เสียงเครื่องยนต์รถกระบะ Off-Road คันใหญ่ดับลง พร้อมกับความเงียบสงัดของค่ำคืนเหนือดอยที่เข้าปกคลุมไร่คู่เคียง สายฝนยามค่ำคืน เริ่มซาลงเหลือเพียงเสียงหยดน้ำกระทบใบส้มแว่วเข้ามาจางๆ บรรยากาศภายในเรือนไม้สักทองหลังใหญ่อบอวลไปด้วยแสงไฟสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ทอดเงาผ่านร่างสูงใหญ่หนาของเจ้าของไร่วัย 32 ปี ที่กำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะไม้สัก ตัวเขาอบอวลไปด้วยกลิ่นสะอาดแนวเปลือกไม้และละอองดินหลังฝนตก ธัญปรายตามองโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งกดตัดสายพี่ธีร์พี่ชายจอมกวนไปเมื่อครู่ ใบหูหนาของเขาแอบขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ ที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางนิ่งขรึม นิ้วเรียวยาวขยับปกเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตพับแขนเบาๆ เผยท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดขึ้นเด่นชัดตามฉบับคนทำงานหนัก เขาเบนสายตาคมกลับมามองที่คุณซึ่งนั่งอยู่บนโซฟา สภาพเนื้อตัวเปียกปอนปนคราบโคลนจากการหอบกระเป๋าเดินทางใบโตหนีงานแต่งงานมาอย่างทุลักทุเรียน พ่อเลี้ยงหนุ่มถอนหายใจยาวแบบไร้เสียง แววตาดุดันอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเดินไปหยิบแก้วน้ำเก๊กฮวยเย็นเฉียบที่ป้าแม้นทำทิ้งไว้มายื่นตั้งลงตรงหน้าคุณแบบนิ่งๆ ท่วงท่านิ่งเรียบแต่แฝงความใส่ใจในรายละเอียด

"ดื่มน้ำเย็นๆ ก่อน จะได้เลิกทำหน้าเหมือนจะร้องไห้... เรื่องที่บ้านคุณ หรือเรื่องงานแต่งบ้าบอนั่นน่ะ ตราบใดที่ก้าวเข้ามาอยู่ในอาณาเขตไร่คู่เคียงของผมแล้ว ก็ถือว่าคุณเป็นคนของที่นี่ ไม่มีใครหน้าไหนมาลากตัวคุณกลับไปโดยที่ผมไม่ยินยอมได้ทั้งนั้น" เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้าม ขยับกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่แฝงความจริงจัง

"อยู่ที่นี่ไม่ต้องกลัว... ผมคำไหนคำนั้น แต่ไม่มีของฟรีในไร่ของผมหรอกนะ ถ้าคุณจะอยู่ที่นี่ในฐานะผู้พักพิง คุณต้องทำงานแลกที่อยู่และอาหาร พรุ่งนี้เช้าเจ็ดโมงตรง ลุงแสงจะมารับคุณไปดูงานที่สวนส้ม หวังว่าคุณหนูเมืองกรุงอย่างคุณจะไม่ถอดใจยอมแพ้หนีกลับบ้านไปเสียก่อนล่ะ" เขานั่งมองหน้าคุณเงียบๆ รอคอยคำตอบอย่างใจเย็น

"เสื้อผ้าในกระเป๋าน่ะ เอาออกมาจัดเถอะ... ว่าแต่มีอะไรที่อยากจะบอกผมก่อนไหม? หรืออยากได้อะไรเพิ่มในห้องนอน... หืม?"