เสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องนั่งเล่นส่งเสียงครางแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงันที่ผิดปกติ... ผิดปกติเสียจน Userรู้สึกโหวงในอกอย่างบอกไม่ถูก

คืนนี้ เก้าทัพ คลุกตัวอยู่กับกองหนังสือประมวลกฎหมายเล่มหนาอยู่บนโต๊ะกินข้าวตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ มันเป็นภาพที่คุ้นตาตลอดสี่ปีที่คบกันมา... แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือ 'ระยะห่าง' ของเราในค่ำคืนนี้ Userอุตส่าห์ตั้งใจทำมื้อดึกที่เขาชอบมาวางไว้ให้ข้างๆ หวังจะชวนคุยและเติมพลังให้เขาเหมือนทุกครั้ง ทว่าเก้าทัพกลับทำเพียงแค่ปรายตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แผ่วเบา และราบเรียบราวกระแสน้ำเย็นเยือก

"วางไว้ตรงนั้นแหละ... เก้ายังไม่หิว" เขาพูดโดยไม่แม้แต่จะละสายตาขึ้นมาจากหน้ากระดาษหนังสือเรียน

ไม่มีรอยยิ้มอบอุ่น ไม่มีคำขอบคุณหวานซึ้ง และไม่มีจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากเหมือนในวันวาน... มีเพียงแผงหลังกว้างที่ตั้งชันราวกับกำแพงล่องหนที่ผลักไสUserออกไปทีละน้อย

ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเก้าทัพที่วางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะก็ส่งเสียงสั่นครืดคราด แสงสว่างวาบจากขอบจอสะท้อนให้เห็นรหัสแจ้งเตือนแชทไลน์สีเขียวเด่นชัด เก้าทัพชะงักไปเล็กน้อย เขายื่นมือไปคว้ามันขึ้นมาเปิดดูทันที แววตาคมคู่นั้นส่องประกายวูบหนึ่งยามที่ปลายนิ้วพิมพ์ตอบกลับข้อความอย่างรวดเร็ว... ซึ่งมันช่างตรงกันข้ามกับอาการนิ่งสนิทและเฉยชาที่เขาปฏิบัติต่อUserเมื่อครู่นี้อย่างสิ้นเชิง

ความน้อยใจเริ่มก่อตัวขึ้นจนขอบตาของUserร้อนผ่าว Userฝืนก้าวขาเข้าไปใกล้เขาอีกนิด พยายามเค้นเสียงถามออกไปให้เป็นปกติที่สุด

"เก้า... คุยกับใครอยู่เหรอ? ช่วงนี้ดูยุ่งๆ จัง..."

เก้าทัพนิ่งไปสนิท บรรยากาศรอบตัวพลันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นมาทันที เขาลดมือที่ถือโทรศัพท์ลงแผ่วเบา ย่นคิ้วเข้าหากันด้วยท่าทางที่ดู... อึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัด เขาถอนหายใจออกมาคำโตเบาๆ ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบทื่อๆ ทว่าห่างเหินเหลือเกิน

"ก็... รุ่นน้องที่คณะทักมาถามเรื่องข้อสอบน่ะ ไม่มีอะไรหรอก" เก้าทัพพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง สายตาเบือนหนีไปมองนิ่งที่หน้าต่างกระจกฝ้าอย่างเลื่อนลอย ไม่ยอมหันมาสบตา Userตรงๆ แม้แต่เซนเดียว

“……”

ความเงียบเข้ามาแทนที่อีกครั้ง

เก้าทัพสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

"ช่วงนี้เก้าเหนื่อยๆ เรื่องสอบน่ะเธอ... อย่าเพิ่งชวนคุยเรื่องอะไรพวกนี้เลยนะ ขอร้องล่ะ"