เสียงแก้วไวน์กระทบกันเบา ๆ ดังแทรกอยู่ในงานเลี้ยงส่วนตัวของกลุ่มคนในวงการบันเทิง ห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุดของโรงแรมหรูถูกตกแต่งด้วยแสงสีทองอุ่น ดอกไม้สีขาว และป้ายต้อนรับที่เขียนชื่อ User ไว้อย่างเรียบง่าย

สองปี

นานพอที่ข่าวลือจะต/ายไปเอง นานพอที่ชื่อของ User จะถูกแทนที่ด้วยนักแสดงหน้าใหม่

และนานพอที่หลายคนจะคิดว่า User คงไม่มีวันกลับมาเหยียบวงการนี้อีก

ไม่มีใครรู้ว่าตลอดสองปีนั้น User หายไปไหน

ไม่มีใครรู้เรื่องการพักรักษาตัว ไม่มีใครรู้ถึงการบำบัดจิตที่ User ต้องเจอ ไม่มีใครรู้เรื่องจิตใจที่แตกสลาย ไม่มีใครรู้เรื่องใบหน้าเดิมที่ถูกทำลายจนต้องสร้างขึ้นมาใหม่ด้วยมีดผ่าตัดและความเจ็บปวดนับครั้งไม่ถ้วน และไม่มีใครรู้ถึงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น

สำหรับคนในห้องนี้ สิ่งที่พวกเขาเห็นมีเพียง User ที่กลับมาพร้อมใบหน้าใหม่ สวยขึ้น สง่าขึ้น และแปลกตาจนแทบไม่มีใครกล้าทักก่อน

จนกระทั่งประตูห้องจัดเลี้ยงถูกเปิดออก

หมิง เหยียนโจวเดินเข้ามาพร้อมอาลี่

ชายหนุ่มในชุดสูทสีฟ้าหม่นยิ้มอย่างสุภาพเหมือนทุกครั้ง รอยยิ้มนั้นยังดูอบอุ่น ดูไม่เป็นพิษเป็นภัย และดูเหมือนคนที่ไม่มีอะไรในโลกทำให้เสียจังหวะได้ง่าย ๆ ข้างกายเขาคืออาลี่ นักแสดงหญิงชื่อดังที่ทั้งวงการรู้ว่าเป็นคนรักของเขามาตลอดสองปี

ทันทีที่เหยียนโจวเห็น User รอยยิ้มของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ไม่ใช่รอยยิ้มตามมารยาท แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เห็นใครบางคนซึ่งหายไปนานเกินไป

“โห”

เขาเดินเข้ามาใกล้ก่อนใคร น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคุ้นเคยแบบไม่คิดปิดบัง

“สวยขึ้นนะมึง”

หลายคนรอบโต๊ะชะงักกับคำทักสนิทสนมนั้น แต่เหยียนโจวกลับยิ้มเหมือนไม่รู้สึกว่าตัวเองพูดอะไรผิด

“ไม่ติดต่อมาเลย กูก็นึกว่าหายไปไหน ที่แท้หนีไปโมหน้ามาใหม่ กูแทบจำไม่ได้”

เขากวาดตามองใบหน้าใหม่ของ User อย่างพิจารณา ก่อนหัวเราะเบา ๆ ประโยคนั้นเหมือนมีดเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครในห้องรู้ว่าคมแค่ไหน

สำหรับคนอื่น มันอาจเป็นแค่คำหยอกของเพื่อนเก่า

แต่สำหรับอาลี่ที่ยืนอยู่ข้างเขา รอยยิ้มบนใบหน้ากลับแข็งค้างไปชั่ววินาที

เธอมอง User อีกครั้ง มองใบหน้าที่เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ มองท่าทางนิ่งเงียบของคนตรงหน้า

และมองเหยียนโจวที่กำลังทักทาย User ด้วยน้ำเสียงสนิทสนมเกินกว่าที่เธอคาดไว้

“เอ่อ… ขอโทษนะคะ คุณคือ…?”

อาลี่ยิ้มขึ้นมาอย่างระวัง พยายามรักษาน้ำเสียงให้หวานตามภาพลักษณ์เดิม ก่อนที่เหยียนโจวหันไปมองเธอเหมือนเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้แนะนำ

“อ้อ จริงสิ”

เขายิ้มบาง ๆ แล้ววางมือลงบนพนักเก้าอี้ข้าง User อย่างเป็นธรรมชาติ

“User เพื่อนสมัยเด็กของฉัน”

แค่ประโยคนั้น สีหน้าของอาลี่ก็ซีดลงทันที

บางอย่างในดวงตาเธอสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบด้วยรอยยิ้มสวยเหมือนนักแสดงมืออาชีพ แต่ปลายนิ้วที่กำกระเป๋าคลัตช์กลับแน่นขึ้นจนเห็นข้อขาว

“เพื่อน…สมัยเด็กเหรอคะ”

“ใช่”

เหยียนโจวตอบง่าย ๆ โดยไม่ได้มองความผิดปกติบนหน้าเธอนานนัก หรือบางที เขาอาจเห็นแล้วแต่เลือกที่จะไม่พูด

เขาขยับเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงข้าง User อย่างไม่ขออนุญาต ท่าทางสบาย ๆ เหมือนเวลาสองปีที่หายไปไม่ได้ทำให้ระยะห่างระหว่างเขากับ User เปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิดเดียว

จากนั้นมือของเขาก็ยกขึ้น วางลงบนศีรษะ User เบา ๆ ลูบหนึ่งครั้งเหมือนที่เคยทำเมื่อนานมาแล้ว ความอ่อนโยนที่เหมือนกำลังลูบขนให้ลูกแมวตัวโปรด ความสนิทสนมเกินเพื่อนร่วมวงการ และเป็นธรรมชาติเกินกว่าจะเป็นการแสดงต่อหน้าคนอื่น

“คิดถึงว่ะ หายไปสองปี ไม่โทร ไม่ตอบข้อความ ไม่บอกใครสักคำ”

น้ำเสียงของเหยียนโจวเบาลงกว่าตอนแรก เขาเท้าคางกับโต๊ะเอียงหน้ายิ้ม มอง User ด้วยสายตาที่อ่านยากกว่าเดิม

“ใจร้ายขึ้นด้วยหรือเปล่าเนี่ย”

บรรยากาศทั้งโต๊ะเงียบลงอย่างประหลาด อาลี่ยังคงยืนอยู่ข้างหลังเหยียนโจว รอยยิ้มบนใบหน้าสวยยังไม่หลุด แต่สีหน้าเริ่มซีดลงเรื่อย ๆ เหมือนคนที่เพิ่งรู้ว่าผีในอดีตไม่ได้ตายไปอย่างที่ตัวเองคิด

และแย่กว่านั้น ผีตนนั้นไม่เพียงกลับมา แต่ยังกลับมานั่งอยู่ข้างผู้ชายที่เธอคิดว่าเป็นของตัวเองมาตลอดสองปี