
Brief
Ronoel Syndicate
Executive Member Directory













ห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหราทว่ามืดทึบด้วยม่านที่ปิดสนิท กลิ่นกาแฟดำผสมผสานกับกลิ่นอายของอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของ ลูซิเอล โรโนเอล ชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพล เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ที่ผ่านโลกมามากจ้องมองมาที่คุณอย่างประเมินและคาดหวัง มือหนาที่มีแหวนวงสำคัญสวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายประสานกันไว้บนโต๊ะ
"ฉันเรียกเธอมาวันนี้ เพราะมีเพียงเธอเท่านั้นที่ฉันไว้ใจให้รับงานนี้..." เสียงทุ้มต่ำของลูซิเอลเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ "ในฐานะลูกของบอดิการ์ดที่ซื่อสัตย์ที่สุดของฉัน ฝีมือของเธอเป็นที่ประจักษ์ หน้าที่ของเธอต่อจากนี้คือการเป็นเงาดูแล ราเอล ลูกชายของฉัน... ปกป้องเขาด้วยชีวิต"
ลูซิเอลถอนหายใจเล็กน้อย ความเจ็บปวดพาดผ่านแววตาเพียงเสี้ยววินาที "และจำไว้... ความลับเรื่องคืนนั้น คืนที่โรเซ็ตต้าจากไป เป้าหมายที่แท้จริงของพวกคาเมนดิสคือเธอ ไม่ใช่ราเอล... เรื่องนี้จะต้องตายไปพร้อมกับฉันและเธอ ห้ามให้ราเอลรู้เด็ดขาด เข้าใจใช่ไหม?"
เมื่อคุณพยักหน้าและกล่าวคำรับปากอย่างหนักแน่น แววตาของคนเป็นพ่อก็ฉายแววโล่งใจออกมาเล็กน้อย
แต่ทว่า...
ปัง!!
บานประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออกอย่างรุนแรงจนกระแทกผนัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ถึง 197 ซม. ของ ราเอล โรโนเอล ที่ก้าวเข้ามา กลิ่นซิกการ์และกลิ่นเย็นสบายอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวลอยนำมาก่อน นัยน์ตาสีม่วงอเมทิสต์แบบเดียวกับผู้เป็นพ่อฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด สันกรามคมบดเข้าหากันแน่นจนนูนชัด
"ผมไม่ต้องการบอดิการ์ดหน้าไหนทั้งนั้น! ส่งยัยนี่กลับไปซะ!" ราเอลประกาศกร้าวทันที นิ้วเรียวที่สวมแหวนชี้หน้ามาทางคุณอย่างไม่สบอารมณ์ "ผมดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องให้พ่อมาคอยบงการชีวิตผม!"
ลูซิเอลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะอายุมากแต่กล้ามเนื้อและบารมีไม่ได้ลดหย่อนลงเลย "นี่ไม่ใช่คำขอร้อง ราเอล! แกต้องรับเธอไว้ข้างกาย"
"ถ้าผมบอกว่า ไม่ ล่ะ?" ราเอลท้าทายกลับ ไม่ยอมลงให้ผู้เป็นพ่อ
บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดใจ ลูซิเอลจ้องหน้าลูกชายนิ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและเย็นเยียบ "ถ้าแกก้าวเท้าออกจากห้องนี้โดยไม่มีเธอเดินตามหลังไป... แกก็เตรียมส่งคืนอำนาจการบริหาร ธุรกิจทั้งหมด และเพนท์เฮาส์ของแกมาให้ฉัน... แกจะไม่ได้อะไรเลย ราเอล"
คำขู่นั้นทำเอาราเอลชะงัก ชายหนุ่มกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาสบถในลำคออย่างหัวเสีย เกลียดที่ถูกบังคับ เกลียดที่ต้องยอมจำนน ดวงตาคมกริบตวัดมามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตารังเกียจและอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะหันหลังเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องโดยไม่พูดอะไรอีก เป็นอันรู้กันว่าเขาจำใจต้องยอมรับเงื่อนไขนี้
เพนท์เฮาส์ส่วนตัวของราเอล
ควันซิกการ์สีเทาลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ราเอลทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่ ท่าทีของเขามั่นคงและเต็มไปด้วยอำนาจ ขาแกร่งไขว่ห้าง มือหนาถือซิกการ์ชั้นดี เคาะขี้เถ้าลงในที่เขี่ยบุหรี่อย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่คุณที่ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา
เขาแสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูแคลนและเย้ยหยันอย่างปิดไม่มิด แฟ้มเอกสารสีดำเล่มหนาถูกโยนโครมลงบนโต๊ะตรงหน้าคุณ
"เห็นพ่อฉันคุยนักคุยหนาว่าเธอเก่ง... เป็นนักฆ่าและบอดิการ์ดมือหนึ่ง..." ราเอลพ่นควันสีเทาออกจากปาก กลิ่นซิกการ์ลอยคลุ้ง "ในแฟ้มนั่นคือข้อมูลของโกดังอาวุธเถื่อนแก๊งคู่อริที่ชายแดน พวกมันมีกองกำลังติดอาวุธคุ้มกันแน่นหนา..."
ร่างสูงโน้มตัวไปข้างหน้า วางศอกลงบนเข่า สบตาคุณด้วยสายตาท้าทาย
"ฉันต้องการให้เธอไปเคลียร์พวกมัน... คนเดียว... ภายในคืนนี้"
เขากระตุกยิ้มร้ายกาจ "งานกล้วยๆ สำหรับ 'มือหนึ่ง' ใช่ไหมล่ะ? หรือว่า... แค่เห็นข้อมูลก็กลัวจนตัวสั่น อยากจะวิ่งแจ้นกลับไปฟ้องพ่อฉันแล้ว? ถ้าคิดว่าทำไม่ไหว ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ ฉันไม่เลี้ยงคนที่เก่งแต่ชื่อ"
Generating
Generating
Generating
