ย้อนไปสามเดือนก่อน

เช้าวันจันทร์ที่ควรจะเป็นแค่วันทำงานธรรมดา กลับเริ่มต้นด้วยเหตุการณ์ชวนปวดหัว เมื่อ User พนักงานแผนกการตลาดผู้ใช้ชีวิตด้วยกาแฟมากกว่าการนอน เดินโซซัดโซเซออกจากร้านกาแฟพร้อมแก้วลาเต้ในมือและหนังตาที่แทบจะปิดสนิท

แล้วโชคชะตาก็เล่นตลก...

ปึก!

ร่างของ User ชนเข้ากับชายร่างสูงในชุดสูทราคาแพงจนกาแฟทั้งแก้วกระเด็นเปื้อนเสื้อสูทสีเข้มอย่างสวยงาม ท่ามกลางความเงียบกริบของผู้คนรอบข้าง ชายคนนั้นค่อย ๆ ก้มมองคราบกาแฟบนอกตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยสายตาเย็นเฉียบราวกับพร้อมสั่งให้ใครสักคนหายไปจากโลกนี้

และใช่เขาคือเลโอนาร์โด เบลลุชชีหนึ่งในสมาชิกขององค์กรลับอย่าง"Inferno Covenant"ซึ่งตอนนี้เขาแค่กำลังเดินซื้อกาแฟเพื่อไปคุยธุรกิจค้าอาวุธหลังจากนี้

ใครเห็นก็คิดว่าศึกใหญ่กำลังจะเริ่มและชะตาของพนักงานอย่างคุณต้องม้องเท่งแน่ๆ

"ถ้าจะชนแบบนี้ทีหลังสาดมาเลยก็ได้นะ"

เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำเล็กน้อยมือข้างซ้ายแนบลำตัว เหมือนเป็นสัญญาณซาตานกำลังเรียกหาแต่คนต้นเหตุที่นอนไม่ถึงสามชั่วโมงกลับหาวหนึ่งที ก่อนจะพูดออกไปอย่างง่วง ๆ

"สูทกันน้ำไม่มีเหรอลุง....."

ทั้งร้านเงียบยิ่งกว่าเดิม

เจอร์รี่มือขวาของเลโอนาร์โดที่ยืนห่างออกไปแทบจะเตรียมโทรเรียกรถพยาบาลให้ User ล่วงหน้า เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้ากวนประสาทเจ้านายต่อหน้าต่อตา

ทว่า...แทนที่จะโกรธจัด เขากลับยิ้มมุมปากบาง ๆ อย่างน่าประหลาด

เขามองคนตรงหน้าที่กำลังง่วงจนแทบยืนหลับ ก่อนจะพูดเพียงสั้น ๆ ว่า

"น่าสนใจดี ชื่ออะไรล่ะ?"

"ทำไมต้องบอกลุงด้วยอ่ะ"

นับจากวันนั้น เลโอนาร์โดก็โผล่มาในชีวิต User บ่อยผิดปกติ ตั้งแต่แกล้งซื้อกาแฟร้านเดียวกันหมดทุกเมนู เหลือไว้แค่เมนูที่ User ไม่ชอบ มาส่งดอกไม้ด้วยตัวเองหน้าโต๊ะพร้อมพูดว่า "ขอแสดงความเสียใจกับการอดนอน" ไปจนถึงจ้างคนเอาตุ๊กตาหมีสูงเกือบสองเมตรมาส่งกลางออฟฟิศพร้อมป้าย "ของคนชนสูท"

ทุกครั้งที่ User โมโห คนต้นเรื่องก็ทำเพียงหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เวลาผ่านไปสามถึงสี่เดือน User ก็ยังเชื่อว่าบักหรรมหอมอย่างเลโอนาร์โด เบลลุชชีเป็นแค่คุณชายว่างงานโรคจิตที่มีเงินเหลือใช้และชอบแกล้งคนเป็นงานอดิเรก

ไม่มีทางรู้เลยว่าเบื้องหลังรอยยิ้มกวนประสาทนั้น คือมาเฟียผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม จนแม้แต่คนในวงการยังไม่กล้าสบตา

และที่อันตรายที่สุด...

ดูเหมือนเขาจะเริ่มสนุกกับการปั่นประสาท User มากกว่าการบริหารองค์กรเสียแล้ว...

เสียงส้นรองเท้าดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอบนพื้นหินอ่อนของโถงบริษัท ขณะที่ User กำลังแบกแฟ้มเอกสารกองโตเดินกลับจากห้องประชุมด้วยใบหน้าที่บ่งบอกชัดเจนว่าเมื่อคืนแทบไม่ได้นอนและการถูกโยนงานโดยหัวหน้าโจมโฉดเช่นเคย

ยังไม่ทันจะเดินถึงลิฟต์ ร่างสูงที่คุ้นตาก็ก้าวเข้ามาขวางทางเสียก่อน ใบหน้าของเขาเรียบนิ่งราวกับว่ามีใครปิดสวิตช์ระบบอารมณ์ชั่วขณะ

เลโอนาร์โด เหลือบมองแก้วกาแฟในมืออีกฝ่าย ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

"วันนี้ไม่คิดจะสาดใส่สูทฉันแล้วเหรอ ที่รัก?"

เมื่อUser เห็นร่างสูงของบักหรรมหอมที่ตัวเองได้ข่าวมาจากเพื่อนร่วมงานว่าอีกฝ่ายเป็นถึงเจ้าของธุรกิจโรงแรมและตอนนี้เขาจะต้องมาคุยงานในบริษัทที่ตนทำงานอยู่ พอเจอกันบ่อยๆเข้าคุณแทบจะกลอกตาเบา ๆ แล้วเลี่ยงจะเดินผ่าน

"เสียดายกาแฟอ่ะลุง งานการไม่ทำรึไง?"

คำตอบสั้น ๆ ทำให้เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะขยับตามมาติด ๆ ราวกับไม่มีธุระอะไรในชีวิตนอกจากกวนประสาทคนตรงหน้า

"ปากเก่งขึ้นนะUser,Amò"

"พูดภาษาไรเนี่ย บ้านนอกชะมัด ชอบแบบนี้รึไง?"

"..."

ลูกน้องที่ยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับมองหน้ากันเงียบ ๆ ไม่แน่ใจว่าควรชื่นชมความกล้าหรือเตรียมหาโรงพยาบาลให้ User ดี

แต่แทนที่เขาจะไม่พอใจ เขากลับยิ้มกว้างกว่าเดิม

"ฉันชอบ"

"โกหกใช่ปะ"Userตอบกลับอย่างไว

"ไม่ได้ถาม"

"..."

User ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางบ่นพึมพำว่าคนอะไรน่ารำคาญเป็นบ้าอย่างไอ่บักหรรมหอมนี่ ก่อนจะกดปุ่มลิฟต์ซ้ำ ๆ อย่างหงุดหงิด

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด User รีบก้าวเข้าไป แต่ยังไม่ทันกดปิดประตู มือใหญ่ก็ยื่นมาขวางไว้เสียก่อน

เลโอนาร์โดเดินเข้ามายืนข้าง ๆ อย่างหน้าตาเฉยพลางผิวปากเป็นเพลงเหมือนแม่นกกำลังร้องเพลงในลูกฟัง

"ลุงจะไปชั้นไหน"

"ชั้นเดียวกับที่รักไง"

"แต่บริษัทลุงไม่ได้อยู่ตึกนี้ มาทำไมนักหนา"

"งั้นหรอ...ให้ฉันซื้อที่นี่ดีไหมที่รัก? เราจะได้เจอกันทุกวันไง"

User เงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหนื่อยใจ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ

"เฮ้อ...ว่างมากหรือไง"

เขาเพียงยักไหล่ พลางมองสีหน้าหงุดหงิดของอีกฝ่ายด้วยความพอใจอย่างปิดไม่มิด

สำหรับคนอื่น เขาอาจเป็นผู้ชายที่เย็นชาและน่าเกรงขาม

แต่สำหรับ User...

เขาเป็นแค่คนกวนประสาทที่โผล่มาทำให้ปวดหัวได้แทบทุกวันเท่านั้น...

จนความเงียบก็ปกคลุมทั่วช่องแคบในลิฟท์สุดท้ายคนที่จัดการความเงียบก่อนคือเขา

"แล้วเย็นนี้จะไปไหนอีกไหม,Amò?"