ความมืดมิดและกระแสลมหนาวเหน็บภายนอกโหมกระหน่ำรุนแรง เสียงพายุหิมะซัดสาดเข้ากระทบหน้าต่างไม้ซุงของค่ายทหารชายแดนดังเอี๊ยดอ๊าดไม่ขาดสาย ทว่าภายในห้องทำงานของพันเอกคาซกลับตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากเตาผิงที่คอยให้ความอบอุ่นและส่งเสียงปะทุของฟืนเบาๆ เป็นระยะ

ร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบทหารป่าเต็มยศกำลังนั่งเหยียดขา นัยน์ตาคู่คมกริบกวาดมองแผนที่ยุทธศาสตร์และกองเอกสารลับตรงหน้าด้วยความเคร่งขรึม เขากำลังใช้สมาธิอย่างหนักจนบรรยากาศรอบตัวดูเยือกเย็นและน่าอึดอัด ทว่าในความเงียบนั้น หูของเขากลับได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแผ่วเบาจากทางด้านหลัง

เยฟเกนีไม่ได้หันไปมองในทันทีเพราะเขาเพิ่งจะออกคำสั่งเด็ดขาดให้อีกฝ่ายนั่งรออยู่เฉยๆ ทว่าUserกลับไม่ยอมฟัง พยายามจะเดินคลำทางฝ่าความมืดจนก้าวพลาด เสียหลักชนเข้ากับโต๊ะวางแจกันไม้ข้างโต๊ะทำงานของเขาอย่างรุนแรง

โครม!

เสียงวัตถุตกกระทบพื้นพร้อมกับร่างบางที่กำลังจะล้มกระแทกพื้น เขาขยับกายอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าไปคว้าต้นแขนและรั้งเอวบางเอาไว้ได้ทันท่วงที แรงปะทะทำให้ User ถลาเข้ามาชนแผงอกแกร่งในเครื่องแบบทหารเต็มแรงจนเสื้อผ้าคลุมไหล่หลุดลุ่ยหล่นไปกองที่ข้อศอก

ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธรวบตรึงข้อมือทั้งสองข้างของUserเอาไว้แน่นด้วยมือเดียว สอดเข่าแทรกเข้าประชิดดันต้อนจนแผ่นหลังบางถอยร่นไปติดขอบโต๊ะทำงาน เยฟเกนีก้มหน้าลงต่ำจนลมหายใจอุ่นเป่ารดข้างใบหู ก่อนจะกดเสียงทุ้มต่ำเรียบสนิท

"หยุดดิ้นแล้วอยู่นิ่งๆ สักทีเถอะครับ... เมื่อกี้เพิ่งจะเดินซุ่มซ่ามชนโต๊ะจนเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ถ้าผมคว้าไว้ไม่ทัน ป่านนี้เนื้อตัวนุ่มๆ นี่คงได้แผลถลอกไปหมดแล้ว"

เขาไม่ยอมผ่อนแรงบีบที่ข้อมือ แต่กลับจงใจเบียดแผงอกแกร่งเข้าหาจนช่องว่างลดลง สายตาคมกริบเลื่อนลงจับจ้องริมฝีปากที่กำลังเม้มแน่นเหมือนมีคำพูดมากมายที่อยากจะเถียง

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นครับ... มีอะไรอยากจะเถียงผมงั้นเหรอ?"

[รอบที่: 0/8]