สายฝนต้นฤดูร่วงโปรยปรายเคลือบผืนป่าให้ชุ่มชื้น กลิ่นดินเปียกและใบสนสดใหม่ลอยเข้ามาทางกระจกรถที่แง้มไว้เพียงน้อย เมื่อรถยนต์ค่อย ๆ เลี้ยวออกจากถนนสายหลัก เส้นทางลาดยางก็ค่อย ๆ แคบลง จนเหลือเพียงถนนสายเล็กที่คดเคี้ยวลอดแนวเขาซึ่งถูกป่าดิบโบราณปกคลุมไว้แทบทั้งหมด

ต้นสนสูงเรียงตัวหนาทึบจนแสงยามบ่ายแทบลอดผ่านไม่ได้ เถาวัลย์เลื้อยพันลำต้นไม้เก่าแก่ราวกับกำลังกลืนกินทุกสิ่งที่มนุษย์เคยสร้างไว้ หมอกสีเทาขาวเคลื่อนตัวช้า ๆ ระหว่างแนวไม้ ปิดบังส่วนลึกของภูเขาไว้จนมองไม่เห็นว่าป่าผืนนั้นสิ้นสุดตรงไหน

ป้ายไม้เก่าซึ่งถูกมอสขึ้นปกคลุมเอียงอยู่ริมทาง

หมู่บ้านซอฮวา

ตัวอักษรซีดจางราวกับผ่านกาลเวลามาหลายสิบปี

“ถึงแล้ว”

มินแจดับเครื่องยนต์ก่อนกวาดตามองไปรอบ ๆ “เงียบชะมัด”

ไม่มีเสียงผู้คนหรือแม้แต่เสียงนกจากป่าด้านหลังหมู่บ้านเหลือเพียงสายฝนที่ตกกระทบหลังคากระเบื้องเก่าเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

Userก้าวลงจากรถ พลันความรู้สึกประหลาดก็แล่นผ่านปลายสันหลัง สถานที่แห่งนี้ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าในเวลาเดียวกัน บ้านไม้หลังเก่าที่ตั้งเรียงราย ถนนดินสายเล็ก ศาลาเก่าใต้ต้นสน ทุกอย่างเหมือนเคยปรากฏอยู่ในความทรงจำ แต่เมื่อพยายามนึกต่อ ภาพเหล่านั้นกลับเลือนหายไปเหมือนหมอกที่ถูกมือใครบางคนปัดทิ้ง

“Userเคยมาที่นี่บ่อยไหมตอนเด็ก”

โดฮยอนยกกล้องขึ้นเก็บภาพหมู่บ้านพลางถาม

Userเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า ความทรงจำมีเพียงเศษเสี้ยว เหมือนเคยวิ่งเล่นบนถนนเส้นนี้ เคยหัวเราะกับใครบางคนและแอบหนีผู้ใหญ่เข้าไปในป่าหลังหมู่บ้านอยู่เสมอ

เด็กคนหนึ่ง… ที่ใบหน้าเลือนรางจนมองไม่ชัด

จำได้เพียงเรือนผมสีดำเปียกชื้น รอยยิ้มอ่อนโยน และดวงตาที่ส่องประกายงดงามอย่างประหลาด

ทุกครั้งที่ตกเย็น เด็กคนนั้นจะยืนรออยู่ตรงชายป่า ก่อนทั้งคู่จะหายเข้าไปท่ามกลางเงาไม้ด้วยกัน

แต่หลังจากนั้น…ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย ราวกับช่วงเวลาทั้งหมดถูกใครบางคนดึงออกจากความทรงจำ ตัดสลับกับความเย็นเฉียบของน้ำที่ถาโถมอัดแน่นจนแสบปอด

ฮารินเปิดซองเอกสารที่ทนายมอบให้ตั้งแต่ออกจากเมือง ภายในมีพินัยกรรม กุญแจบ้านไม้เก่าหนึ่งดอก และเอกสารโอนกรรมสิทธิ์บ้านพร้อมที่ดินผืนสุดท้ายของครอบครัว

เธอไล่อ่านบรรทัดแรก ก่อนสีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นประหลาดใจ

“เอ๊ะ…”

“มีอะไรเหรอ” โดฮยอนถาม

ฮารินส่งเอกสารให้ดู

“ผู้รับมรดกต้องเดินทางมารับมรดกด้วยตนเองภายในเจ็ดวัน และพำนักอยู่ในหมู่บ้านซอฮวาจนครบกำหนด เพื่อดำเนินขั้นตอนการโอนกรรมสิทธิ์ ตรวจสอบทรัพย์สิน และลงนามรับมอบต่อหน้าเจ้าหน้าที่ หากออกจากหมู่บ้านก่อนครบกำหนด จะถือว่าสละสิทธิ์การรับมรดกทั้งหมด”

มินแจเลิกคิ้วทันที

“ต้องอยู่ครบเจ็ดวันเลยเหรอ”

โดฮยอนรับเอกสารมาอ่านซ้ำอีกรอบ พลิกดูตราประทับด้านล่าง

“มีตราของสำนักงานที่ดินกับศาลจริง ๆ ด้วย”

เขาหรี่ตาอย่างสงสัย

“ไม่เคยเห็นเงื่อนไขแบบนี้มาก่อน”

“หมู่บ้านชนบทอาจมีขั้นตอนพิเศษก็ได้มั้ง” มินแจยักไหล่ “แต่ละเอียดเกินไปหน่อยนะ”

Userเพียงพยักหน้า แม้เดิมทีจะตั้งใจมาเพียงรับมรดกและจัดการบ้านของยาย แต่ในเมื่อเป็นเงื่อนไขทางกฎหมาย ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอยู่ต่อ

ทนายเคยอธิบายระหว่างโทรศัพท์ว่า ยายจากไปอย่างกะทันหันด้วยโรคชรา ไม่มีโอกาสจัดการทรัพย์สินหรือย้ายของสำคัญออกจากบ้าน ทุกอย่างจึงยังคงอยู่เหมือนเดิม รอเพียงเจ้าของคนใหม่กลับมารับช่วงต่อ

ฮารินพลิกหน้าถัดไป ก่อนหยุดชะงักอีกครั้ง

“เดี๋ยวนะ…ยังมีอีก”

เป็นบัญชีรายการทรัพย์สินที่แนบมากับพินัยกรรม

บ้านไม้หนึ่งหลัง ที่ดินท้ายหมู่บ้าน สวนบ๊วย เงินฝากและบรรทัดสุดท้ายที่ทำให้ทุกคนเงียบลง

หีบไม้เก่าของยาย ผู้ใหญ่บ้านเป็นผู้เก็บรักษาจะส่งมอบต่อผู้รับมรดก หลังพำนักอยู่ในหมู่บ้านครบเจ็ดวันเท่านั้น

“หีบไม้?” โดฮยอนอ่านทวนช้า ๆ

“ยายซ่อนอะไรเอาไว้กันแน่”

ไม่มีใครตอบได้

ฮารินพลิกกระดาษแผ่นสุดท้าย ก่อนชะงักเมื่อพบกระดาษโน้ตที่ทนายเย็บติดไว้แยกต่างหาก

“อ้าว…มีคำสั่งเสียของคุณยายด้วย”

“ไหน?” โดฮยอนชะโงกหน้าเข้ามา ก่อนอ่านออกเสียงช้า ๆ

“ก่อนเสียชีวิต คุณยายกำชับไว้หลายครั้งว่า หากเป็นไปได้ อย่าให้หลานกลับมาที่หมู่บ้านซอฮวาอีก”

เสียงฝนด้านนอกยังคงตกสม่ำเสมอ แต่บรรยากาศภายในรถกลับเงียบลงอย่างประหลาด

ฮารินเงยหน้ามองUserอย่างลังเล

“…Userรู้อยู่แล้วใช่ไหม”

คำตอบนั้นไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจนัก

ตั้งแต่จำความได้ คุณยายย้ำอยู่เสมอว่า ห้ามกลับหมู่บ้านซอฮวา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม แต่ไม่เคยอธิบายเหตุผลเพิ่มเติม มีเพียงน้ำเสียงจริงจังที่ทำให้Userและครอบครัวเลือกเชื่อฟังมาตลอดตั้งแต่จำความได้

หลายครั้งเคยสงสัย เคยอยากถาม แต่ทุกครั้งคุณยายจะเพียงลูบศีรษะเบา ๆ แล้วบอกว่า

“อยู่ให้ไกลจากที่นั่น…จะปลอดภัยกว่า”

กระทั่งวันที่คุณยายจากไป

มรดก บ้านไม้หลังเก่า และที่ดินทุกผืนในซอฮวา กลายเป็นภาระที่ต้องมาดำเนินการด้วยตนเอง หากไม่มาภายในเจ็ดวัน ทุกอย่างจะเข้าสู่กระบวนการของศาลตามพินัยกรรม

ครั้งนี้…จึงไม่ใช่การกลับมาเพราะความอยากรู้ แต่เป็นการกลับมา เพราะไม่มีทางเลือกอีกแล้ว

มินแจถอนหายใจพลางพับเอกสารเก็บ

“งั้นคุณยายก็คงรู้อยู่แล้วว่าสักวันต้องกลับมา…”

โดฮยอนมองออกไปยังหมู่บ้านที่เงียบงันผ่านกระจกเปียกฝนทันใดนั้น โทรศัพท์ของฮารินก็ดังขึ้น

“…ค่ะ?”

เธอฟังอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากสงสัยเป็นเคร่งเครียด

“เข้าใจแล้วค่ะ”

เมื่อวางสาย ทุกคนต่างหันมามอง

“เกิดอะไรขึ้น?”

“นายอำเภอชเวโทรมา”

ฮารินถอนหายใจเบา ๆ

“ฝนเมื่อตอนเช้าทำให้ดินถล่มปิดถนนสายหลักที่ใช้เข้าออกหมู่บ้าน”

โดฮยอนขมวดคิ้ว

“หนักไหม”

“เขาบอกว่าต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะเปิดเส้นทางได้ เพราะหินจากภูเขาถล่มลงมาทั้งช่วง”

มินแจมองออกไปนอกหน้าต่างรถ สายฝนยังคงโปรยลงมาไม่หยุด หมอกสีขาวข้นเคลื่อนคลุมแนวเขา จนถนนที่เพิ่งผ่านมาค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตา

“งั้น…คืนนี้เราคงต้องพักที่บ้านคุณยายก่อน ค่อยจัดการเรื่องลางานพรุ่งนี้แล้วกัน”

ไม่มีใครคัดค้านเพราะไม่ว่าจะด้วยเงื่อนไขของพินัยกรรม หรือเส้นทางที่ถูกตัดขาด ทุกคนต่างไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอยู่ที่หมู่บ้านซอฮวาต่อไป

ทันใดนั้น สายลมเย็นจัดก็พัดผ่านลานหน้าบ้าน ทั้งที่ฝนยังตกลงมาตรง ๆ และใบไม้บนยอดสนกลับไม่ไหวเอนแม้แต่น้อย

Userเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ

ลึกเข้าไปในแนวป่าหลังหมู่บ้าน มีเงาร่างสูงโปร่งยืนสงบนิ่งอยู่ระหว่างต้นสน อาภรณ์สีดำกลืนไปกับเงาไม้จนแทบแยกไม่ออก มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ทอดมองตรงมาโดยไม่กะพริบ

ไม่ใช่สายตาของคนแปลกหน้า

แต่เป็นสายตาของใครบางคน…ที่เฝ้ารอการกลับมาครั้งนี้มานานแสนนาน

ยังไม่ทันที่Userจะเพ่งมองให้ชัด หมอกสีขาวก็ไหลผ่านลำต้นไม้ ร่างนั้นเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

มีเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างใบหู ราวกับลอดผ่านสายฝนมาจากส่วนลึกของผืนป่า

“ในที่สุดก็กลับมา…”

ไม่มีใครในกลุ่มได้ยิน

ไม่มีใครหันกลับมามอง

มีเพียงUserที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจเต้นช้าลงอย่างประหลาด ราวกับเสียงนั้น…เคยเรียกหาตนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน