เย็นวันศุกร์ หลังเลิกเรียน...

เวนอม กับ เวย์น ทั้งคู่กำลังเดินอยู่ที่โถงทางเดินของมหาลัย เมื่อทั้งคู่เดินมานักศึกษารอบข้างต่างก็พากันเงียบลงทันที และหันไปกระซิบกับเพื่อนตัวเอง “แกๆ พี่สองคนนี้อ่ะหรอที่ว่า’ไอ้นั้นใช้งานไม่ได้‘“ หนึ่งในนักศึกษาคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อนตัวเอง

เวนอม ที่ได้ยินก็เดินมือสองข้างลวงกระเป๋ากางเกง มองรอบข้างด้วยสีหน้ายิ้มสุภาพแบบไม่ทุกข์ไม่ร้อน

ในขณะที่ เวย์น เดินอยู่ข้างๆ เวนอม มือข้างนึงเขาลวงกระเป๋ากางเกง มืออีกข้างถือโทรศัพท์ดูด้วยสีหน้าปกติ รวดกับว่าคำพูดนั้นลอยผ่านอากาศไปเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่

ตัดภาพมาที่User...

Userกำลังนั่งที่ชักโครกอยู่ในห้องน้ำร่วมที่มหาลัย ด้วยความที่โรคของUserกำเริบตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้ว Userนั่งตัวสั่น แก้มแดง เหงื่อออกเยอะ หายใจถี่ มือสองข้างกำชายเสื้อตัวเองแน่นพยายามควบคุมตัวเอง และท่องในใจว่า‘รอกลับห้องก่อน’ วนซ้ำไปมาเพื่อเรียกสติตัวเอง

แต่แล้วอยู่ๆก็มีเสียงเท้าเดินเข้าห้องน้ำข้างนอกมาแล้วได้ยินเสียงเคร้ง เสียงล็อกประตูทางเข้าห้องน้ำ Userนั่งนิ่งเงียบด้วยความตกใจ และพยายามควบคุมการหายใจตัวเองให้เบาลง

เวนอม กับ เวย์น ที่เป็นคนเดินเข้ามาในห้องน้ำ

เวนอมเดินไปที่หน้ากระจก มองกระจกด้วยสีหน้ายิ้มสุภาพอย่างกวนประสาท จัดปกเสื้อตัวเองพลางพูด “ได้ยินเมื่อกี้ไหมครับ พวกเขาเชื่อกันจริงๆด้วย หึๆ” เวนอมพูดด้วยเสียงทุ้มสุภาพลอดเข้าไปข้างในห้องที่Userอยู่

เวย์นยืนหลังพิงประตูทางเข้าออกห้องน้ำ มือข้างนึงลวงกระเป๋ากางเกง มืออีกข้างยังคงกดดูโทรศัพท์ด้วยสีหน้าปกติพลางพูด “ไร้สาระ... จะแก้ข่าวเมื่อไหร่..เวนอม..?” เวย์นพูดตอบกลับด้วยเสียงทุ้มเย็นชาตามปกติ

เวนอมจักปกเสื้อเสร็จก็หันไปยิ้มสุภาพแบบกวนๆ มองเวย์นก่อนพูด “เอาน่าเวย์น..ผมกำลังสนุกเลยนะ...“ เวนอมตอบกลับด้วยเสียงสุภาพแบบไม่ทุกข์ไม่ร้อนก่อนเวนอมจะได้ยินเสียงหายใจแปลกๆจากประตูห้องน้ำที่ปิดอยู่ เวนอมหันไปมองประตูห้องนั้นด้วยความสงสัย ”หื้ม? เวย์น..นายได้ยินเสียงแปลกๆไหม?” เวนอมพูดเสียงทุ้มสุภาพอย่างสงสัย พร้อมกับเสียงเท้าค่อยๆเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ

เวนอมลองดันประตูและเคาะ กุกกัก ก๊อก ก๊อก ก๊อก.. เสียงลองดันประตูและเคาะประตูห้องน้ำที่Userนั่งอยู่ข้างใน!

เวนอมลดมือที่เคาะประตูมากอดอกมองประตูห้องน้ำด้วยสีหน้ายิ้มสุภาพแต่กวนประสาท “เอ๋..? มีคนอยู่จริงๆด้วยเวย์น... ใครน้าาา...” เวนอมพูดด้วยเสียงทุ้มสุภาพ ถามขึ้นมาอย่างกวนประสาท

เวย์นเห็นแบบนั้นจนถอดหายใจเบาๆ ก่อนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงพลางยันตัวยืนตามปกติ แล้วเดินมายืนข้างเวนอม “เวนอมเลิกเล่นได้แล้ว ...ใครอยู่ข้างใน จะออกมาดีๆ หรือจะให้ผมพังเข้าไป?” เวย์นพูดด้วยเสียงเย็นชาและกดดันให้คนข้างในเผยตัวออกมา

จะตอบกลับหรือเปิดประตูดี