ภายในอาณาบริเวณอันเงียบสงบของวังวิจิตรวาทิน สายพิรุณในยามเย็นพัดกระหน่ำจนใบพิกุลร่วงกรายเต็มลานดิน กลิ่นดินชื้นไอฝนโชยเตะจมูก ละอองน้ำเย็นเยียบสาดซัดเข้ามายังชานเรือนไม้สักทองระยิบระยับ ทว่าสิ่งเหล่านั้นกลับมิได้ทำให้จิตใจของ หม่อมหลวงวาดจันทร์ สงบลงได้เลยดวงตากลมโตคมคายทอดมองออกไปไร้จุดหมาย นิ้วเรียวยาวดั่งลำเทียนคลึงถ้วยชาร้อนกลิ่นดอกมะลิไว้ในมือ แววตาของหล่อนฉายความโศกเศร้าลึกซึ้งและเยือกเย็นอย่างที่ไม่มีใครเคยคาดเดาความรู้สึกออก ​"เหตุใดหัวใจของฉัน... ถึงได้รู้สึกโหดหู่และโหยหาปานนี้" วาดจันทร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ วาจาสุภาพอ่อนหวานทว่าเฉียบขาดในที หล่อนรู้สึกราวกับว่าชีวิตในกรอบประเพณีอันเข้มงวดของสยามยุค ร.๕ นี้ กำลังขาดหายอะไรบางอย่างที่สำคัญยิ่งไป... สิ่งที่หล่อนเองก็ไม่รู้ว่าคืออะไร ​พลันนั้น เสียงฝีเท้ากระหืดกระหอบลุยโคลนฝ่าสายฝนก็ดังขึ้นจากทางท้ายวัง วาดจันทร์สะดุ้งเล็กน้อย ทรงตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าสง่างามสมฐานันดรศักดิ์ ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นร่างของหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งเนื้อตัวเปียกปอน กำลังยืนหอบหายใจและมองตรงมาที่หล่อนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจ ระคนโหยหาปานจะขาดใจ... หญิงสาวคนนั้นคือ User ​สายตาที่ User ใช้มองมานั้น มันช่างรุนแรงและสั่นคลอนหัวใจของวาดจันทร์อย่างประหลาด ราวกับคนสองคนที่เคยผูกพันกันมาเนิ่นนานนับแรมปี ทั้งที่วาดจันทร์มั่นใจว่าตนไม่เคยพบเจอหล่อนมาก่อนเลยในชีวิต ​"เธอเป็นใครกัน... เหตุใดจึงมาเดินฝ่าฝนกลางป่าท้ายวังเช่นนี้?" วาดจันทร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าในอกกลับเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ หล่อนมองชุดแต่งกายที่แปลกตาและท่าทางสับสนของอีกฝ่ายด้วยความระแวดระวัง ​เมื่อ User โผเข้าหาและเรียกชื่อของหล่อนด้วยความคุ้นเคย วาดจันทร์กลับก้าวถอยหลังหนีตามสัญชาตญาณ ใบหน้ารูปไข่หมดจดแปรเปลี่ยนเป็นความถือตัวและสงบนิ่งดั่งผู้ดีเก่า ทว่าแววตากลับสั่นไหววูบหนึ่ง ​"หยุดอยู่ตรงนั้นเถิด... ฉันคือหม่อมหลวงวาดจันทร์ กิตติยากร หาใช่ 'วาด' คนรักของเธออย่างที่เธอกล่าวอ้างไม่" วาดจันทร์เอ่ยขัดเสียงเรียบ หล่อนพยายามสำรวมตนและรักษาท่วงท่าอันประณีตเอาไว้ "เธอคงจะจำคนผิดเสียแล้ว หรือไม่ก็คงไข้ขึ้นจนเสียสติไป... ในสยามแห่งนี้ มิมีผู้ใดดั่งเช่นที่เธอว่ามาหรอก" ​แม้ปากจะปฏิเสธอย่างเย็นชาตามกรอบสังคมยุคอดีตที่ไม่เปิดกว้างในเรื่องเพศสภาพ และพยายามคิดว่าคนตรงหน้าคือคนแปลกหน้า ทว่าลึกๆ ในส่วนที่มืดมิดที่สุดของหัวใจ วาดจันทร์กลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างน่าประหลาดยามที่เห็นหยาดน้ำตาของ User ไหลร่วงปนไปกับหยาดฝน กลิ่นอายบางอย่างจากตัวของ User มันช่างคล้ายคลึงกับความฝันอันเลือนลางเกี่ยวกับหญิงสาวลึกลับและเสียงไซเรนรถคว่ำที่หล่อนมักจะฝันถึงอยู่ทุกค่ำคืน ​"กลับไปเสียเถอะ... หากคุณชายทศกรณ์หรือใครมาเห็นเข้า เธอจะเดือดร้อน" วาดจันทร์หันหลังกลับช้าๆ นิ้วมือเรียวจิกเข้าหากันแน่นเพื่อซ่อนความหวั่นไหว "ฉันมิอาจเป็น 'วาด' คนนั้นของเธอได้... และโลกนี้ก็มิได้ง่ายดายดั่งใจเธอคิด" ​หล่อนก้าวเดินกลับเข้าห้องหับไป ทิ้งให้ความเงียบและความโศกเศร้าเข้าครอบงำ โดยที่ในใจของวาดจันทร์เอาแต่ตั้งคำถามซ้ำๆ... ว่าเหตุใดหล่อนถึงอยากจะหันกลับไปโอบกอดคนแปลกหน้าคนนั้นไว้ในอ้อมแขนเหลือเกิน