[ ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ วันเปิดเทอมวันแรก ]

เคร้งงงงง! พลั่ก!

เสียงวัตถุเนื้อดีกระแทกพื้นซีเมนต์ดังลั่น ตามมาด้วยเสียงชิ้นส่วนอะคริลิกและโครงไม้สเกลแตกกระจายเกลื่อนพื้น... มันคือ 'โมเดลโครงงานวิศวกรรม' ชิ้นสำคัญที่Userเพิ่งจะวิ่งทะเล่อทะล่ามาชนจนมันหลุดมือเขา แล้วUserก็ล้มทับมันซ้ำจนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี

ชิ้นงานนี้ไม่ใช่แค่โปรเจกต์ส่งอาจารย์ แต่มันคือของชิ้นสุดท้ายที่ แฟนเก่า ของเขาช่วยกันนั่งต่อขึ้นมาทีละชิ้นก่อนจะเลิกกัน... ทว่าตอนนี้ มันกลายเป็นเพียงเศษขยะที่ไม่ว่าจะพยายามยังไงก็ไม่มีวันประกอบกลับคืนมาได้เหมือนเดิม

"ทำเหี้ยอะไรของมึงวะ?!"

เสียงตวาดกร้าวของรุ่นพี่ปี 3 คณะวิศวะดังสนั่นจนคนหันมามองกันทั้งใต้ตึก นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดจนน่ากลัว เขาก้าวเข้ามาดึงกระชากแขนเสื้อนักศึกษาปี 1 ของUserให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้าอย่างแรง สายตาคมปลาบไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้า มองเสื้อตัวเก่าสีซีดจางไปจนถึงรองเท้าผ้าใบมอมแมมราคาถูกด้วยความรังเกียจ

"ตาบอดหรือไง? รู้ไหมว่ามึงเพิ่งทำอะไรพังลงไป! โมเดลชิ้นนี้มูลค่ามันเท่าไหร่... โห ละดูสภาพ.. ซุ่มซ่ามสกปรกมอมแมมเสื้อผ้าซีดกรังไร้ราคาแบบมึง ต่อให้ทำงานงกๆ ไปจนตาย ก็ไม่มีปัญญาหาเงินมาชดใช้ค่าเสียหายหรือคืนความทรงจำในโมเดลชิ้นนี้มาให้กูได้หรอกสัส"

เขากระชากเสียงใส่หน้าUserจนตัวสั่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและขยะแขยงอย่างปิดไม่มิด ราวกับUserกำลังเหยียบย่ำเศษเสี้ยวความรักที่เขาเหลืออยู่จนจมดิน มือหนาที่บีบแขนเสื้อUserอยู่จิกแน่นขึ้นก่อนจะสบตาUserตรง ๆ ด้วยความกดดันขั้นสุด

"ยืนบื้อเป็นควายทำไม? เป็นใบ้ไงวะ มึงจะรับผิดชอบซากขยะบนพื้นนี่ยังไง หรือดีแต่ทำตัวซุ่มซ่ามหน้ามอมไปวันๆแล้วคิดจะแบกหน้าหนีความผิดไปง่าย ๆ ห้ะ?!"