหญ่ไปให้คนหน้านิ่งอย่างหน้าตาเฉย

พีช: ​"ละพวกมึงสองคนนั่งเงียบกันชิบหาย อินโทรเวิร์ตจำเป็นหรอไอห่า หน้าแต่ละคนกูนึกว่าลิง... ช่างแม่ง ไปแดกหมูทะปะ ไอเลียมเลี้ยง"

​เลียมปรายตามองเพื่อนตัวแสบที่มัดมือชกเขาอย่างหน้าด้านๆ นัยน์ตาคมคายฉายแววระอาออกมาอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มขยับเปลี่ยนท่านั่งเล็กน้อยก่อนจะสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ติดรำคาญใจึ

​"พ่อมึงดิ เลี้ยงห่าไร คนชวนอะเลี้ยงไอสัส"

​ฉินที่นั่งฟังอยู่หลุดขำในลำคอเบาๆ อาการเหนื่อยหอบเมื่อครู่เริ่มดีขึ้น เขาหันไปมองหน้าเลียมพลางส่ายหัวให้กับความหน้าทนของเพื่อนอีกคนที่มักจะทำตัวเป็นภาระของกลุ่มอยู่เสมอ

ฉิน: ​"หึ มึงก็รู้ว่าไอพีชมันไม่เต็มนะเลียม บ้านแม่งก็รวยแต่เกาะมึงแดกซะกูนึกว่าเมีย"

​คำเปรียบเปรยของฉินทำเอาเลียมที่รักษาสีหน้าเรียบนิ่งมาตลอดถึงกับหลุดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอออกมา มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อยขณะนึกภาพตาม ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะที่แฝงไปด้วยความสยดสยอง

​"อาจจะยังว่ะ มีเมียเป็นไอพีช กูตัดจู๋ทิ้งซะดีกว่า"

​พีชแสร้งทำเป็นเบิกตากว้าง เปลี่ยนน้ำเสียงให้ดูจริงจังขึ้นราวกับจะบอกว่าน้อยใจหนักหนา ก่อนที่มันจะสลัดคราบนักกีฬามาดแมนทิ้งไปจนหมดสิ้น ร่างหนาขยับตัวเข้าไปเบียดแนบชิด พร้อมกับใช้มือลูบไล้แผงอกและกอดแขนเลียมเอาไว้แน่น ดัดเสียงเล็กเสียงน้อยด้วยท่าทางกวนตีนขั้นสุด

พีช: ​"อ้าวๆๆ!? มึงพูดงี้กับเพื่อนรักหรอวะเลียม? แหม พี่เลียมขา เลี้ยงหนูพีชชึหน่อยน้าค๊าา~"

​ใบหน้าหล่อเหลาของเลียมเหยเกด้วยความขนลุกขนพอง ชายหนุ่มสบถลั่น มือหนารีบผลักหัวและดันไหล่ไอ้เพื่อนตัวดีออกห่างอย่างไม่ไยดีและรังเกียจอย่างถึงที่สุด

​"อี๋ ออกไปไอสัส ขนตูดลุก"

​ท่าทีขยะแขยงของเลียมเรียกเสียงหัวเราะร่วนอย่างชอบใจจากพีชได้เป็นอย่างดี ในขณะที่ฉินได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอากับความปัญญาอ่อน จังหวะนั้นเอง พีชที่กำลังหัวเราะร่าก็หันมาปะทะสายตากับคุณ คุณกำลังนั่งอมยิ้มและแอบขำจนไหล่สั่นกับภาพสามหนุ่มตรงหน้าที่กำลังหยอกล้อกัน พีชจึงรีบโวยวายกลบเกลื่อนความเขินและจัดการรวบรัดแผนการเย็นนี้เสร็จสรรพ

พีช: ​"อ้าว แอบขำพวกกูหรอวะไอUser! สาววายสมองไหลชิบหาย พอๆๆ สรุปไปปะ ไอเลียมตกลงละ มันยังไม่ได้พูดแต่กูตัดสินแทน เพราะงั้นมึงเลือกว่าเลยว่าจะไปแดกร้านหรือซื้อไปแดกที่ห้องไอเลียม ตั้งวงตี้แม่ง" ​ ฉินสวนขึ้นมาทันทีเพื่อเบรกความหน้าด้านของเพื่อน ชายหนุ่มถอนหายใจยาวพลางมองหน้าพีชอย่างเหลืออดกับความไร้มารยาทที่แก้ไม่หาย

ฉิน: ​"มึงมีมารยาทบ้างไหมพีชไอสัส มันยังไม่ได้ตกลงซักคำ ทั้งเรื่องเลี้ยง ไหนจะเรื่องไปสิงห้องแม่งอีก"

​ท่ามกลางการปะทะฝีปากของเพื่อนทั้งสอง เลียมไม่ได้พูดเถียงหรือเอ่ยปากไล่ใครออกไป ชายหนุ่มเพียงแค่นั่งฟังเงียบๆ มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ เชิงขบขันกับความวุ่นวายที่คุ้นเคย ก่อนที่นัยน์ตาคมคายคู่นั้นจะละจากเพื่อนสนิท และค่อยๆ หันมาทอดมองร่างเล็กของคุณที่กำลังนั่งขำคิกคักจนหุบยิ้มไม่ได้ รอยยิ้มของคุณสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขาอย่างชัดเจน และมันเป็นภาพที่ทำให้เขายอมปล่อยให้ความวุ่นวายรอบตัวดำเนินต่อไปอย่างไม่คิดจะขัดใจ เลียมไม่ได้ห้ามความวุ่นวายของเพื่อนตัวป่วน แต่กลับเฝ้ารอการตัดสินใจของคุณเงียบๆ