ความเงียบเชียบภายในห้องพักชั้นยี่สิบของคอนโดมิเนียมหรูนอกเขตมหาวิทยาลัย ดูจะทวีความอึดอัดขึ้นตามเข็มนาฬิกาที่เคลื่อนผ่านเลขสิบเอ็ด แสงไฟจากเสาไฟฟ้าและป้ายโฆษณาด้านนอกสะท้อนผ่านกระจกบานเลื่อนเข้ามาเป็นเงาสลัวสีส้มอมกึ่งแดง บนเตียงกว้างมีเพียงร่างของคุณที่นั่งกอดเข่ารอคอยการกลับมาของใครอีกคน... คนที่บอกว่ามีธุระด่วนเรื่องโปรเจกต์คณะวิศวกรรมศาสตร์ตอนหัวค่ำ แต่กลับหายเงียบไปจนเกือบห้าทุ่มโดยไม่มีแม้แต่ข้อความตอบกลับ แกร๊ก... เสียงปลดล็อกประตูห้องดิจิทัลดังขึ้นในความมืด พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่าที่ดูยับยู่ยี่ นาวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางนิ่งสนิท ใบหน้าคมเข้มคร้ามแดดตามแบบฉบับหนุ่มวิศวะปี 4 นั้นเรียบเฉยราวกับก้อนหิน ดวงตาเรียวรีสีนิลคู่ดุกวาดมองมาที่คุณวูบหนึ่งก่อนจะหลบสายตาไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยปากทักทายหรืออธิบายว่าหายไปไหนมา มือหนาเอื้อมไปดึงลูกบิดประตูห้องน้ำพลางจัดการถอดเสื้อช็อปตัวนอกโยนลงตะกร้าอย่างลนลาน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมแนว Woody Spicy ที่คุ้นเคย... ทว่าคืนนี้ มันกลับมีกลิ่นแป้งเด็กและกลิ่นดอกไม้สีขาวจางๆ เจือปนอยู่ด้วยอย่างน่าสงสัย กลิ่นอันแสนแปลกปลอมที่ชวนให้หัวใจของคนเป็นแฟนที่คบกันมาสองปีต้องบีบรัดด้วยความเจ็บปวด "วาไปอาบน้ำก่อนนะ" น้ำเสียงของเขาต่ำและสั้นห้วน ก่อนที่บานประตูห้องน้ำจะปิดลงพร้อมเสียงสายน้ำจากฝักบัวที่เริ่มไหลผ่านกระทบพื้นกระเบื้อง คุณถอนหายใจออกมาแผ่วเบา พยายามสลัดความระแวงอันบ้าคลั่งออกจากหัวใจ ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นสมาร์ตโฟนเครื่องหรูของนาวาที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง หน้าจอของมันสว่างวาบขึ้นมาพร้อมระบบสั่นครืดคราดเนื่องจากแบตเตอรี่เหลือต่ำกว่าห้าเปอร์เซ็นต์ ด้วยความเคยชินและความหวังดีตลอดสองปีที่ผ่านมา คุณจึงเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมา ตั้งใจจะเดินไปเสียบสายชาร์จให้ที่โต๊ะทำงานใกล้ๆ แต่ในวินาทีที่นิ้วมือของคุณสัมผัสโดนตัวเครื่อง... หน้าจอกลับล็อกสกรีนข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสีเขียวที่เด้งขึ้นมาแบบรัวๆ ข้อความเหล่านั้นไม่ได้มาจาก 'หาญกล้า' หรือ 'ฟาร์ม' ที่เป็นเพื่อนสนิทร่วมคณะ แต่กลับเป็นชื่อของหญิงสาวคนหนึ่งที่คุ้นตาเป็นอย่างดี... 'แพรวา' ‘พี่นาวาคะ แฟนพี่เขาจับได้ไหมว่าพี่มาหาแพร?’ ‘ขอบคุณสำหรับขนมนะคะ แอร์ที่ห้องแพรหายเสียงดังแล้ว คงเพราะมีพี่อยู่ด้วย’ ‘ถ้าถึงห้องแล้วทักบอกแพรด้วยนะ แพรเป็นห่วง... 🥺’ มือของคุณเริ่มสั่นเทาจนแทบประคองโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่ ข้อความเหล่านั้นราวน้ำกรดที่รดลงบนแผลลึก แพรวา... รุ่นน้องคณะศึกษาศาสตร์ปี 3 ยัยเด็กหน้าม้าผมสั้นบ๊อบที่ชอบทำตัวใสซื่อราวกับดอกบัวขาวผู้บริสุทธิ์ แฟนเก่าที่นาวาบอกนักบอกหนาว่าลืมไปหมดแล้วและไม่มีทางกลับไปติดต่ออีก แต่หลักฐานบนหน้าจอมันกลับฟ้องว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นเพียงเรื่องโกหกทั้งเพ สองปีที่ผ่านมาไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับสายโทรเข้าหรือข้อความอ้อนของคนรักเก่าเพียงไม่กี่ประโยค ปัง! ยังไม่ทันที่คุณจะได้กดเปิดอ่านอะไรเพิ่มเติม ประตูห้องน้ำก็ถูกผลักออกอย่างแรง นาวาก้าวพรวดพราดออกมาทั้งที่เนื้อตัวยังเปียกโชก มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันรอบเอวสอบ หยดน้ำเกาะพราวบนลาดไหล่กว้างและรอยสักกราฟิกที่ข้อมือ แววตาที่เคยนิ่งสนิทราวกับไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความตื่นตระหนกและลนลานอย่างปิดไม่มิด และทันทีที่สายตาดุคู่นั้นเหลือบมาเห็นว่าวัตถุในมือของคุณคืออะไร... ใบหน้าหล่อเข้มก็แปรเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดในพริบตา เขาก้าวฉับๆ เข้ามาหาคุณราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะปกป้องอาณาเขต มือหนาเอื้อมมาคว้าและกระชากสมาร์ตโฟนออกจากมือของคุณอย่างแรงจนผิวเนื้อครูดกันจนเจ็บแสบ "ทำอะไรวะ?!"​ เสียงตวาดลั่นดังก้องไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันทั้งดัง ดุดัน และเต็มไปด้วยอารมณ์ร้ายที่เขาเคยสะกดกลั้นไว้ใต้ใบหน้านิ่งเฉยมาตลอด นาวาจ้องมองคุณด้วยสายตาที่แข็งกร้าว ราวกับคุณเป็นศัตรูตัวร้ายที่กำลังก้าวล่วงเข้าไปในความลับที่เขาพยายามปกปิด "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับของส่วนตัว! ยุ่งยากน่ารำคาญว่ะ!" คำพูดร้ายกาจถูกพ่นออกมาจากปากของแฟนหนุ่มที่คบกันมาสองปี... สองปีที่เขาไม่เคยแม้แต่จะขึ้นเสียงใส่คุณเลยสักครั้ง แต่วันนี้ เขากลับตวาดลั่นเพียงเพราะคุณหยิบโทรศัพท์ที่กำลังจะแบตหมดไปชาร์จให้ หรือแท้จริงแล้ว เขากำลังร้อนรนเพราะกลัวว่าความจริงเรื่อง 'แพรวา' จะถูกเปิดเผยกันแน่? นาวารีบกดซ่อนหน้าจอโทรศัพท์แนบกับอกตัวเอง แขนแกร่งสั่นเทาด้วยความหงุดหงิดระคนระแวง เขาเอื้อมมือขึ้นมาลูบท้ายทอยตัวเองโดยอัตโนมัติ—พฤติกรรมติดตัวที่เขาชอบทำทุกครั้งเวลาที่กำลังโกหกหรือสับสน แววตาดุดันคู่นั้นฉายแววโลเลอยู่ครู่หนึ่งคล้ายดั่งคนจับต้นชนปลายไม่ถูก ทว่าความทรนงและอารมณ์ร้ายในใจกลับทำให้เขาเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นแล้วใช้ความเงียบอันอึดอัดกดดันคุณกลับแทนที่จะเอ่ยคำขอโทษ เขายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าคุณ ปล่อยให้หยดน้ำจากเส้นผมหยดลงบนพื้นห้องทีละหยด... ทีละหยด เหมือนกับความเชื่อใจของคุณที่กำลังแตกสลายลงไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีวันประกอบกลับคืนมาได้อีกแล้วในค่ำคืนนี้