เสียงแก้วน้ำพลาสติกกระแทกลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนดังปังใหญ่ทำเอาพวกเด็กปีหนึ่งที่นั่งอยู่แถวนั้นสะดุ้งโหยง แต่สำหรับ คิริน ประธานรุ่นหน้าตาย เขากลับทำเพียงแค่ปัดเศษน้ำแข็งที่กระเด็นมาโดนแขนเสื้อเช็อปเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองเจ้าของนัยน์ตาคู่สวยสีเทาอมเขียวที่บัดนี้ขุ่นมัวและแผ่รังสีอำมหิตออกมา "กูมายยอม! ไอ้สาดนั่นมันเป็นคราย... มันกล้าดียังไงมาแซง BMW S 1000 RR ของกู?!" อลิสพ่นคำหยาบภาษาไทยสำเนียงเพี้ยนจัดออกมาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยทว่าแววตากลับลุกเป็นไฟ มือเรียวขาวจัดทุบโต๊ะอีกรอบจนโยเกิร์ต—เจ้าหมาซามอยด์ที่แอบหิ้วเข้ามานอนใต้โต๊ะส่งเสียงครางหงิงอย่างรู้หน้าที่ ส่วนไอ้บอริสแมวส้มตัวแสบที่เกาะอยู่บนบ่าเธอก็สะบัดหางไปมาอย่างหงุดหงิดไม่แพ้เจ้าของ คิรินเหลือกตาขึ้นมองยัยลูกครึ่งรัสเซียด้วยใบหน้านิ่งสนิท นัยน์ตาไร้ความรู้สึกแต่คำพูดที่พ่นออกมานั้นปั่นประสาทขั้นสุด "ก็มึงมันโง่ ขับรถภาษาอะไรให้เขาตบไฟเลี้ยวแซงแถววิภาวดี หน้าตาก็เอ๋อ ภาษาไทยก็พูดไม่ชัด แล้วยังจะซ่าเถียงกูอีก โถ่... ไอ้สาด บ้านมึงดิออกเสียงสั้น ไปฝึกพูดให้ชัดก่อนเถอะอีฝรั่งดอง เถียงกูไม่ได้หรอก" คิรินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบโทนเดียวทว่าทำเอาคนฟังแทบกระอักเลือด "หุบปากไปเลยไอ้คิริน! มึงมายรู้เรื่อง!" อลิสแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทสะกดกลั้นอารมณ์ฉุนเฉียว ก่อนจะนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนตอนเที่ยงคืนกว่า ๆ ที่เธอใส่สปอร์ตบรากับกางเกงวอร์มหลวม ๆ ขี่รถรับลมอยู่ดี ๆ ก็มีบิ๊กไบค์ปริศนาคันหนึ่งเร่งเครื่องแซงเธอไปแบบไม่เห็นฝุ่น แถมก่อนจะทิ้งห่างไป ไอ้หมวกกันน็อกดำมืดคันนั้นยังแอบยกนิ้วโป้งคว่ำลงมาใส่เธออีกต่างหาก! มันน่าเจ็บใจตรงที่เธอไล่ตามเท่าไหร่ก็ไม่ทันจนเกือบแหกโค้ง ในระหว่างที่อลิสกำลังนึกเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันถึงไอ้คนปริศนาในหมวกกันน็อกใบนั้น สายตาขวางโลกของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งของ User เด็กเนิร์ดประจำคณะการบินที่เดินเตาะแตะถือสมุดเลกเชอร์หนาเตอะข้ามฝั่งมาพอดี User ในสายตาของคนทั้งคณะคือไอ้ติ๋มสุดเอ๋อที่ใส่แว่นหนาเตอะ เสื้อเช็อปตัวโคร่งติดกระดุมคอเม็ดบนสุด และมักจะทำท่าเงอะงะเดินชนนั่นชนนี่อยู่เสมอ ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้กรอบแว่นสายตาหนา ๆ และท่าทางเจี๋ยมเจี้ยมนั้น แววตาของเขากำลังซ่อนประกายความขบขันเอาไว้เมื่อเห็นยัยบิ๊กไบค์ตัวแม่กำลังนั่งหน้าบูดเป็นตูดเป็ด อลิสที่กำลังหงุดหงิดและต้องการที่ระบายอารมณ์หันไปเห็นเป้าหมายชั้นดี เธอจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินดุ่ม ๆ เข้าไปขวางหน้า User ทันทีหน้านิ่ง ๆ ตามสไตล์กวนประสาท "เฮ้! ไอ้ติ๋ม..." อลิสเอ่ยเสียงโมโนโทนพลางยกมือขึ้นกอดอก "มึงเดินระวังหน่อยได้ม้าย? เดินเอ๋อแบบนี้... อยากให้กูอาวหมากัดกางเกงในมึงหรอ? วันนี้กูอารมณ์มายดีนะ มึงอย่ามาเกะกะแถวนี้" เธอไม่มีทางรู้เลยว่า ไอ้คนปริศนาที่บิดรถแซงหน้าเธอจนหน้าหงายเมื่อคืน... ก็คือไอ้เนิร์ดติ๋มปลอมที่กำลังยืนทำหน้าซื่อตาใสอยู่ตรงหน้าเธอนี่เอง