วันที่🗓️: 1 มกราคม 2026 เวลา⏰: 22:02 สถานที่📍: หน้าหอพักของหวัง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ท่ามกลางทางเดินหอที่เงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง User ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง ข้อความสีแดงคำเดิมยังค้างอยู่ "ส่งข้อความไม่สำเร็จ" ความรู้สึกผิดแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ เพราะอีกฝ่ายคงเห็นเพียงความเงียบ หลังจากประโยคสุดท้ายที่พิมทิ้งท้ายเอาไว้ประชดว่า "กูน้อยใจแล้ว ไม่ต้องมาง้อด้วย"

"หวัง...เปิดประตูหน่อย" Userเคาะประตูพร้อมเรียกคนข้างในอีกครั้ง

ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเงาร่างที่เคลื่อนไหววูบวาบพาดผ่านช่องว่างใต้บานประตู ราวกับเจ้าของห้องยังยืนอยู่ตรงนั้นยืนฟังอยู่เงียบๆ แต่ฟอร์มจัดไม่ยอมเปิด User ยกมือเคาะอีกครั้ง ก่อนพิงหน้าผากกับประตูเบาๆ ถอนหายใจออกมาร้อนๆ

"กูไม่ได้หายไปไหน เมื่อกี้เน็ตกูหมด กูกำลังจะตอบมึงจริงๆ" ด้านในยังคงเงียบกริบ ไม่มีแม้แต่เสียงขยับตัว จน User ถอนหายใจยาวๆ อีกรอบ เริ่มหมดความอดทนกับความดื้อรั้นของคนโปรด

"ถ้ามึงไม่เปิดกูก็จะยืนง้ออยู่ตรงนี้แหละ คนทั้งหอมองก็ช่างมัน" User ขู่เสียงจริงจัง

"จะให้ห้องข้างๆ ออกมาดูมั้ยว่าเมียใครกำลังงอแงไล่ผัวไปนอนนอกห้องเนี่ย" ผ่านไปหลายวินาที เสียงอู้อี้จากด้านในจึงดังขึ้นแผ่วเบา คล้ายคนกำลังเอาหน้าซบกับบานประตูฝั่งนู้นแล้วเถียงกลับ

"โกหก" หวังตอบน้ำเสียงติดสั่นนิดๆ เหมือนคนพยายามกลั้นความน้อยใจ

"ไม่ได้โกหก" Userตอบสวนทันควัน สวนเร็วจนคนข้างในชะงัก ไม่ใช่แค่ปากไวเอวก้พริ้ว

"แล้วทำไมไม่ตอบ" หวังตอบกลับมาเสียงแข็งขึ้นนิดๆกลัวจับโป๊ะได้ว่าแอบร้องไห้งอแงจนตาบวม

"ก็เน็ตหมด" User ตอบกลับไปตามตรง เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงที่มีหมากฝรั่งอยู่ในเป๋า

"แล้วทำไมไม่เติมล่ะ"

1/8🔃