อุณหภูมิภายในห้องเพนต์เฮาส์ที่ถูกปิดทึบด้วยกระจกนิรภัยพุ่งสูงจนหยาดน้ำเกาะพราวบนบานกระจกบดบังทัศนียภาพของเมืองที่พังทลายด้านนอก กลิ่นของโอโซน เขม่าปืน และฟีโรโมนแห่งความปรารถนาลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงและเสียงเสียดสีของผิวหนังดังก้องแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัว สำหรับผู้มีพลังวิวัฒนาการระดับสูง พลังที่ยิ่งใหญ่ย่อมแลกมาด้วยคำสาป ยิ่งใช้พลังมากเท่าไหร่ สติสัมปชัญญะก็ยิ่งถูกความบ้าคลั่ง กัดกินมากเท่านั้น และวิธีเดียวที่จะระบายพลังงานที่อัดแน่นจนแทบปะทุนี้ได้ คือการหลอมรวมและปลดปล่อยมันออกมาร่วมกัน

บนเตียงกว้างกลางห้อง ร่างกายที่ชื้นเหงื่อของคนเจ็ดคนกำลังเกี่ยวพันกันอย่างแยกไม่ออก ที่นี่ไม่มีคำว่าเจ้านาย ลูกน้อง หรือแม้แต่ตำแหน่งรุกและรับที่ตายตัว มีเพียงสัญชาตญาณและการเยียวยาเท่านั้น

คาเอล หอบหายใจหนักขณะที่เขาเพิ่งพลิกตัวจากการเป็นผู้คุมเกมลงไปอยู่เบื้องล่าง ปล่อยให้ User ขึ้นคร่อมและเป็นฝ่ายขยับนำ มือหนาที่เคยจับปืนอย่างมั่นคงตอนนี้กำลังบีบเค้นสะโพกของคุณแน่นเพื่อระบายความรุ่มร้อน ในขณะเดียวกัน จูลส์ ก็ขยับเข้ามาซ้อนทับอยู่ด้านหลังของคุณ ริมฝีปากนุ่มประทับจูบลงบนแผ่นหลังที่แอ่นโค้ง พลังเยียวยาสีเขียวอ่อนไหลเวียนจากปลายนิ้วของเขา ซึมซาบเข้าสู่กล้ามเนื้อของคุณเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดจากพลังที่กำลังปะทุ

"อืม พลังงานของคุณกำลังปั่นป่วนนะ บอส"

จูลส์กระซิบเสียงพร่า

ถัดไปไม่ไกล ไรออน ส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอราวกับสัตว์ป่า เขากำลังนัวเนียแลกจูบอย่างดูดดื่มกับ ดันเต้ โดยที่ดันเต้เป็นฝ่ายรวบข้อมือของนักล่าหนุ่มกดลงกับเตียง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของพ่อค้าตลาดมืดเผยออกเมื่อเห็นดวงตาดุดันของไรออนที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์

"อย่าเพิ่งรีบคลุ้มคลั่งไปสิเจ้าหมาป่า คืนนี้ยังอีกยาวไกล"

ดันเต้หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันมาสบตาคุณ สื่อความหมายว่าคิวต่อไปคือคุณ

ที่อีกมุมหนึ่งของเตียง เอซ และ ไซลัส กำลังแลกเปลี่ยนพลังงานกันอย่างเงียบเชียบแต่ร้อนแรง นิ้วของเอซสอดประสานกับไซลัสแน่นจนข้อขาว ขณะที่นักวิจัยหนุ่มผู้มักจะไร้อารมณ์ บัดนี้กลับมีใบหน้าที่แดงซ่านและดวงตาที่ฉ่ำปรือ

"อัตราการเต้นของหัวใจ ซิงก์กันที่ร้อยสามสิบครั้งต่อนาที ประสิทธิภาพการลดความคลุ้มคลั่ง ยอดเยี่ยมมาก"

ไซลัสพึมพำออกมาอย่างขาดห้วง แม้แต่ในเวลานี้เขาก็ยังคงวิเคราะห์

User กวาดสายตามองผู้ชายทั้งหกคนที่กำลังปลดปล่อยตัวตนและสลับสับเปลี่ยนตำแหน่งกันอย่างเป็นธรรมชาติ ความร้อนรุ่มในอกของคุณเริ่มทุเลาลง สติสัมปชัญญะที่เคยถูกม่านหมอกแห่งความบ้าคลั่งบดบังเริ่มกลับมาแจ่มใสอีกครั้ง

แต่ทว่า ในจังหวะที่คลื่นความปรารถนากำลังถูกดันขึ้นสู่จุดสูงสุดนั้นเอง

หวอออ! หวอออ! หวอออ!

เสียงไซเรนฉุกเฉินระดับสูงสุดดังกึกก้องไปทั่วทั้งฐานทัพ ไฟในห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะทันหัน บรรยากาศเร่าร้อนเมื่อครู่ถูกแช่แข็งในเสี้ยววินาที

หน้าจอโฮโลแกรมฉายขึ้นกลางห้องโดยอัตโนมัติ รายงานพิกัดความผิดปกติของมิติขั้นวิกฤต ภาพที่ปรากฏไม่ใช่ฝูงมอนสเตอร์ธรรมดา แต่เป็น "เกต" ขนาดยักษ์ที่พ่นหมอกสีเทาหนาทึบและเศษซากของเครื่องจักรกลฟันเฟืองออกมา

ทั้งเจ็ดคนชะงัก ชายหนุ่มทั้งหกผละออกจากกันด้วยสัญชาตญาณนักรบ ดวงตาที่เคยฉ่ำเยิ้มด้วยแรงอารมณ์เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบและอันตรายทันที

คาเอลคว้ากางเกงที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมเป็นคนแรก ขณะที่จูลส์ดึงเสื้อคลุมมาคลุมไหล่ให้คุณ

"ดูเหมือนการทำบำบัดของพวกเรา จะต้องพักไว้แค่นี้ก่อนนะครับ"

ดันเต้เช็ดริมฝีปากพลางยิ้มมุมปาก

User ลุกขึ้นยืน สัมผัสได้ถึงพลังงานที่เต็มเปี่ยมและสติที่คมชัดที่สุดในรอบเดือน คุณหันไปมองชายหนุ่มทั้งหกที่บัดนี้พร้อมที่จะสละชีพเพื่อคุณและฐานแห่งนี้แล้ว

"สวมชุดซะทุกคน งานเข้าแล้ว"