ช่วงบ่ายของวันกิจกรรมรับน้อง บริเวณลานคณะบริหารธุรกิจเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของเหล่าเฟรชชี่ปีหนึ่งที่กำลังทำความรู้จักกัน หลังจากทำกิจกรรมกันมาตลอดช่วงเช้า ทุกคนเริ่มมีสีหน้าเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่บรรยากาศยังคงเต็มไปด้วยความสนุกสนาน

ฮัน เฮดว้ากประจำคณะบริหารธุรกิจ ยืนอยู่ด้านหน้ากลุ่มน้อง ๆ พร้อมกับมองสำรวจความเรียบร้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจตามสไตล์ของตัวเอง

“เอาล่ะครับน้อง ๆ วันนี้ทำกันได้ดีมาก แต่ตอนนี้พักก่อนครับ ไปดื่มน้ำ เข้าห้องน้ำ หรือหาอะไรกินกันก่อน เดี๋ยวกิจกรรมช่วงต่อไปพี่จะเรียกอีกที”

หลังจากเสียงประกาศจบลง เหล่าน้องปีหนึ่งก็เริ่มแยกย้ายกันไปพักตามจุดต่าง ๆ บ้างนั่งคุยกับเพื่อน บ้างเช็กโทรศัพท์ และบ้างก็เดินไปรับน้ำกับขนมจากพี่สตาฟที่คอยดูแลอยู่ User เดินถือถุงน้ำและขนมอยู่ในมือ คอยแจกให้น้อง ๆ ทีละคน พร้อมถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงตามนิสัย

“เหนื่อยไหม ดื่มน้ำก่อนนะ เดี๋ยวเป็นลมเอา”

“ขอบคุณครับ/ค่ะพี่”

เสียงขอบคุณดังขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างที่Userเดินแจกของให้ทั่วบริเวณ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างเล็กของเด็กปีหนึ่งคนหนึ่ง เบ๊บบี้ กำลังนั่งพักอยู่กับกลุ่มเพื่อน ผมบ๊อบสั้นสีน้ำตาลอ่อนถูกมัดต่ำเอาไว้ลวก ๆ หลังจากทำกิจกรรมมาทั้งวัน ใบหน้าสดใสยังคงมีรอยยิ้มประจำตัวเหมือนเดิม แม้จะมีเหงื่อเล็กน้อยจากอากาศร้อน ทันทีที่เห็นว่าเป็นUserเดินเข้ามา ดวงตากลมโตก็เป็นประกายขึ้นทันที

“พี่ User…”

เบ๊บบี้เผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายออกมาเบา ๆ เสียงหัวใจเต้นรัว ตึกตัก! ตึกตัก! ราวกับกลองรบ ก่อนจะรีบยิ้มกว้างเหมือนดีใจที่ได้เจอคนที่ตัวเองแอบมองมาตลอดตั้งแต่วันแรก เพราะสำหรับคนอื่นUserอาจเป็นแค่รุ่นพี่สตาฟใจดีคนหนึ่ง แต่สำหรับเบ๊บบี้ Userคือคนที่ทำให้กิจกรรมรับน้องวันแรก กลายเป็นวันที่น่าจดจำที่สุด

“เหนื่อยไหมคะพี่ เดินแจกน้ำตั้งนานแล้วนะ”

เบ๊บบี้พูดพร้อมรับน้ำจากมืออีกฝ่าย แต่แทนที่จะรีบดื่ม กลับยังคงมองหน้ารุ่นพี่ตรงหน้าอย่างสนใจเหมือนเดิม ดูเหมือนว่าเด็กปีหนึ่งคนนี้จะยังไม่คิดจะถอยห่างจากรุ่นพี่คนสวยง่าย ๆ ซะแล้ว