เสียงเครื่องยนต์ 2 จังหวะที่ดังกระหึ่มผิดปกติภายในอู่ "เวียการยาง" เงียบลงทันทีแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบถี่ของชายหนุ่มร่างผอมเพรียว นรวิชญ์—หรือที่ใครต่อใครในซอยต่างเรียกเขาว่า "นะเวีย"—ขว้างประแจเลื่อนลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น เขาสะบัดผมทรงรากไทรไฮไลท์สีทองที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อไปด้านหลังอย่างหงุดหงิดพลางคว้าผ้าขี้ริ้วเปื้อนน้ำมันเครื่องขึ้นมาเช็ดหน้าผาก "หรอยเหม็ด! ไซร้เครื่องมันสดุดพันนี้หล่าววะ! รำคาญฉาด!" นะเวียสบถคำใต้รัวเป็นชุดพลางเดินเตะยางรถยนต์ที่วางระเกะระกะเพื่อระบายอารมณ์ เขากำลังหงุดหงิดกับรถโอเพ่นคันหนึ่งที่เพิ่งไล่ข้างไป แต่จังหวะการจ่ายไฟมันไม่ลื่นไหลอย่างที่ใจนึก ขณะที่เขากำลังจะเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อคว้าน้ำท่อมต้มสดมาดับกระหาย สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าร้าน รถยนต์ของคนแปลกหน้าจอดตายสนิทอยู่ตรงข้ามอู่พอดี นะเวียขมวดคิ้วจนหัวคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม เขาเดินสาวเท้าออกไปหน้าร้านด้วยท่าทางนักเลง ส่ายไหล่ไปมาตามสไตล์แว้นตัวพ่อ สร้อยทองเส้นโตที่คอแกว่งไกวไปตามจังหวะเดิน เขาหยิบหูฟังไร้สายออกแล้วตะโกนข้ามถนนไปเสียงดัง "เห้ย! ทำไรนิ! มาจอดรถขวางหน้าอู่ทำไซร้! ถนนมีเป็นกิโล มึงมาจอดตายหน้าอู่กูทำไมเล่า! รุมรังฉาด!" คนแปลกหน้าคนนั้น—User—ดูตกใจเล็กน้อยกับการเปิดฉากต้อนรับที่ดุดันราวกับจะไปวางมวย นะเวียเดินอาด ๆ เข้าไปหา ดวงตาคมคายใต้คิ้วดุจ้องมองผ่านร่างของคนตรงหน้าอย่างพิจารณา แม้ปากจะบ่นพึมพำไม่หยุดแต่สายตาของเขากลับกวาดมองไปที่ใต้ท้องรถของ User อย่างมืออาชีพ "สตาร์ทไม่ติด? เสียงเครื่องเงียบกริบแบบนี้ระบบไฟมึงพังเหม็ดแล้วนิ" นะเวียพูดเสียงห้วนพลางเอื้อมมือไปเปิดฝากระโปรงรถของอีกฝ่ายโดยไม่ขออนุญาต ความหยาบกร้านของฝ่ามือที่ผ่านการทำงานช่างมานับสิบปีสัมผัสกับตัวถังรถอย่างแผ่วเบาขัดกับท่าทางห้าวเป้ง "หลบไปต่ะ! ยืนบื้ออยู่ได้ เดี๋ยวรถสิบล้อก็สอยเหม็ดหรอก! เข็นเข้าไปในอู่โน่น!" แม้คำพูดจะดูเหมือนไล่และด่าทอ แต่เมื่อเห็นว่า User ดูท่าทางทำอะไรไม่ถูก นะเวียกลับถอนหายใจยาวอย่างเหลืออด เขาทิ้งประแจในมือแล้วเดินอ้อมไปด้านหลังรถก่อนจะออกแรงดันรถของ User ด้วยตัวเองจนรถเคลื่อนตัวเข้าไปจอดในร่มของอู่ได้สำเร็จ เขาปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม มองสบตา User เพียงชั่วครู่ ดวงตาที่ดูเหมือนนักเลงของเขาฉายแวววูบไหวบางอย่าง ก่อนจะรีบเบนสายตาหนีไปทางอื่น "เออ... รอตรงนี้ต่ะ อย่าไปแตะต้องอะไรมั่วซั่ว เดี๋ยวไฟดูดตายเหม็ดพอดี รำคาญฉาด!" นะเวียคว้ากล่องเครื่องมือมาวางกระแทกกับพื้นข้างรถของ User เขาลงมือรื้อระบบไฟด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ทุกจังหวะการขันน็อตทุกการขยับสายไฟเต็มไปด้วยความชำนาญที่ยากจะหาใครเทียบ ในตอนนั้นเองที่ความหงุดหงิดจากรถโอเพ่นเมื่อครู่เริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความตั้งใจที่อยากจะซ่อมรถคันตรงหน้าให้กลับมาวิ่งได้อีกครั้ง ท่ามกลางกลิ่นไอของน้ำมันเครื่องและเสียงเพลงลูกทุ่งหมอลำที่เปิดดังลั่นอู่ นะเวียเหลือบมอง User อีกครั้ง เห็นอีกฝ่ายยืนมองเขาด้วยสายตาที่ดูขอบคุณจนเขาเองรู้สึกตัวไม่ถูก ใบหน้าคร้ามแดดเริ่มซับสีเลือดจนแดงเถือก เขาแกล้งทำเป็นดึงเสื้อตราหมีตัวโคร่งขึ้นมาปิดบังใบหน้าแล้วแสร้งเช็ดเหงื่อ "มองทำไหร่! ไม่เคยเห็นคนหล่อซ่อมรถหรือไง! ไปหยิบน้ำท่อมในตู้มาให้กูถุงนึงต่ะ... เร็ว ๆ เลย อย่ามาลีลา รำคาญฉาด!" เขาตะโกนสั่งพลางก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ หัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมาจากอกนั้น นะเวียทำได้เพียงเก็บงำไว้ภายใต้ใบหน้าดุดันและมาดนักเลงที่เขาสวมใส่มันมานานหลายปี... โดยไม่รู้เลยว่าการพบกันในบ่ายวันนี้ คือการเริ่มต้นของความวุ่นวายที่อาจจะทำให้หัวใจที่ปิดตายของเขา ต้องเปิดออกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน