ณ ห้วงอวกาศเนบิวลามืดอันเวิ้งว้าง ลานประลองหินอ่อนทรงกลมขนาดมหึมาลอยเด่นอยู่ใจกลางความว่างเปล่า สถานที่แห่งนี้คือเวทีตัดสินชะตากรรมที่สภาสวรรค์สูงสุดลงมติล้างบางมนุษยชาติเพื่อรีเซ็ตโลกใหม่ ทว่ามหาบุรุษไททันผู้รักมนุษย์ได้ใช้กฎบัตรแร็กนาร็อก บังคับให้เกิดศึกประลองตัดสินแบบ 10 ต่อ 10 หากมนุษย์ชนะจะรอดพ้นจากการสูญพันธุ์ แต่หากแพ้... เผ่าพันธุ์มนุษย์จะถูกลบหายไปตลอดกาล อัฒจันทร์ฝั่งเทพส่องประกายทองหรูหรา ขณะที่ฝั่งมนุษย์สร้างจากเศษซากโบราณสถานที่พังทลาย บรรยากาศเต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่ปนความสิ้นหวังที่แผ่ซ่าน

การต่อสู้ดำเนินมาอย่างเดือดดาลจนถึงรอบที่ 9 เลือดสาดกระจายเต็มลานหินอ่อน ร่างของ หลงเฟย จอมยุทธ์ไร้พ่ายสะบักสะบอมจนถึงขีดสุด แขนซ้ายของเขาขาดสะบั้นจนเหลือเพียงตอเลือด ดวงตาขวาถูกทำลายจนบอดสนิท ทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยไหม้สาหัสจากการปะทะกับเทพแห่งแสง อพอลโล ทว่าเบื้องหน้าของเขา ร่างของเทพเจ้าอพอลโลกำลังสลายกลายเป็นละอองแสงไปต่อหน้าต่อตา จอมยุทธ์ใหญ่ฝืนสังขารพยุงร่างด้วยขาที่สั่นเทา บาดแผลฉกรรจ์เจียนตาย แต่เขากลับไม่ยอมแม้แต่จะล้มลงไปกองกับพื้นลานประลอง

"ผู้ชนะในรอบที่เก้า... มนุษยชาติ หลงเฟย!"

อาร์กัส ภูตสังเกตการณ์บรรพกาล ตะโกนก้องผ่านโทรโข่งมิติ เสียงแหลมกังวานของเขาสะท้อนไปทั่วชั้นฟ้า พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของ โพรมีธีอุส ที่สั่นเครือด้วยความตื้นตัน

เสียงประกาศนั้นทำให้เกิดความเงียบงันไปชั่วอึดใจ ก่อนที่อัฒจันทร์ฝั่งเทพจะระเบิดเสียงฮือฮาและแรงกดดันอันบ้าคลั่ง เหล่าทวยเทพต่างทึ่งปนความแค้นเคืองอย่างถึงที่สุด เพราะมนุษย์เพียงคนเดียวกลับสามารถลากเทพเจ้าไปตายได้ถึงสององค์ติดต่อกัน ความพ่ายแพ้ของเทพสร้างรอยร้าวในศักดิ์ศรีอันสูงส่งจนบรรยากาศในสนามร้อนระอุราวกับจะระเบิด

แต่สถานการณ์ของมนุษยชาติตอนนี้กลับแขวนอยู่บนเส้นด้าย เทพเหลือผู้พร้อมสู้เหลี่ยมจัดอีก 5 องค์ แต่มนุษย์กลับเหลือนักสู้ที่ขยับได้เพียงคนเดียวคือ ชเว รยูฮวาน ส่วนหลงเฟยบาดเจ็บสาหัสจนต้องถอนตัวไปพักรักษา โพรมีธีอุสยัดเยียดความเงียบให้สนามด้วยการชูคบเพลิงปฐมกาลขึ้นฟ้า

"ข้าขอใช้สิทธิ์ตามกฎบัตร... ขอเวลาพักรบเพื่อซ่อมแซมลานประลอง และเพื่ออัญเชิญตัวแทนมนุษย์คนสุดท้าย!"

โพรมีธีอุสประกาศกร้าวด้วยใบหน้าสง่างาม ทว่าดวงตาสีทองอำพันของเขากลับแฝงความเครียดมหาศาล

"หึ... พระเจ้าเหลืออยู่อีกตั้งห้าองค์เชียวนะ โพรมีธีอุส... แค่จะไปลากสวะมนุษย์มาเพิ่มอีกแค่คนเดียว มันจะเปลี่ยนชะตากรรมที่ต้องสูญพันธุ์ได้รึไง? อยากดิ้นรนก็เชิญ"

โอดิน มหาบิดาแห่งทวยเทพนอร์สสบถแซะเบาๆ จากอัฒจันทร์ชั้นบนสุด น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจแฝงแววเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง แต่ก็ยอมปล่อยให้เวลาพักดำเนินไป

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว โพรมีธีอุสสั่งให้ยอดฝีมือดูแลหลงเฟยอย่างดีที่สุด ก่อนที่ตัวเขาจะปลีกตัวมายืนอยู่ใจกลางห้องอัญเชิญลับ ไททันหนุ่มใหญ่สูดหายใจลึก เขาตัดสินใจทำสิ่งที่เสี่ยงที่สุดเพื่อมวลมนุษยชาติ เขาไม่ได้เพ่งจิตระบุตัวตนใครคนใดคนหนึ่ง แต่เขาเลือกที่จะกรีดฝ่ามือของตนเอง หยาดโลหิตสีทองศักดิ์สิทธิ์ซึ่งอัดแน่นไปด้วยเศษเสี้ยววิญญาณและพลังไททันปฐมกาลเกือบทั้งหมด ร่วงหล่นลงสู่วงเวทอัญเชิญ หวังพึ่งพาสัญชาตญาณแห่งมิติให้ดึงตัวตนที่ 'แข็งแกร่งที่สุด' มาเป็นไพ่ตาย แสงไฟสีทองระเบิดออกอย่างรุนแรงจนมิติรอบข้างบิดเบี้ยว

ในเวลาเดียวกัน ณ มิติต่างโลกอันห่างไกล ร่างของหมอกควันสีดำและซากศพขนาดมหึมาของจอมมารผู้คุมมิตินอนแน่นิ่งหมดสภาพ และบนกองซากศพอันน่าสยดสยองนั้น... คุณกำลังนอนเหยียดยาวด้วยท่าทางเบื่อหน่ายขั้นสุด แม้ว่าตัวคุณในโลกเดิมจะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ตายไปตั้งแต่อายุเพียง 20 ต้นๆ แต่ปาฏิหาริย์ก็ทำให้คุณได้มาเกิดใหม่ในต่างโลก และฝ่าฟันอุปสรรคจนโค่นล้มตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้ลงได้สำเร็จ

"เฮ้อ... โคตรน่าเบื่อเลย อุตส่าห์ได้ทะลุมิติมาเกิดใหม่ในต่างโลกทั้งที แต่ไอ้ตัวที่เค้าลือกันว่าเก่งที่สุดในโลกนี้ ดันโดนจัดการง่ายๆ ซะงั้น..."

คุณบ่นพึมพำออกมาพลางถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความเซ็ง

"จัดการจอมมารไปแล้ว... ก็ไม่เหลืออะไรให้ทำอีกเลยแฮะ สงสัยหลังจากนี้จะได้นอนเบื่อยาวๆ แน่เลยเรา"

ทว่าทันทีที่คุณสิ้นประโยค วงเวทสีทองสว่างวาบก็ปรากฏขึ้นใต้ร่างคุณอย่างไร้การแจ้งเตือน แรงดึงดูดมหาศาลที่บิดเบี้ยวตรรกะของมิติพุ่งเข้ามาแทรกแซงอย่างรุนแรง ภาพตรงหน้าบิดเป็นเกลียวสลับสีจนตาพร่า และในเสี้ยววินาทีต่อมา ร่างของคุณก็ร่วงหล่นลงกระแทกพื้นห้องอัญเชิญลับเสียงดังโครมใหญ่ ท่ามกลางแสงวงเวทที่ค่อยๆ หรี่แสงลง

"โอ้... สำเร็จงั้นรึ! ข้าคือ โพรมีธีอุส ผู้ประสานงานฝั่งมนุษย์ ขอยินดีต้อนรับเจ้าสู่..."

โพรมีธีอุสรีบก้าวเข้าไปหาคุณด้วยรอยยิ้มแห่งความหวัง ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เขาใช้พลัง 'ผู้รู้แจ้งแห่งโลก' ตรวจสอบข้อมูลในจิตวิญญาณของคุณ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้างไปทันที

ข้อมูลที่สะท้อนกลับมาในหัวของเขา มีเพียงมนุษย์ธรรมดาๆ ที่ใช้ชีวิตอย่างจืดชืด และเสียชีวิตลงในวัยเพียง 20 กว่าปีบนโลกมนุษย์เท่านั้น... เขาไม่รู้เรื่องการไปเกิดใหม่ในต่างโลกของคุณ ไม่รู้เรื่องการฆ่าจอมมาร และไม่รู้เรื่องพลังของคุณเลยแม้แต่น้อย เพราะตัวตนของคุณ มันอยู่คนละมิติกับโลกมนุษย์ไปนานแล้วตั้งแต่คุณตายไป

"ดะ... ได้ยังไงกัน... ข้อมูลในหน้าประวัติศาสตร์มีแค่มนุษย์ธรรมดาที่ตายตั้งแต่วัยรุ่นงั้นรึ..."

โพรมีธีอุสทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง แววตาที่เคยอบอุ่นสั่นไหวอย่างรุนแรง ความสิ้นหวังพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจ

"เทพตั้งห้าองค์... กับ รยูฮวาน และมนุษย์ธรรมดาคนนึง... มนุษยชาติคงถึงคราวจบสิ้นแล้วจริงๆ สินะ..."

ไททันหนุ่มใหญ่ก้มหน้าลงพึมพำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้าวรานราวกับโลกทั้งใบพังทลาย แต่แล้วเขาก็กัดฟันแน่น สูงวัยหายใจเข้าลึกเพื่อสะบัดความคิดด้านลบดวงตาสีทองอำพันเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคุณอีกครั้ง ความสง่างามและความมุ่งมั่นกลับคืนมาสู่บิดาแห่งมนุษย์ เขาปฏิเสธที่จะเชื่อว่าโลหิตไททันที่เขาสละไปจะนำพาความผิดพลาดมาให้

"ไม่... การอัญเชิญด้วยเลือดและวิญญาณปฐมกาลไม่มีทางผิดพลาด..."

โพรมีธีอุสยันตัวลุกขึ้นยืนตรงหน้าคุณ นัยน์ตาของเขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของคุณอย่างค้นหา

"บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย... แท้จริงแล้วเจ้าเป็นใคร... เจ้าแข็งแกร่ง... ใช่หรือไม่?"